Τρία νέα «όπλα» κατά του καρκίνου
¬ Ερευνα έδειξε ότι όσοι πάσχοντες από καρκίνο του προστάτη, εκτός από ορµονοθεραπεία, υποβλήθηκαν και σε ακτινοβολία, είχαν περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης
Ελπίδες για τις γυναίκες που πάσχουν από καρκίνο των ωοθηκών ή καρκίνο του στήθους και τους άνδρες µε καρκίνο του προστάτη δηµιουργούν τρεις νέες έρευνες.
Η πρώτη έδειξε ότι το αντικαρκινικό φάρµακo avastin µπορεί να ελέγξει τις περιπτώσεις καρκίνου των ωοθηκών. Το φάρµακο avastin επιβραδύνει την ανάπτυξη των αιµοφόρων αγγείων που «τρέφουν» τους όγκους και ίσως είναι το πιο ευπώλητο αντικαρκινικό σκεύασµα. Η χρήση του έχει εγκριθεί ήδη για την αντιµετώπιση καρκίνου του εγκεφάλου, των νεφρών, του πνεύµονα, του στήθους και του εντέρου. Στην έρευνα συµµετείχαν 1.874 γυναίκες µε καρκίνο των ωοθηκών σε προχωρηµένο στάδιο οι οποίες είχαν ήδη υποβληθεί σε εγχείρηση αφαίρεσης όγκων.
Χωρίστηκαν σε τρεις κατηγο ρίες: εκείνες που έκαναν χηµιοθεραπεία και λάµβαναν ψευδοφάρµακο (placebo), εκείνες που έκαναν χηµειοθεραπεία και avastin και εκείνες που εκτός από χηµειοθεραπεία και avastin ταυτόχρονα, συνέχισαν να λαµβάνουν το φάρµακα επί 10 ακόµα µήνες. Για την τελευταία οµάδα χρειάσθηκαν 14,1 µήνες για να αρχίσει να χειροτερεύει η κατάσταση της υγείας τους, σε σύγκριση µε 10,3 µήνες για όσους έλαβαν τις πρώτες δύο θεραπείες.
Στην έρευνα για τον καρκίνο του προστάτη πήραν µέρος 1.200 άνδρες στους οποίους η ασθένεια, όταν έγινε η διάγνωση, είχε εξαπλωθεί στην περιοχή γύρω από τον προστάτη ή είχαν µεγάλο κίνδυνο εµφάνισης της ασθένειας, όπως υψηλά επίπεδα ΡSΑ µια οµάδα που αποτελεί το 15%20% των νέων ασθενών µε καρκίνο του προστάτη. Αυτοί συνήθως δεν υποβάλλονται σε εγχείρηση αφαίρεσης του προστάτη, αλλά λαµβάνουν θεραπεία µε ορµόνες. Το 74% όσων υπεβλήθησαν σε ακτινοβολία ήταν ζωντανοί έπειτα από επτά χρόνια, σε σύγκριση µε 66% όσων είχαν υποβληθεί µόνο σε ορµονοθεραπεία. Οσον αφορά το φάρµακο που βασίστηκε σε θαλάσσιο σφουγγάρι και ονοµάζεται εριµπουλίνη, δοκιµάσθηκε σε 762 γυναίκες µε µεταστατικό καρκίνο του στήθους. Εκείνες που πήραν εριµπουλίνη έζησαν κατά µέσο όρο 13,1 µήνες, σε σύγκριση µε 10,7 µήνες που ήταν ο χρόνος επιβίωσης για τις γυναίκες που πήραν άλλα φάρµακα.













