[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το θωρηκτό Φεράρι

Δεν ήµουν στο «Αβέρωφ» και έτσι όπως εξελίσσεται η κατάσταση ζήτηµα είναι αν φέτος τα καταφέρω να πατήσω το πόδι µου σε κανένα χάισπιντ. Οι πιθανότητες να συναντήσω κάποιο από αυτά τα όντα µε τα εµφανή σηµάδια παραλυτικών ουσιών στο πρόσωπο και στο νιονιό είναι εξίσου µηδαµινές. Οπότε βάζω το καπελάκι µου, φοράω τα αθλητικά µου και το κόβω µε το πόδι στη γειτονιά για λίγη αεροβική άσκηση µετά δηµοσίων θεαµάτων.

Στα τρία κλειστά καταστήµατα ανεβάζω παλµούς, στα πέντε λαχανιάζω και στα δέκα αλλάζει εντελώς ο µεταβολισµός µου. Το κρίσιµο βιράζ όµως είναι στο χιλιόµετρο επάνω, εκεί όπου κάποτε έβλεπα παρκαρισµένη στο πεζοδρόµιο µια χαµηλοκάβαλη ασηµί Φεράρι, φάτσα στο ιχθυοπωλείο. Του κυνηγού και του ψαρά το πιάτο, σου λέει ο άλλος…

Δεν µπορώ να υποθέσω πώς ακριβώς το σκέφτηκε ο µαγαζάτορας κι αν τη Φεράρι του την πήρε τελικά η Τράπεζα ή τη στόκαρε από µόνος του σε κανένα γκαράζ µέχρι ν’ αλλάξει το φεγγάρι. Οπως και να ‘χει, από τον περασµένο µήνα που βαρέσαµε διάλυση, το συµβολικό αυτό «θωρηκτό» των αθηναϊκών δρόµων εξαφανίστηκε και τη θέση του στο πλακόστρωτο πήρε ένα ταπεινό Σκόντα σαν εκείνα που χρησιµοποιούν σήµερα οι υπουργοί για να µην προκαλούν το δηµόσιο αίσθηµα.

Σύµπτωση; Δεν νοµίζω…