[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Χαµογελαστοί βυθιζόµαστε στην κινούµενη άµµο

Ξηµέρωσε η µέρα µε το φάντασµα της δραχµής. Οι οικονοµολόγοι, επενδυτές και λοιποί ειδικοί τη µελέτησαν σοβαρά σε ένα γκάλοπ που ρωτούσε ευθαρσώς αν θα εγκαταλείψει η Ελλάδα το ευρώ, κι είπανε ναι κατά 41%, που δεν είναι και λίγο.

Κι ύστερα άρχισε να σέρνεται κάτι σαν νοσταλγία και ακούστηκαν αναστεναγµοί.

Θυµάστε ένα λεύκωµα που είχε κυκλοφορήσει, µε τίτλο «δραχµούλα µας, καλό σου ταξίδι…»; Οποία τρυφερότης κι αυτή, για τη δραχµούλα, ούτε τσιουάουα να ήταν. Ποιος να το έλεγε τότε ότι το ταξίδι θα είχε και πιθανή επιστροφή;

Δεν πά’ να εξηγούνε άλλοι ειδικοί ότι θα ήταν καταστροφή να βγούµε από το ευρώ, έγινε κάτι σαν πειρασµός ανυπακοής κι αυτός, να λένε µερικοί πως όχι, να βγούµε, να γυρίσουµε πίσω, στη γωνιά µας, εξωτικοί κι ακατανόητοι, παράξενοι, δυσανάγνωστοι, να είναι οι τουρίστες µε το κοµπιουτεράκι στο χέρι, να µην καταλαβαίνουν αν είµαστε σπάταλοι ή απατεώνες. Κι εµείς µε τα µεγάλα µας νοµίσµατα, µε τα χιλιάρικα, µε τα χάρτινα σεντόνια, νοσταλγήσαµε βρε αδερφέ τα µηδενικά!

Είναι πες η γλώσσα δύσκολη, είναι η κούραση, η υπογεννητικότητα, είναι η αθάνατη ελληνική οικογένεια; Χρειαζόταν µια υπέρβαση η ευρωπαϊκή µας ταυτότητα, και µας έπιασε τουναντίον νύστα. Οι άλτες πήραν βαθµούς στον στρατό και έδρες στη Βουλή, βαρύνανε. Θέλουµε να κλειστούµε σπίτι και να βάλουµε το κεφάλι κάτω από ένα µαξιλάρι, να µην ακούµε τίποτε. Ενα είδος πεισµατάρικου µαζοχισµού µάς διακατέχει, σα να το πήραµε απόφαση ότι αφού η κυβέρνησή µας δεν µπορεί στ’ αλήθεια να µας κυβερνήσει, θα βουλιάξουµε στις συνήθειές µας κρατώντας τουλάχιστον κάτι σαν αξιοπρέπεια της παρακµής.

Εχει κι αυτό τη γοητεία του, δεν µπορείς να πεις.