ΜΑΤΙΕΣ Με τις πέτρες

Αισθάνομαι σαν να ΄ναι μολυσμένος ο αέρας, σαν να βρωμάει. Το αισθάνονται όλοι οι Ελληνες. Φοβερή αποφορά! Δεν υπάρχει μέρα χωρίς να σκάει ένα καινούργιο σκάνδαλο, χωρίς να βγαίνει στη φόρα μια νέα απάτη. Ετσι κατάντησε η Ελλάδα. Την καταντήσανε.

Και την καταντήσαμε. Και έτσι θα πρέπει να ένιωθε ο Σεφέρης, το ΄44, που έγραφε «… ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες/ καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του/ το βροχερό φθινόπωρο σ΄ αυτή τη γούβα κακοφορμίζει την πληγή του καθενός μας…».

Οπου και να σταθεί κανείς, μάτια βουλιαγμένα στην απόγνωση! Ιδίως οι νέοι δεν έχουν πού να κοιτάξουν, πού να βολέψουν τα χέρια τους. Πολλοί ονειρεύονται να μεταναστεύσουν. Ως και οι Αλβανοί, που κάποτε τους κοροϊδεύαμε και κάποιοι «πατριώτες» τούς φώναζαν «Αλβανέ/ Αλβανέ/ δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ», μαζεύουν τα μπογαλάκια τους και φεύγουν. Επιστροφή στην πατρίδα! Οπου, πιθανόν, θα υπάρχουν περισσότερες δουλειές από ΄δώ…

Ο Βενιζέλος εκμυστηρεύεται σε δημοσιογράφους ότι κάτω από τις σημερινές συνθήκες δεν θα ήθελε να είναι υπουργός. Ο Γιώργος Παπανδρέου από το βήμα της Βουλής φωνάζει: «Θα μας πάρουν με τις πέτρες!» Ο Μίκης ζητά να βγουν μπροστά οι διανοούμενοι να αναλάβουν «δράση». (Αλήθεια, πού εξαφανίσθηκαν οι διανοούμενοι που το 1989 υπέγραφαν δηλητηριώδη κείμενα εναντίον του Ανδρέα;)

Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει! Η Ευρώπη συγκλονίζεται από απανωτά απεργιακά κύματα, ένας εγγλέζος υπουργός κλέβει το κράτος για να πληρώνει το νοίκι του εραστή του και, ευτυχώς, αμέσως παραιτείται, η Ουγγαρία καταρρέει κι ας έχει περάσει από τον πάγκο του ΔΝΤ που, υποτίθεται, θα τη βοηθούσε να ανασάνει, ψεύτικα στατιστικά στοιχεία δίνει και η Βουδαπέστη στην Ε.Ε., δύσκολες ώρες και για τη Γαλλία του Σαρκοζί κι ένας ακτιβιστής νεκρός με πέντε σφαίρες στο κούτελο από ισραηλινό αξιωματικό. Εκείνο που τρομάζει περισσότερο: το όπλο βρισκόταν σε απόσταση 40 εκατοστών από το πρόσωπο του θύματος!

Δεν διάβαζα ποτέ τις σελίδες με τα Οικονομικά στις εφημερίδες. Δεν καταλαβαίνω τίποτα απ΄ αυτά τα πράγματα. Τώρα όμως διαβάζω. Γιατί είναι πλέον τόσο φανερά τα πάντα: βουλιάζουμε. Προσπαθεί ο Παπανδρέου, αλλά τα προβλήματα δεν λύνονται.

Η τανάλια της τρόικας έχει κλείσει πολύ σφιχτά. Και μερικοί στην κυβέρνηση μιλάνε για πώληση των τεντζερέδων που απόμειναν στη χώρα, χωρίς καν να πιστεύουν αυτά που λένε. Σου δίνουν την εντύπωση ότι ψάχνουν για ηλίθιους επενδυτές. Που θα δώσουν τα λεφτά τους για να αγοράσουν πύργους στην άμμο.

Κι ενώ συμβαίνουν όλ΄ αυτά, οι βουλευτές στην Εξεταστική διασταυρώνουν τα ξίφη τους, για επικοινωνιακούς λόγους και μόνο! Το κόμμα μας, το κόμμα σας, το κόμμα τους. Αγρόν αγοράζουν, που ΄λεγαν οι παλιοί. Σαν να μην έχουν αντιληφθεί ότι η χώρα όλο και κάνει βήματα προς την πτώχευση, όλο και περισσότερο δεν καταφέρνει να μαζέψει φόρους που θα της επιτρέψουν να βγάλει για λίγο το κεφάλι απ΄ το νερό και να αναπνεύσει.

Εχω περάσει πολλά στη ζωή μου. Ποτέ δεν ήμουν τόσο απαισιόδοξος, τόσο προβληματισμένος, τόσο κουρασμένος…