Ματιές Ποδόσφαιρο

Στο τραπέζι που γράφω, στο σπίτι μου, δεξιά καθώς κάθομαι, βρίσκονται τέσσερα καδράκια με φωτογραφίες. Σε μια από αυτές μιλάω με τον Πελέ. Είναι στο ημίχρονο του αγώνα ΑΕΚ – Σάντος, στο γήπεδο του Παναθηναϊκού. Πίσω μου βρίσκεται ο μεταφραστής. Είμαι πολύ νέος και ο Πελέ ακόμη πιο νέος, φυσικά. Του κλείνω ραντεβού για την επομένη. Σκοπός, μια συνέντευξη για την «Ομάδα».

Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο Πελέ εκείνης της εποχής ήταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του πλανήτη και μάλλον έχουν δίκιο. Εγώ, όμως, βάζω πιο πάνω τον Μαραντόνα. Αγαπώ περισσότερο τον Μαραντόνα, θέλω να πω.

Γιατί ενώ ο Πελέ ήταν «καθωσπρέπει», δημοσιοσχετίστας, έγινε υφυπουργός, σύχναζε σε σαλόνια και μιλούσε κάπως αλαζονικά, ο Μαραντόνα ήταν ανθρώπινος. Και αλητάκος. Εβαζε γκολ με το χέρι, έβριζε τον Μπους, δεν χώνευε τους Εγγλέζους, ήταν λαϊκό παιδί. Δυστυχώς, έπαιρνε και ναρκωτικά. Και το πλήρωσε. Ο Μαραντόνα είχε φίλο τον Φιντέλ Κάστρο και πήγε στην Κούβα για να απεξαρτηθεί από την κόκα. Στην Αργεντινή τον έχουν σαν θεό. Και στην Ιταλία, τον καιρό που έπαιζε στη Νάπολι, οι Ιταλοί γράφανε έξω από τα νεκροταφεία, στις μάντρες, απευθυνόμενοι στους νεκρούς: «Δεν ξέρετε τι χάνετε που δεν βλέπετε πώς παίζει ο Μαραντόνα!». Εγώ, όμως, τον είδα να αγωνίζεται. Το 1994, στη Βοστώνη.

Η εθνική μας ομάδα ήταν αντίπαλος της Αργεντινής, στο Μουντιάλ. Πριν από το ματς, οι συμπατριώτες του Μαραντόνα είχαν στήσει ένα τρελό πανηγύρι έξω από το γήπεδο. Σημαίες, λάβαρα, ταμπούρλα, σάλπιγγες, χοροί, τραγούδια. Φάγαμε τέσσερα γκολ, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Το ένα γκολ το έβαλε ο Μαραντόνα, με σουτ πολύ έξω από την περιοχή. Αλλά δεν ήταν η μόνη μας τεσσάρα.

Μας διαλύσανε και οι Νιγηριανοί (4-0) και οι Βούλγαροι (3-0). Ημασταν για κλάματα.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά, γιατί άρχισε ήδη στη Ν. Αφρική ένα νέο Μουντιάλ. Συμμετέχει και η Ελλάδα- για δεύτερη φορά. Και παίζει και πάλι με την Αργεντινή, στην οποία αγωνίζεται ο πιο φορμαρισμένος παίκτης στον κόσμο- ο γκολτζής Μέσι. Η ελληνική ομάδα δεν είναι σπουδαία. Δεν έχει καμιά σχέση με την πρωταθλήτρια του 2004. Εχει, όμως, τον ίδιο προπονητή και είναι προσαρμοσμένη σε ένα σύστημα, κυρίως αμυντικό, που ήταν μάλλον αξιόπιστο πριν από τη φιλική ήττα από την Παραγουάη (0-2) και την ισοπαλία με τη Β. Κορέα.

Ξεκινάμε σήμερα με τη Νότια Κορέα. Αν κερδίσουμε αυτό το παιχνίδι, «κάτι μπορεί να γίνει». Η ομάδα μας δεν είναι καλή, αλλά είναι καλύτερη από την ομάδα του 1994. Τότε είχαν συμβεί, πριν από τα ματς και για λόγους «δημοσίων σχέσεων», σημεία και τέρατα.

Χρειάζεται να προσθέσω ότι θα ταξιδέψουν στη μαύρη ήπειρο για να παρακολουθήσουν τους αγώνες της Εθνικής μας τουλάχιστον 3.000 Ελληνες. Που μαζί με τους μετανάστες θα φτάσουν τους 5.000.

Σκέφτομαι πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα, πόσο μεγάλη θα ήταν η γιορτή του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αν η Ελλάδα και η Ευρώπη ολόκληρη δεν ήταν βυθισμένες στην τρομακτική οικονομική κρίση, που μας έχει τσακίσει όλους και μας υποχρεώνει να ζούμε με το κεφάλι κάτω, εδώ και κάμποσο καιρό. Μακάρι αυτές «οι μέρες ποδοσφαίρου» να είναι ένα διάλειμμα χαράς. Εχουμε μεγάλη ανάγκη απ΄ αυτό το διάλειμμα.