Το τέταρτο κουδούνι

Τον «Θάνατο του Νταντόν», το ιστορικό δράµα του γερµανού Γκέοργκ Μπίχνερ, το πρώτο απ’ τα τέσσερα θεατρικά έργα – σώζονται τα τρία και ολοκληρωµένα µόνο τα δυο, ο «Βόιτσεκ» δεν είναι παρά σκόρπιες σκηνές – που πρόλαβε να γράψει στη σύντοµη ζωή του – πέθανε το 1837, πριν συµπληρώσει τα 24 του χρόνια – θ’ ανεβάσει το χειµώνα ο Στάθης Λιβαθινός (φωτογραφία) στη νεότευκτη Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών του Ιδρύµατος Ωνάση που ετοιµάζει ένα εξαιρετικά φιλόδοξο πρόγραµµα.

Το έργο που, µε τον υπότιτλο «δραµατικές εικόνες της Τροµοκρατίας στην Γαλλία», αναφέρεται στη ζωή του εκ των ηγετών της Γαλλικής Επανάστασης Ζορζ Νταντόν ο οποίος εκτελέστηκε την περίοδο της Τροµοκρατίας, γράφτηκε και εκδόθηκε το 1835, χρειάστηκε όµως να φτάσει το 1902 για να βρει τον δρόµο της σκηνής – η πρεµιέρα του, στο Βερολίνο.

Στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε απ’ το Εθνικό Θέατρο το 1932 – ’33, δεύτερη σεζόν της λειτουργίας του, σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη µε τον Αιµίλιο Βεάκη στον επώνυµο ρόλο. Το 1974 – ’75 ανεβαίνει για δεύτερη φορά στο Εθνικό, τώρα απ’ τον Αλέξη Μινωτή ο οποίος στην παράσταση του Φώτου Πολίτη έπαιζε τον Σεν Ζιστ, εναρκτήριο της πρώτης µετά την πτώση της δικτατορίας, θεατρικής περιόδου οπότε ο Αλέξης Μινωτής ανέλαβε και πάλι την καλλιτεχνική του διεύθυνση, µε Νταντόν τον Στέλιο Βόκοβιτς.

Το 1961 – ’62 ο Κωστής Μιχαηλίδης σκηνοθέτησε το έργο στη Λευκωσία, εναρκτήριο για τον νεότευκτο Οργανισµό Θεατρικής Ανάπτυξης Κύπρου (ΟΘΑΚ) της νεόκοπης τότε (1960) Κυπριακής Δηµοκρατίας. Το πιο πρόσφατο ελληνικό ανέβασµά του – ακραία µεταµοντέρνο… – έγινε τη σεζόν 2003 – 2004 στο «Αµόρε» για το «Θέατρο του Νότου» απ’ τον γερµανό σκηνοθέτη Αλµπερτ Χίρχε µε τον Ακύλα Καραζήση στον επώνυµο ρόλο και σε µετάφραση Γιώργου Δεπάστα, την οποία πρόκειται να χρησιµοποιήσει και ο Στάθης Λιβαθινός. Που δεν έχει ακόµα καταλήξει για τη διανοµή ενώ τον χειµώνα πρόκειται, όπως διάβασα, ν’ ανεβάσει επίσης «Το σπίτι της Μπερνάρντα Αλµπα» του Λόρκα στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» για την «Πράξη» της Μπέττυς Αρβανίτη µε την ίδια στον βασικό ρόλο.

Θυµίζω ότι ο πιο πρόσφατος Μπίχνερ που είδαµε – µόλις πριν από µερικές µέρες τελείωσαν οι παραστάσεις – είναι το «Λεόντιος και Λένα» που ανέβηκε στην Νέα Σκηνή του Εθνικού απ’ τον Γάλλο Λοράν Σετουάν. Με την Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών του Ιδρύµατος Ωνάση πρόκειται να συνεργαστούν τον επόµενο χειµώνα κι οι νεώτεροι Γιάννης Λεοντάρης µε την οµάδα του «Κανιγκούντα» και Ανέστης Αζάς. Οι οποίοι δεν έχουν ακόµα καταλήξει – ή δεν κατάφερα να µάθω – τι θα παρουσιάσουν.

Αφήνει ύστερα από διαφωνίες µε την ιδιοκτησία το «Ανεσις» που τον φιλοξένησε για µια τριετία µε «Το φιόρο του Λεβάντε» και µετακοµίζει στο «Αλέκος Αλεξανδράκης» – τέως «Ριάλτο» – της Κυψέλης, που του το υπενοικίασαν ο Γιώργος κι η Νινέτα Λεµπέση, ο Σπύρος Παπαδόπουλος (φωτογραφία). Εκεί και θα ανεβάσει τη σάτιρα του Ντάριο Φο «Τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» για την οποία σας είχα γράψει στο «Τέταρτο Κουδούνι» την 1 Απριλίου. Εθνικό Κεφάλαιο του θεάτρου µας τη θεωρώ. Και είναι. Η Κυρία Μάγια Λυµπεροπούλου.

Που πρόσφατα έκλεισε τα εβδοµήντα της – και το αναφέρει µε την πρώτη ευκαιρία χωρίς επιφυλάξεις και χωρίς να ’χει κάνει καµιά προσπάθεια για να «αναχαιτίσει» το χρόνο.

Το Μέγεθός της µου το επιβεβαίωσε – άλλη µια φορά – στο «Αγγελοι στην Αµερική» του Νίκου Μαστοράκη που παίχτηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών. Ενταγµένη σ’ ένα σύνολο οκτώ εξαίρετων ηθοποιών έπαιξε τέσσερις µικρούς ρόλους συντρίβοντας µε την παρουσία της. Οποιος την είδε να µεταµορφώνεται – αγνώριστη! – παίζοντας τον Ραββίνο στη συγκλονιστική, βιβλική έναρξη της παράστασης, όποιος την είδε και την άκουσε να απαγγέλλει – µίζερο ρήµα, να βιώνει θα ήταν σωστότερο – τους παρένθετους στίχους του Αλεν Γκίνσµπεργκ πλάι στο νοσοκοµειακό κρεβάτι του ετοιµοθάνατου από ΑΙDS Πράιορ – Χρήστου Λούλη, ενός απ’ τους ήρωες του έργου, όποιος πρόσεξε πώς ξεκινούσε στην αποστασιοποιηµένη σκηνοθεσία, απ’ το βάθος της σκηνής ως Μάγια Λυµπεροπούλου µε µια τυπική περούκα και ρίχνοντας µια ρόµπα πάνω της κι ώσπου να φτάσει στο προσκήνιο για να σηκώσει το τηλέφωνο, σε µια ανεπανάληπτη σκηνή τηλεφωνήµατος µε τον Τζο – Θα νάση Ευθυµιάδη, γιο της στο έργο, ΠΩΣ είχε µεταµορφωθεί σε Χάνα Πιτ, ΠΩΣ το σώµα της και η κίνησή της είχαν µετασχηµατιστεί σε σώµα και κίνηση µιας µορµόνης επαρχιώτισσας µάνας του Σολτ Λέικ, θα καταλάβει τι εννοώ.

Με την ευκαιρία, η σπουδαία αυτή, κατά τη γνώµη µου παράσταση, που ξεπούλησε κιόλας, θα µείνει έτσι; Δε θα ‘χει συνέχεια; Γιατί δεν παίρνει κάποιος την πρωτοβουλία να τη συνεχίσει, για ένα διάστηµα έστω, το φθινόπωρο;

Γεµάτο, µου είπαν, ήταν το «Θέατρον» του «Ελληνικού Κόσµου» στις παραστάσεις µε τον Τζον Μάλκοβιτς (φωτογραφία). Και τα εισιτήρια να φτάνουν τα 150 ευρώ (!!!). Ενώ οπουδήποτε κι αν πήγε ή πάει η ίδια παράσταση οι τιµές των εισιτηρίων ούτε που αγγίζουν τις ελληνικές – λιγότερα απ’ τα µισά λεφτά, βούιξαν οι εφηµερίδες και το Διαδίκτυο. Ε, αφού λοιπόν αυτός είναι ο Ελληνας στην εποχή της οικονοµικής κρίσης, προτείνω στην εταιρεία που εισήγαγε τη συγκεκριµένη παράσταση (ή και άλλες µε ανάλογο εισιτήριο) στην επόµενη που θα µας φέρει να το ανεβάσει το εισιτήριο στα 200 ή – γιατί όχι; – και στα 250 ευρώ. Και θα το βρω απολύτως λογικό.

Μας αξίζει!

Οδηγίες χρήσης:

Η στήλη «Το Τέταρτο Κουδούνι» πρέπει να διαβάζεται… δυνατά! Μετά µανίας επιµένω στην προφορικότητά της. Γι’ αυτό και πρήζω το συκώτι των φίλων της διόρθωσης…

(Ετσι, για να λύσω κάποιες απορίες – ψιλοειρωνειούλες αναγνωστών – ανώνυµων βέβαια… – για «το συντακτικό της»).


προ 50ετίας

Ο θεατρικός συνεργάτης των «ΝΕΩΝ» γράφει τα εξής: Η Κατερίνα άρχισε χθες µε µπουλβάρ… ιταλικής παραγωγής: Τα «30’’ έρωτα» του Άλντο Μπενεντέττι. Λιγόλεπτος ο τίτλος. Αλλά, και το ενδιαφέρον του έργου! Όλο κι όλο, ένα θεατρικό εύρηµα, παρατεντωµένο σε τρεις πράξεις.

Το περισώζουν κάπως, τα σπιθηρίσµατα του διαλόγου. Η παράστασις, φαρσική. Μαζί µε την Κατερίνα, ξεχώρισε ο Κωνσταντάρας. Καλή κι’ η Προέδρου 11 Ιουνίου 1960 Αύριο Τετάρτη στις 9.30

ακριβώς δίδεται στο θέατρο της οδού Νικοδήµου 3, η επίσηµη «πρεµιέρα» της «Αστυνοµικής Αυλαίας» του Ιορδάνη Μαρίνου µε το αστυνοµικό δράµα του Έµλυν Ουίλλιαµς «Η νύχτα θα πέση» στο οποίο την κεντρική ηρωίδα θα ενσαρκώση η µεγάλη πρωταγωνίστρια Κυβέλη. Απόψε πραγµατοποιείται η γενική δοκιµή του έργου σε ρυθµόν κανονικής παραστάσεως.

14 Ιουνίου 1960 Ο νέος ηθοποιόςτου «Θεάτρου Τέχνης» Γ. Φέρτης (φωτογραφία) κατέθεσε προσφυγή στην Επιτροπή Αδείας Ασκήσεως Επαγγέλµατος κατά του Καρόλου Κουν, στην οποία υποστηρίζει ότι ο Κουν έλυσε προφορικώς την µεταξύ τους σύµβασι, λέγοντάς του να φύγη από τον θίασο.

14 Ιουνίου 1960