Παιχνίδια ώς το τέλος του κόσµου

Γεύση από εσχατολογία και νέες τεχνολογίες παίρνουν οι περαστικοί στην «Πειραιώς» χάρη στην αυτοσχεδιαστική παράσταση «Cinemascope» της οµάδας Βlitz
Με τη δύση του ήλιου, παράξενοι τύποι κάνουν βόλτα στον πεζόδροµο της οδού Σαλαµίνος, στην Πειραιώς. Οι περαστικοί κοιτούν µε απορία έναν Σούπερµαν πάνω σε βέσπα, µια κυρία να µπαινοβγαίνει σε ένα γραφείο και έναν κύριο σε αναπηρικό καροτσάκι να µιλάει… σε µια τζαµαρία. Κοιτούν ψηλά, προσπαθώντας να φυλαχτούν από τα πυροτεχνήµατα, ενώ περνούν µέσα από τους µυστηριώδεις καπνούς.

Μια κυρία µε τον σκύλο της και τον τηλεβόα στο χέρι φωνάζει: «Χάνουµε τον χρόνο µας περιµένοντας κάτι καλό να συµβεί, που θα φέρει την αγάπη, αλλά τίποτα δεν έρχεται».

Λίγο πιο πέρα ο δρόµος έχει γεµίσει φυλλάδια.

«Μας εγκατέλειψαν. Δεν είστε ασφαλείς πουθενά» γράφουν. «Μα, τι συµβαίνει;». Πλησιάζει το τέλος του κόσµου;

Αυτό υποστηρίζουν οι ηθοποιοί της οµάδας Βlitz στη νέα τους παράσταση «Cinemascope» που παρουσιάζεται στο «Βios», στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Στοκχόλµη, εννέα ηµέρες πριν από την καταστροφή του κόσµου, και οι άνθρωποι κάνουν τον απολογισµό της ζωής τους. Τι θα άλλαζαν; Τι ήθελαν να κάνουν και τι δεν έκαναν τελικά; Ολα αυτά εκτυλίσσονται στον πεζόδροµο, µε τους ηθοποιούς να πηγαινοέρχονται αγχωµένοι και σκεπτικοί ανάµεσα σε ανυποψίαστους περαστικούς επί µία ώρα.

«Τι κάνουν;» λέει µια κοπέλα που περνούσε από εκεί τυχαία. «Δεν έχω ιδέα. Προχώρα» της απαντά ένας από την παρέα.

Κάποιοι προσπερνούν αδιάφορα τους ηθοποιούς. Αλλωστε, στο κέντρο της Αθήνας, τίποτα δεν φαίνεται περίεργο και όλα µπορούν να συµβούν. Αλλοι στρέφουν το βλέµµα τους στη µεγάλη τζαµαρία του «Βios» και χαµογελούν ή κάνουν αστείες κινήσεις. Πίσω από την τζαµαρία βρίσκονται οι 75 θεατές που ακούνε τους 10 ηθοποιούς από τα ακουστικά _ χάρη στην ψηφιακή πλατφόρµα Silent Sound Show (SSSh!)_ παρακολουθούν την παράσταση και γελούν µε την άγνοια των περαστικών. Η αλήθεια είναι ότι ο θεατής δυσκολεύεται να τους ξεχωρίσει από τους ηθοποιούς _ τα ακουστικά που φορούν οι Βlitz τους διαχωρίζουν από τους πολίτες.

Μια βροντή ακούγεται και ξαφνικά τα φώτα σβήνουν στον χώρο των θεατών. Φοράνε τα ακουστικά και απολαµβάνουν ένα δρώµενο που κινείται στα όρια του θεάτρου και του κινηµατογράφου, της πραγµατικότητας και της φαντασίας, µε µια τζαµα ρία να τους χωρίζει από τους ηθοποιούς. Η παράσταση αρχίζει µε µια γυναίκα να κάθεται σε ένα γραφείο στην οδό Σαλαµίνος, όπου στεγάζεται η υποτιθέµενη εταιρεία δηµοσκοπήσεων.

«Πιστεύετε, στον Θεό, τον εαυτό σας ή πουθενά;». «Σκέπτεστε σοβαρά να αυτοκτονήσετε;». «Η ζωή ήταν ευχάριστη, αδιάφορη ή επώδυνη;». «Θεωρείτε ότι µας αξίζουν όλα αυτά;». Είναι µερικές από τις ερωτήσεις που θέτει από την άλλη γραµµή του τηλεφώνου. Σε µια κρίση απελπισίας και ενώ σχεδιάζει την «τέλεια κηδεία» της και αναζητά τρόπους να αυτοκτονήσει, απευθύνεται στον Θεό: «Τιµώρησε τις κυβερνήσεις που κρύβουν την αλήθεια.

Τους άπληστους και τους ψεύτες».

Οι σκέψεις των ηρώων που διασχίζουν τον πεζόδροµο πέφτουν σαν βροχή. Το ίδιο και οι βωµολοχίες. «Ποτέ δεν έκανα αυτό που ήθελα» συνειδητοποιεί µια κοπέλα. Μια άλλη αναζητά αγάπη:

«Δεν κάνω τίποτα σωστά» υπό την µελωδία του «Je t’ aime». «Εχω γενέθλια και κανείς δεν µε θυµήθηκε» λέει χαµηλόφωνα ο νεαρός που τον παράτησε η κοπέλα του µε την τούρτα στο χέρι. «Η ζωή µου δεν είχε νόηµα και τα λόγια µου ήταν άχρηστα» σκέφτεται ο ποδηλάτης.

Πότε ο καιρός µε τις βροχές και τα χιόνια, πότε οι διαδηλώσεις και οι εγκληµατικές ενέργειες στον δρόµο. Η καθηµερινότητα των ηρώων έχει αλλάξει ριζικά καθώς αναµένουν το τέλος. Μόνη τους διέξοδος, η µουσική και τα τραγούδια. Τα λόγια του ψυχιάτρου της παράστασης καθηλώνουν το κοινό που παρακολουθεί µε ενδιαφέρον. «Βαρέθηκα να προσπαθώ να κάνω τους κακούς ευτυχισµένους. Εκείνους που σπαταλάνε τον χρόνο τους σε ψυχαναλύσεις. Τους εγωκεντρικούς και άπληστους που δεν είναι ευχαριστηµένοι µε τίποτα».

Ηµέρα της καταστροφής και στον δρόµο δεν υπάρχει ψυχή. Ολοι περιµένουν το τέλος στο σπίτι τους. Από τα ακουστικά των θεατών, µια φωνή ανακοινώνει το τέλος της παράστασης. Το κοινό χειροκροτεί… έναν τύπο που έστριβε τσιγάρο στον πεζόδροµο. Βρέθηκε εκεί τυχαία και εισέπραξε την ευχαρίστηση των θεατών για µια παράσταση όπου συµµετείχε χωρίς καν να το καταλάβει.

ΙΝFΟ

«Cinemascope – Ενα ντοκιµαντέρ για το τέλος του κόσµου» της οµάδας Βlitz, στο «Βios» (Πειραιώς 84, τηλ. 210-3425.335), Πέµπτη έως Κυριακή στις 21.30. Εισιτήρια:
20 και 15 (φοιτητικό) ευρώ.

«Ο άνθρωπος έχει φτάσει σε τέλµα από τη βλακεία του»

Φοιτητές µε «ψαγµένα» ρούχα, «υποψιασµένοι» νέοι µε περίεργα κουρέµατα και ζευγάρια ηλικίας 20 έως 40 ετών είχαν µαζευτεί στο «Βios» για ένα ποτό µια ώρα πριν από την παράσταση. «Δεν θα σου πω τι θα δεις… Αν όµως γνωρίζεις τη δουλειά των Βlitz, τότε ξέρεις ότι οι παραστάσεις τους είναι πρωτοποριακές» έλεγε ένας τύπος στο µπαρ στη συνοδό του. Είναι αλήθεια ότι η οµάδα που ιδρύθηκε το 2004 αναζητά πρωτοποριακές µεθόδους έρευνας πάνω στη θεατρική πράξη. Ο θεατής είναι περισσότερο µάρτυρας µιας κατάστασης ή ακόµη και συµµετέχων. «Οι άνθρωποι που περνούν τυχαία από τον πεζόδροµο συµπληρώνουν αλλά και δίνουν νόηµα σε κάποιες σκηνές» λέει στα «ΝΕΑ» η Αγγελική Παπούλια. «Γενικά, ψαχνόµαστε και δεν θέλουµε να επαναλαµβανόµαστε. Οσον αφορά την παράσταση, δεν θέλαµε να προσδιορίσουµε την αιτία της καταστροφής του κόσµου. Αλλωστε, ο άνθρωπος έχει φτάσει σε τέλµα από τη βλακεία του» προσθέτει.