[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Νύχτα γεµάτη µάγια

Οταν πηγαίναµε σχολείο έπρεπε να µάθουµε τη χρονολογία της Μάχης του Μαραθώνα.

Ηταν µόνιµα SΟS οπότε µερικοί το θυµόµαστε για καιρό. Νοµίζω ήταν το 490 π.Χ., αλλά δεν παίρνω και όρκο. Οποιος θέλει ανοίγει το Γκουγκλ και το τσεκάρει.

Επίσης, µαθαίναµε ότι ο Σλήµαν είχε ανακαλύψει την Τροία επειδή επέµενε πως η Ιλιάδα είχε ιστορική βάση, ενώ όλοι τον κορόιδευαν στην αρχή γιατί δεν ήταν αρχαιολόγος, αλλά ένας ερασιτέχνης µε λεφτά που έκανε το κέφι του. Οταν τη βρήκε τελικά, απεδείχθη πως είχε από κάτω άλλες πόλεις θαµµένες, πως ήταν εννέα οι Τροίες κι ύστερα περισσότε- ρες και όλα τα περί Τρωικού Πολέµου παρέµειναν ασαφή και στη σφαίρα του µύθου, όπως είχαν ξεκινήσει.

Αλλά όχι πια. «Σήµερα είναι η επέτειος της Αλωσης της Τροίας», άκουσα στο ραδιόφωνο πριν από λίγες ηµέρες και δεν µπόρεσα παρά να θαυµάσω την πρόοδο των ιστορικών. Μας χαρίζουν διαρκώς νέες επετείους και εµείς είµαστε πρόθυµοι να τις καταναλώσουµε, ειδικά σε περίοδο κρίσης, Μουντιάλ, καύσωνα και γενικώς δύσκολων καιρών.

Τι να την κάνεις την επέτειο της Μάχης του Μαραθώνα που γιορτάστηκε χθες, νύχτα µεσοκαλόκαιρου, στη Βουλή των Ελλήνων, αν δεν βάλεις κοντά και µια επέτειο Αλωσης της Τροίας να έρθει να δέσει; Μπορεί να ήταν στη σφαίρα του µύθου, αλλά δεν παύει να έχει αξία συµβολική εξαιρετικά συµµετρική µε τα υπόλοιπα. Κυρίως θυµίζει ότι «είµαστε» άξιοι και για επιθετικούς πολέµους, άµα λάχει δηλαδή, κάτι που φαίνεται να το έχουµε ψυχολογικά ανάγκη. Καλός ο Μαραθώνας µε τη χρονολογία του και εσχάτως µε την ηµεροµηνία του, αλλά η Τροία έχει άλλη γοητεία.

Ας µην καθυστερεί η Βουλή, ας υιοθετήσει και αυτή την επέτειο, ας επεκτείνει φαντασιακά στον χωρόχρονο το ελληνικό µεγαλείο, τώρα που περικόπτονται οι συντάξεις.