ΠΡΙΝ ΚΑΟΥΜΕ…

«…Πλακόσαν κε ι ζέστε, πραίπι να τάχουμαι καλά κε μαι τους πιρωσβαίστε…», έγραφε ο θρυλικός Μποστ με την ιδιότυπη «ορθογραφία» του στη δεκαετία του 1960.

Εκτοτε χρειάστηκε πολλές φορές όχι μόνο να τα έχουμε καλά με τους πυροσβέστες, αλλά και να κάνουμε όλοι τους πυροσβέστες.

Και δυστυχώς δεν τα καταφέραμε πάντα. Τις τελευταίες δεκαετίες χάθηκαν εκατομμύρια στρέμματα δάσους, περιουσίες και καλλιέργειες. Και το χειρότερο, χάθηκαν πολλές ανθρώπινες ζωές στις πυρκαγιές που, σχεδόν κάθε χρόνο, κατακαίουν τη χώρα.

Η τραγική εμπειρία του 2007 μένει ολοζώντανη στη μνήμη όλων. Οχι μόνο για το μέγεθος της καταστροφής και τον θρήνο γι΄ αυτούς που κάηκαν ζωντανοί. Αλλά και για το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης που ακολούθησε, ώστε να επουλωθούν οι πληγές στα καμένα.

Από αυτό το τελευταίο πρέπει να πιάσουμε το νήμα εφέτος: από τη συλλογική κινητοποίηση.

Οχι για να συνδράμουμε τους καμένους αυτήν τη φορά. Αλλά για να προλάβουμε και να μην καούν.

Το πρώτο και σημαντικότερο βήμα πυροπροστασίας είναι το κίνημα του εθελοντισμού, το οποίο πρέπει να αναβιώσει σε ολόκληρη τη χώρα και να αναλάβει την επιτήρηση των δασών.

Υπάρχουν πολλά επιτυχημένα παραδείγματα από δήμους και κοινωνικούς φορείς και πρέπει να επεκταθούν απ΄ άκρη σ΄ άκρη.

Στο ίδιο πλαίσιο εθελοντικής συνδρομής εντάσσεται και η αξιοποίηση της τεχνολογίας. Το σύστημα πυρανίχνευσης που εγκαταστάθηκε στην Πάρνηθα (το παρουσίασαν «ΤΑ ΝΕΑ» την περασμένη Τετάρτη), με τη βοήθεια χορηγού, είναι ένα μοντέλο που πρέπει να το μιμηθούν και άλλοι σε όλη την Επικράτεια.

Σ΄ αυτό το κλίμα γενικής επιφυλακής του πληθυσμού πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο του κράτους με τα μέσα που διαθέτει για την επιτήρηση των δασών, την έγκαιρη ειδοποίηση και πρόληψη και βεβαίως την ταχύτατη κατάσβεση της πυρκαγιάς.

Ο κίνδυνος για τα δάση, όπως κάθε χρόνο, είναι υπαρκτός και μεγάλος.

Αν τον αποτρέψουμε εφέτος, θα πρόκειται για μεγάλη εθνική και κοινωνική επιτυχία.