ΝΟΜΙΣΜΑ ΜΕ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ

Στην Ελλάδα το ζήτηµα της συνταξιοδοτικής εξίσωσης ανδρών και γυναικών στο Δηµόσιο είναι τόσο παλαιό όσο και το συναφές µε αυτό το θέµα Κοινοτικό Δίκαιο.

Για περισσότερο από µία δεκαετία τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης ζητούσαν να ενσωµατωθεί αυτή η ρύθµιση στο εθνικό ασφαλιστικό σύστηµα. Πλην όµως οι ελληνικές κυβερνήσεις, για ευνόητους λόγους, το απέφευγαν. Εν τέλει η χώρα παραπέµφθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, όπου έχασε την υπόθεση.

Αργά ή γρήγορα θα ερχόταν η στιγµή κατά την οποία οι ελληνίδες εργαζόµενες στο Δηµόσιο θα έβγαιναν στη σύνταξη στην ίδια ηλικία µε τους άνδρες συναδέλφους τους.

Αυτή η στιγµή είναι τώρα. Το υπουργείο Οικονοµικών ολοκλήρωσε το σχετικό νοµοθέτηµα, το οποίο θα πάρει τον δρόµο προς τη Βουλή οσονούπω. Δεν έχει άµεση σχέση µε την τρέχουσα δηµοσιονοµική κρίση – απλώς συνέπεσε.

Πρόκειται, ούτως ή άλλως, για υποχρεωτική προσαρµογή της χώρας σε όσα ισχύουν στο κοινοτικό πλαίσιο. Διότι η συµµετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είναι α λα καρτ. Οσοι µετέχουν, µετέχουν πλήρως.

Αυτή είναι η µία πλευρά του θέµατος. Υπάρχει όµως και η άλλη: η ιδιαιτερότητα της εργασίας και του κοινωνικού ρόλου των γυναικών.

Οι υποχρεώσεις µε τις οποίες τις επιβαρύνει η µητρότητα, αλλά και οι δυσµενείς συνθήκες που συνήθως τους επιφυλάσσει η αγορά εργασίας, ακόµη και στο Δηµόσιο, διαφέρουν.

Ορθώς προσαρµόζεται η χώρα στο Δίκαιο της Ενωσης. Πρέπει όµως να προσαρµοστεί και η ελληνική πολιτεία στο σύστηµα κοινωνικών παροχών που έχουν θεσπίσει για τις γυναίκες από δεκαετίες οι περισσότερες κοινοτικές χώρες.

Για να είναι δίκαιη η εξίσωση στα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης, πρέπει να εξασφαλίζονται για τις γυναίκες διευκολύνσεις οι οποίες θα τις καλύπτουν στην περίοδο που συνήθως συµπίπτει µε τα πρώτα έτη της εργασίας τους.

Τότε που εκτός από εργαζόµενες είναι και µητέρες.

Και αυτό είναι υποχρέωση του ελληνικού κράτους. Η οποία δεν υπόκειται στους περιορισµούς που επιβάλλει η τρέχουσα κρίση.