Χορός, χιπ χοπ και Χίτσκοκ

Σε ελεύθερη πτώση. Λογικό. Πρώτα το Μουντιάλ φυσικά. Εποµένως επιφυλακτικό και συγκρατηµένο το σινεµά. Φανταστείτε ότι ανάµεσα στους τυφλούς αυτού του επταηµέρου θριαµβεύουν οι αδέσποτοι χορευτές του δρόµου, που παραδίδουν µαθήµατα χορογραφίας στα βασιλικά µπαλέτα της Μεγάλης Βρετανίας στο µονόφθαλµο Streetdance.
Τα χαρµάνια κάνουν καλό!

Τρισδιάστατη χορευτική και µουσική πανδαισία (το εννοώ) µε τον τίτλο «Streetdance 3D». Δύο σκηνοθετών, Μαξ Γκίουα και Ντάνια Πασκουίνι. Με άφθονες περγαµηνές στα µουσικά βιντεοκλίπ. Τα «γεγονότα» όµως που καθήλωσαν τον αµφιβληστροειδή µου και συνεπήραν την ανάσα µου είναι τρία: Μουσική – Χορός – Χαρµάνια.

Μία η αλήθεια. Οπως µου ήρθε κατακούτελα από τις πρώτες σκηνές της ταινίας:

Να τρέξω στο πιο κοντινό DVDάδικο να αγοράσω το soundtrack. Ενα πρώτης τάξεως µείγµα από µπρέικ ντανς µε χιπ χοπ. Πώς να το πω. Κάτω οι ταµπέλες. Το ζήτηµα απλό. Οταν ο ρυθµός βρίσκεται σε οργασµό µε τη µελωδία, τότε να σηκωθώ να τραγουδήσω και να χορέψω. Dancing with the stars. Αυτούς του δρόµου. Τους αυτοσχέδιους, τους περιθωριακούς, τους λαϊκούς. Τους αδέσποτους. Αχ και να µπορούσα να χόρευα σαν κι αυτούς.

Ανάµεσα στα ονόµατα των µουσικών:

Ν-Dubz, Τinchy Stryder, Wylie, Chipmunk. Ποιοι είναι αυτοί; Μην το ψάχνετε. Σηµασία έχει ο ήχος που σε παίρνει και στον ουρανό σε στέλνει. Το ίδιο και µε τους χορευτές. Ενα ατελείωτο βιντεοκλίπ που σε κάνει να λες «να µη σταµατήσει ποτέ». Η καλύτερη κινηµατογραφική προσφορά για νέα παιδιά χωρίς βία, ναρκωτικά και όλα αυτά τα κλισαρισµένα παρακµιακά.

Το στόρι εντελώς προσχηµατικό. Κάτωθεν όµως λειτουργεί επιµύθιο δηµιουργικό. Πως δηλαδή η «καθαρότητα» έχει να κάνει µε την «αιµοµιξία» και τον ρατσισµό. Πάσης φύσεως, κατηγορίας και κατευθύνσεως. Και πως µόνο µε τις διασταυρώσεις και τα χαρµάνια πάει µπροστά ο πολιτισµός. Οι αποκλεισµοί πορεύονται µε τους φανατισµούς. Οι φανατισµοί µε τους δογµατισµούς. Οι δογµατισµοί µε τον ρατσισµό.

Ο ρατσισµός µε την εσωστρέφεια και την παρακµή και τον καθηµερινό φασισµό.

Εχουµε και λέµε: Στο Λονδίνο του Σήµερα. Η Κάρλι (Νίκολα Μπάρλεϊ), χορεύτρια του δρόµου, απελπισµένη από την εγκατάλειψη του φίλου της µε τον οποίο θα οδηγούσε το συγκρότηµά τους στους τελικούς Streetdance της Νέας Υόρκης, βγάζει το ψωµί της ως delivery girl κάποιου λονδρέζικου σαντουιτσάδικου. Ετσι µια µέρα χτυπάει την πόρτα και πέφτει πάνω στη διευθύντρια µιας σπουδαίας σχολής κλασικού µπαλέτου (Σάρλοτ Ράµπλινγκ, ο ορισµός της κοµψότητας παρά τα 65 χρονάκια της). Εκείνη, πρώην διάσηµη µπαλαρίνα της «Λίµνης των κύκνων», απογοητευµένη από τη ρουτίνα των µαθητών της, προτείνει στην Κάρλι ένα αιρετικό µείγµα. Να της παραχωρήσει δωρεάν για τις πρόβες των streetdancers του δικού της γκρουπ µία τεραστίων διαστάσεων αίθουσα χορού µε αντάλλαγµα η Κάρλι και η παρέα της να µυήσουν τους µαθητές της στις φιγούρες των χορευτών του δρόµου. Διασταύρωση αδέσποτου µε καθαρόαιµο λυκόσκυλο Αλσατίας. Το σαλόνι στο πεζοδρόµιο.

Λίγος δρόµος, λίγη «βρώµα», µπόλικο πάθος. Streetballet δηλαδή. Αυτό ήταν. Επειτα από δισταγµούς και κόνξες οι σαλονάτοι χορευτές αναµειγνύονται µε τα λαϊκά, αιλουροειδή πλήθη. Μαύροι µε Λευκούς. Αλβανοί µε Ελληνες. Παλαιστίνιοι µε Ισραηλινούς. Ολοι µαζί οι καλοί χωρίς φραγµούς. Αφήνω έξω τους αφελείς διαλόγους της πρόζας και την προσχηµατική ιστορία. Who cares. Το ζήτηµα είναι να περνάς καλά.

Αυτή είναι η συνταγή του «Streetdance».

Κρατάω µόνο τη µουσική, τους χορευτές και τη χορογραφία. Το καταχάρηκα και το απόλαυσα. Δεν θα γράψει σελίδα (ούτε καν µισή γραµµή) στο βιβλίο της παγκόσµιας κινηµατογραφίας. Σας διαβεβαιώ όµως. Για δύο ώρες θα σας ξεσηκώσει και θα σας βγάλει έξω από την οικονοµική τροµοκρατία!

{{{ video }}}

«Streetdance 3D»

Τρισδιάστατη πανδαισία Χορευτική και µουσική Διασταύρωση αδέσποτου µε λυκόσκυλο Αλσατίας Εξαιρετικό soundtrack

Βαθµοί=7

(dance, dance, dance)

Τσιµπάει το δόλωµα και ο ψαράς

«Επαγγελµατίας καρδιοκατακτητής» (L’ Αrmacouer) Γαλλική ταινία του Πασκάλ Σοµέλ που αντιγράφει την κλασική αµερικανική συνταγή του είδους ροµαντική κοµεντί. Και εδώ, όπως στο «Κillers» το αµερικανικό. Εξυπνη ιδέα, αλλά η επεξεργασία και η σκηνοθεσία εντελώς ρηχή. Δηλαδή το διαφορετικό το διαχειρίζονται εντελώς συνηθισµένα και κλισαρισµένα. Γι’ αυτό χωρίς προσωπικότητα η ταινία. Εχουµε και λέµε. Ενας κοντός, αλλά γοητευτικός Γάλλος (Ροµάν Ντουρί που έχει διαπρέψει στο αστυνοµικό «Ο προφήτης») έχει στήσει µια πρώτης τάξεως «µηχανή». Αναλαµβάνει υποθέσεις από ενδιαφερόµενους που έχουν τους δικούς τους λόγους να µην ολοκληρωθεί η σχέση της κόρης τους (ας πούµε)

µε τον υποψήφιο γαµπρό.

Ετσι την πέφτει στον «στόχο», εκείνη τον ερωτεύεται και το χρήµα από τον πατέρα πέφτει στην τσέπη του. Οπως και µε την περίπτωση της Βανέσας Παραντί. Το δόλωµα τσιµπάει, αλλά ταυτόχρονα τσιµπάει και ο ψαράς, δηλαδή ο Ντουρί. Μερικά επεισόδια είναι έξυπνα, µερικά άνοστα. Εξαρτάται. Πάντως χάνει και από καστ. Ουδείς λάµπει. Ούτε εκείνος ούτε η Παραντί.

Βαθµοί=5

(το πολύ)

Δολοφόνοι βορείων προαστίων και ντοκιµαντέρ

«Κillers – Γάµος να σου… πετύχει». Εξαιρετική σύλληψη, µονοδιάστατη εκτέλεση. Κρίµα. Αφού ρε µπαγάσα το πήρες απόφαση, ολοκλήρωσε το σάλτο µορτάλε. Τίποτα ο Αστον Κούτσερ. Η βελτιωµένη – στην εµφάνιση – σηµερινή εκδοχή ενός Τοµ Κρουζ του ‘80. Πιο ψηλός και ευσταλής. Ο κούκλος των µωρών.

Και ως executive producer και πρωταγωνιστής της µαύρης – στα χαρτιά και τις προθέσεις – κοµεντί µε τον τίτλο «Κillers». Δολοφόνοι. Οµως το ελληνικό γραφείο το επιµήκυνε εµπορικά «Γάµος να σου… πετύχει». Με τον «γάµο» σου λέει θα τσιµπήσουν τα θηλυκά! Το σενάριο βαδίζει κάπως διαφορετικά.

{{{ video }}}

Βαθµοί=5

(Μax)

Αντιθέτως. Ο σκηνοθέτης Ρόµπερτ Λούκετιτς ακολουθεί και πορεύεται συµβατικά. Η δράση αρχίζει στη Νίκαια της Γαλλίας και στη συνέχεια καταλήγει στις ΗΠΑ. Η τυχαία συνάντηση ενός νεαρού που µε τα πλήκτρα του κινητού του ανατινάζει ελικόπτερο και µιας ολίγον χαζοµπεµπέκας (Κάθριν Χάιγκλ) η οποία καταφθάνει στην Κρουαζέτ α λα µπρατσέτα µε τον µπαµπά (Τοµ Σέλεκ). Από τη συνάντηση προκύπτει σφοδρός έρωτας και φυσικά γάµος λαµπρός. Οµως αµφότεροι ζουν στο ψέµα. Κυρίως ο νεαρός.

Ο οποίος λόγω τύψεων για τους δικούς του δεκαπέντε και βάλε δολοφονηµένους, αποφασίζει να κόψει κάθε επαφή µε την «υπηρεσία» και στην οικογένειά του να αφοσιωθεί. Λάθος κίνηση. Η υπηρεσία τον επικηρρύσει έναντι είκοσι εκατοµµυρίων δολαρίων και τότε οι συγκάτοικοί του των βορείων, ας πούµε, προαστίων αρπάζουν καραµπίνες, πολυβόλα, µυδράλια, Καλάσνικοφ, κατσαβίδια, χασαποµαίχαιρα και χειροβοµβίδες και εφορµούν εναντίον του. Ολοι. Γέροι, γριές, άντρες, γυναίκες, νοικοκυραίοι, χοντροί, αδύνατοι, παντρεµένοι, χωρισµένοι, γονείς και ΚΑΠΗ. Καλό; Πολύ! Διότι σου λέει µε το χρήµα αγοράζεις όποιον γουστάρεις. Με το χρήµα πάπαλα φιλία, παρέες, αισθήµατα, οικογένεια. Καθένας εξ ηµών και υµών είναι υποψήφιος δολοφόνος. Μπρρρρ. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ετσι αρχίζει να τρέχει ο Κούτσερ. Αρχίζει να τρέχει και η έγκυος, στο πρώτο τους παιδί, χαζοµπεµπέκα. Πού να πάνε; Στον πατέρα της. Κι αν ο πεθερός είναι της υπηρεσίας; Τρέλα!

Είπαµε. Από ιδέα σκίζει. Από σκηνοθεσία, µετεξεταστέα η ταινία. Χωρίς ύφος. Χωρίς υποδόριο χιούµορ. Χωρίς ταυτότητα. Σαν να πηγαίνει ένας φλώρος της Εκάλης µε την Ρorsche του µπαµπά του να αγοράσει βρώµικο. Ελα!

«Μindelo. Πίσω από τον ορίζοντα». Ντοκιµαντέρ του Αλέξη Τσάφα. Ο οποίος τα τελευταία οκτώ χρόνια ζει και εργάζεται ως σκηνοθέτης στο Cabo Verde, το Πράσινο Ακρωτήρι, την πατρίδα της ξυπόλητης Ντίβας Cesaria Εvora. Της πιο µελαγχολικής φωνής που άκουσα ποτέ µετά την Μπίλι Χόλιντεϊ. Αυτή η µελαγχολία είναι αποτυπωµένη σε κάθε καρέ αυτής της βιωµένης µαρτυρίας. Χωρίς ίχνος αφηγηµατικής φωνής. Ρίσκο που σχεδόν ουδείς έλλην ντοκιµαντερίστας έχει πάρει. Η γνωριµία του θεατή µε το Πράσινο Ακρωτήρι γίνεται µέσα από κάθε γωνιά, κάθε πέτρα, κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Ηταν αποικία της Πορτογαλίας από την οποία ανεξαρτητοποιήθηκε πριν από 35 χρόνια. Μαραζωµένη είναι η ψυχούλα τους. Ανώτερη και αυθεντική η κουλτούρα τους. Κρεολοί γνήσιοι και δηµιουργικοί. Ο Τσάφας τούς αγάπησε και τους τίµησε. Με τον φακό του, τη σεµνότητά του, το χαµηλόφωνο ύφος του και το προσκύνηµά του. Ντοκιµαντέρ καθόλου ταξιδιωτικό, κλισαρισµένο και ψυχρό. Το µονόχορδο µουσικό µοτίβο, σκέτος πνιγµένος σπαραγµός. Ο ορισµός της ανιδιοτέλειας. Φτωχό αλλά τίµιο µέχρι το τελευταίο λεπτό. Με συγκίνησε και µε κέρδισε. Το συνιστώ!

Βαθµοί=Οι έσχατοι έσονται πρώτοι!

Θεατρικό µάθηµα σασπένς

Οι επαναλήψεις λοιπόν. Αρκετές φορές το παλιό απείρως καλύτερο από το καινούργιο. Το επί της ουσίας αραχνιασµένο, κλισαρισµένο και βαρετό. Καλώς τες, λοιπόν.

Με µια επιφύλαξη για το κοινό. Αρκεί η παλιά και κλασική ταινία να προβάλλεται σε φρέσκια κόπια ώστε να αξίζει τον κόπο και τα λεφτά. Ευνοούµενος των καλοκαιρινών επιστροφών ο Αλφρεντ Χίτσκοκ (1899-1980) ο Βρετανός. Αίλουρος της αγωνίας.

Μετρ της αφήγησης µιας (εξωτερικά) απλής, όµως στο βάθος πολυδιάστατης ιστορίας. Αρχιερέας του µυστηρίου χωρίς αίµατα, σφαγές, εντόσθια και κρεοπωλεία. Κάθε φορά που βλέπω ταινία του, κυρίως τον «Δεσµώτη του ιλίγγου», τον «Σιωπηλό µάρτυρα» και το «Ψυχώ», τρελαίνοµαι µ’ αυτόν τον µάγο τον µοναδικό!

Το 1954, ο Χίτσκοκ βάζει στοίχηµα µε τον εαυτό του. Οτι µπορεί να αποσπάσει την ίδια αγωνία από τον θεατή, αποκαλύπτωντας από την πρώτη, σχεδόν στιγµή, την ταυτότητα του δολοφόνου. Γιατί η διαδικασία κάνει τη διαφορά. Ετσι µ’ ένα σενάριο από το οµότιτλο θεατρικό του Φρέντερικ Νοτ «Dial Μ for Μurder» που ελληνικώς καταχωρήθηκε «Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αµέσου δράσεως» (άσχετο εντελώς) προσπαθεί – και ενίοτε τα καταφέρνει – να µετατρέψει τη θεατρική σκηνή σε δράση κινηµατογραφική. Το θέατρο στο σινεµά, δηλαδή. Σχεδόν όλες οι σκηνές διαδραµατίζονται στο σαλόνι ενός πλούσιου ζευγαριού.

Ενα το ατού. Η absolutely blonde Γκρέις Κέλι (1929-1982). Τότε µόλις 25 ετών. Μετά την Κιµ Νόβακ του «Vertigo», η πιο λαµπερή αυθεντική ξανθιά ολόκληρης της φιλµογραφίας του. Το στόρι ταιριάζει πάνω της σαν ταγεράκι της Chanel. Παραγγελιά, βλέπετε. Οπου µια πλούσια και πεντάµορφη είναι παντρεµένη µε ένα βρετανικό παράσιτο (Ρέι Μίλιαντ). Το παράσιτο φυσικά σχεδιάζει να απαλλαγεί από την ξανθιά. Ετσι θα ανοίξει ο δρόµος για τα λεφτά. Για να το διαπράξει πρέπει δύο πράγµατα να αποκτήσει.

Πρώτο, ένα πρώτης τάξεως ακλόνητο άλλοθι. Και δεύτερο, έναν εκτελεστή. Ο «Αλβανός» να κάνει τη βρώµικη δουλειά. Διαχρονικό. Ετσι ανακαλύπτει από το παρελθόν κάποιον παλιό συµµαθητή του που διαπρέπει στην κοµπίνα, τα χρέη και την παρανοµία. Τον συναντάει, τον παγιδεύει, τον εκβιάζει. Απλό, του λέει. Θα ανοίξεις µε το κλειδί την ώρα που εγώ θα τηλεφωνώ στη γυναίκα µου. Θα τη στραγγαλίσεις και στη συνέχεια θα τοποθετήσεις το κλειδί κάτω από το χαλί της εξωτερικής πόρτας. Εντάξει; Εντάξει.

Αµφότεροι σχεδιάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Διότι η ξανθιά αποδεικνύεται στο µυαλό καθόλου ξανθιά. Τη στιγµή του στραγγαλισµού, σκοτώνει µ’ ένα αιχµηρό αντικείµενο τον υποψήφιο δολοφόνο. Καθόλου άσχηµα για τον σύζυγο. Γιατί η αστυνοµία τη συλλαµβάνει και γιατί το δικαστήριο την καταδικάζει στην αγχόνη. Μ’ έναν σµπάρο δυο τρυγόνια. Και ο εκτελεστής δολοφονηµένος και η σύζυγος νεκρή.

Το δέκα το καλό. Από τους υπολογισµούς τού διαφεύγουν δύο πράγµατα. Πρώτο, το κλειδί και δεύτερο, ο Ρόµπερτ Κάµινγκς. Ενας αµερικανός συγγραφέας ιστοριών µυστηρίου, παλιό φλερτ της Γκρέις Κέλι. Justice, you sons of bitches!

Τα περιθώρια περιορισµένα. Το σκηνικό εντελώς θεατρικό. Η ιστορία µονοδιάστατη και σαλονάτη. Το ύφος – στις µέρες µας – παλιοµοδίτικο και ξεπερασµένο. Παρ’ όλα αυτά, η διαδικασία της ίντριγκας µάθηµα σασπένς.

Πού και πού ακόµα και οι θεοί σκηνοθετούν χωρίς έµπνευση µοναδική!

{{{ video }}}

«Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αµέσου δράσεως»

Θεατρικό, επίπεδο και χωρίς ψαχνό Του Αλφρεντ Χίτσκοκ και του 1954

Βαθµοί=6

(για νοσταλγούς της χιτσκοκικής γραφής)