[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μπολιβάρ! Κράζω το όνοµά σου

Μια µέρα πριν από τη βόµβα στο υπουργείο, η επανάσταση είχε δώσει συναυλία στο Ηρώδειο. Η Ορχήστρα Σιµόν Μπολιβάρ είχε ξεσηκώσει και συγκινήσει βαθιά όσους την παρακολούθησαν. Αυτά τα παιδιά από τις παραγκουπόλεις της Βενεζουέλας συναγωνίζονται τη Φιλαρµονική του Βερολίνου, και σίγουρα η ευτυχία τους προσθέτει κάτι ανεπανάληπτο στα κλασικά µουσικά κοµµάτια που παίζουν. Κάτι που µπορεί να πει ακόµα και σε όσους δεν την ξέρουν και δεν θέλουν να τη µάθουν πόσο όµορφη είναι αυτή η µουσική, πόσο αξίζει να την ακούµε, να τη µαθαίνουµε, να την καλλιεργούµε και να της επιτρέπουµε να µας καλλιεργεί. Και ότι µπορεί να γίνει στόχος ανόδου, και µέσο ανόδου, από την αθλιότητα στον εξανθρωπισµό, αποδεικνύοντας ότι ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα, γιατί παντού υπάρχουν αυτιά να την ακούσουν και χέρια να την παίξουν. Τα φτωχόπαιδα της Βενεζουέλας ξεπέρασαν όλα τα εµπόδια, πέρασαν όλα τα στάδια µε τα αόρατα όπλα τους, άνοιξαν τις πόρτες, έριξαν τα σύνορα, για τον εαυτό τους και για όποιον µπορεί να µάθει και να εµπνευστεί. Αυτή η µουσική, αυτή που την έγραψαν κάποτε κάποιοι αυλικοί για κάποιους ισχυρούς, αυτή είναι το καλλιτεχνικό µέτρο. Ποτέ δεν αναλύθηκε αρκετά γιατί αυτή ειδικά να είναι ό,τι ανώτερο γράφηκε, αλλά δεν πειράζει. Φτάνει που υπάρχει αποτυπωµένη, φτάνει που την παίζουν παντού, τα φτωχόπαιδα στη Βενεζουέλα, τα ταλέντα στην Κίνα, τα πλουσιόπαιδα στην Ιαπωνία, τα δισέγγονα των συνθετών της στη Γερµανία και τα δισέγγονα των ποιµένων στην Ελλάδα. Αυτή η συναυλία στην Αθήνα ήταν πρωθύστερη απάντηση σε όσους προβληµατίζονται για την ανατροπή, την κρίση, τους ξεσηκωµούς, την αξία των θεσµών, την κατάλυσή τους, τα µέσα και τα αποτελέσµατα.

Μπολιβάρ! Μπολιβάρ! Είσαι του Ρήγα Φεραίου παιδί…