[ Δρόµοι ]

Το όψιµο…
…ενδιαφέρον του Σαρκοζί για τον στρατηγό Ντε Γκωλ επιδέχεται µια µικροπολιτική ερµηνεία: αν δεν υπήρχε ο γκωλικός αντίπαλός του Ντε Βιλπέν, µάλλον ο γάλλος πρόεδρος δεν θα έµπαινε στον κόπο να µεταβεί στο Λονδίνο για να τιµήσει την εβδοµηκοστή επέτειο από το ιστορικό ραδιοφωνικό διάγγελµα του Ντε Γκωλ που ενέπνευσε τη γαλλική Αντίσταση. Οµως αυτό δεν φτάνει για να εξηγήσει τη φρενίτιδα που έχει κυριεύσει τη Γαλλία για τον στρατηγό.

Αν θέλουµε…
… να αφοσιωθούµε στο µέλλον, πρέπει άραγε να ξεχάσουµε το παρελθόν; Αυτό ήταν ένα από τα ζητήµατα τα οποία τέθηκαν προχθές στους γάλλους µαθητές που εξετάζονταν για το µπακαλορεά. Οµως, όπως παρατηρεί η εφηµερίδα «Λα Ντεπές», το ενδιαφέρον για τον Ντε Γκωλ δείχνει πως οι Γάλλοι επιστρέφουν σήµερα στο παρελθόν για να ξεχάσουν το παρόν, στο κάλεσµά του σε αντίσταση για να ξορκίσουν την οικονοµική και κοινωνική κρίση. Επιστρέφουν στον στρατηγό σαν να θέλουν να ακούσουν πάλι εκείνη τη φωνή από την άλλη όχθη της Μάγχης, που αντήχησε κάποτε µέχρι τα πέρατα του κόσµου. Ωστόσο, η σηµερινή ατµόσφαιρα είναι ταραγµένη και θολή και τέτοια µηνύµατα δεν φτάνουν πολύ µακριά. Αλλωστε, γράφει ο Ζαν-Κλοντ Σουλερί, ο Ντε Γκωλ ήταν για τον καθέναν κάτι διαφορετικό: για τους εργαζόµενους ένας Σαρλό από τον οποίο επαιτούσαν πενταροδεκά- ρες, για τους δηµοκρατικούς ένας αυταρχικός ηγέτης που µισούσε τα κόµµατα, για τους εξεγερµένους νέους του 1968 το σύµβολο ενός γερασµένου ηγέτη σε µια χώρα που είχε αλλάξει εποχή. Ηταν όµως και ένας από εκείνους τους ηγέτες που σήµερα σπανίζουν όσο ποτέ άλλοτε: προτιµούσε την τιµή από τα αξιώµατα, το πολιτικό θάρρος από την κωλοτούµπα, την απλή ζωή από την τρυφηλότητα του τζετ-σετ.

Η φρενίτιδα…
… των Γάλλων για τον Ντε Γκωλ έρχεται, λοιπόν, να καλύψει ένα µεγάλο κενό, σαν να θέλουν έτσι να ξεχάσουν ότι οι µεγάλοι ηγέτες έχουν εκλείψει από τον πολιτικό ορίζοντα. Ο Ντε Γκωλ είναι ίσως ο πιο κατάλληλος γι’ αυτό. Ενας άνθρωπος που έµεινε για πολύ καιρό µόνος, µισητός από το µεγαλύτερο µέρος της άρχουσας τάξης, από την Αριστερά αλλά και από τη Δεξιά, τόσο όσο ήταν εν ζωή όσο και στον θάνατό του και µετά. Ενας πολιτικός «εξωτικός» για τα σηµερινά δεδοµένα, όπως τον χαρακτηρίζει ο Ερίκ Κονάν στο περιοδικό «Μαριάν», «που πλήρωνε από την τσέπη του τους λογαριασµούς για το ηλεκτρικό και το φαγητό της οικογένειάς του στο προεδρικό µέγαρο» σε µια εποχή που η ανιδιοτέλεια αποτελούσε πολιτική αρετή.

Ο Ντε Γκωλ…
… δεν ήταν φιλολαϊκός. Είχε όµως οράµατα για την πατρίδα του. Αντίθετα µε τους σύγχρονους υπερεθνικούς ηγετίσκους που έχουν ταυτιστεί µε τις αγορές. Εχοντας αποσυνδέσει τα συµφέροντά τους από τα συµφέροντα των χωρών τους, τις κυβερνούν σαν να πρόκειται για λογιστικές εγγραφές. Κι από ένα λογιστικό σύστηµα δεν µπορεί κανείς να περιµένει ούτε οράµατα ούτε ηγέτες.