Συνέντευξη

«Το χαµόγελο είναι πράξη αντίστασης»
Της Χάρης Ποντίδα

Καλοκαιρινή διάθεση, ταξιδιάρα.
Ο τραγουδοποιός και το νέο – µουσικό – πλοίο του που µόλις σαλπάρισε µας γυρίζουν στα χρόνια της αθωότητας
Απλές ενορχηστρώσεις, καθαρός ήχος και ένας ήρεµος Παύλος Παυλίδης που (φαίνεται να) προτιµάει τη δύναµη του χαµόγελου –ώρες ώρες και του πικρού – στο άλµπουµ «Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει» (Αrchangel). Η εποχή µε Τα µωρά στη Φωτιά, πριν από τα Ξύλινα Σπαθιά σήµερα µοιάζει πιο µακρινή από ποτέ…

«Ηθελα να κάνω έναν φωτεινό δίσκο» λέει. «Οµως έχει πολλές πτυχές, δεν είναι µόνο νοσταλγία».

Πώς σου βγήκε να κάνεις φωτεινό δίσκο σε τέτοιες περίεργες εποχές; Σαν να πηγαίνεις κόντρα στη γενική κατάσταση…

Μα δεν κάθησα να κατασκευάσω κάτι φωτεινό. Δεν γίνεται να γράψω κατά παραγγελία. Απλά µου βγήκε αυτό ως γενικότερη διάθεση.

Προφανώς αισθάνεσαι κι εσύ πιο φωτεινός…

Ούτε αυτό είναι απαραίτητο. Πολλές φορές είναι η ανάγκη µας να ανακαλύψουµε ξανά τη φωτεινή πλευρά του εαυτού µας. Διάβασα κάτι που είπε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και µου άρεσε πολύ. «Η µουσική από εδώ και πέρα µάλλον θα γίνει πιο λυρική» είπε και συµφωνώ γιατί έτσι το αισθάνοµαι κι εγώ.

Αυτό που συµβαίνει σήµερα είναι σαρωτικό κι αν δεν υπάρξει κάτι µέσα µας που να λέει ότι δεν έχουν χαθεί όλα, πως υπάρχει φως, τότε…

Να βρούµε κάτι να κρατηθούµε…
Πολλές φορές το να χαµογελάς µπορεί να είναι µια πράξη αντίστασης. Σταθερά µε την κουλτούρα του µουσικού που λειτουργεί σε συνάρτηση µε το γκρουπ του (Β-movies) διανύει φέτος τον έκτο χρόνο της σόλο πορείας του µετά τη διάλυση των Σπαθιών. Χωρίς ποτέ να στραβοπατήσει επικοινωνιακά (ό,τι φτάνει σε µας έχει σχέση αποκλειστικά µε τη δουλειά του) και µε το σταθερό βήµα του ανθρώπου που δεν προβληµατίζεται για το…

περιτύλιγµα, ούτε αγωνιά να κρατήσει το «ίµατζ» του, ξεκινάει το συναυλιακό του καλοκαίρι από τη Θεσσαλονίκη για να κατέβει αργότερα και στην Αθήνα.

Θα κάνετε πολλές συναυλίες;
Οχι πάρα πολλές. Παίζουµε πιο πολύ τον χειµώνα. Δεν θέλω να επεκταθώ αλλά οι άνθρωποι που τα χειρίζονται αυτά δεν έχουν ιδέα. Ισως τα Ξύλινα Σπαθιά ήταν πιο γνωστά και δεν αντιµετώπιζαν τέτοια. Θα υπέθετε κανείς ότι µουσικοί όπως εσύ δεν θα είχαν τέτοιου είδους προβλήµατα.

Δεν έχει νόηµα να γκρινιάζω τώρα γιατί πέντε άσχετοι δεν ξέρουν τη δουλειά τους. Ετσι κι αλλιώς, περάσαµε έναν καταπληκτικό χειµώνα…

Στον χώρο σας πάντως µοιάζει να µην υπάρχει συνεννόηση. Σήµερα υπάρχει ένας αχταρµάς ακόµα και
για το πώς να κυκλοφορήσει ο µουσικός το CD του.

Οταν λες «χώρος» ποιους εννοείς; Εχει σηµασία αυτό. Εχει σηµασία ποιος είσαι. Γιατί κάποτε πρέπει να καταλάβουµε ότι φταίνε και τα θύµατα που δεν φρόντισαν να περιφρουρήσουν τη δουλειά τους. Κάποιοι αισθάνονται πανικό όταν σκεφτούν ότι µπορεί να πουλήσουν 2.000 CDs και θέλουν σώνει και καλά να το κάνουν να «πουλάει» 100.000 και βάλε… Στη δισκογραφία υπήρχε ένας συγκεκριµένος µηχανισµός που καταστράφηκε και οι άνθρωποι βρέθηκαν σε αµηχανία. Αλλά υπάρχει και η καλή πλευρά, γιατί ο ίδιος ο χώρος αποβάλλει αυτό που περισσεύει. Οπως έλεγε ένας φίλος, ήρθε η ώρα να ξεχωρίσουν τα γίδια από τα πρόβατα. Πώς αντιµετωπίζεις τον χρόνο που φεύγει;

Εχω ένα καλό. Με απασχολεί πάρα πολύ το 24ωρο που έρχεται – πολύ σοβαρά.

Και η εσωτερική µου προσευχή είναι να κάνω ό,τι µπορώ για να µην πάει το 24ωρο χαµένο. Μια µέρα είναι ένα απίστευτο δώρο, µια νέα ευκαιρία να κάνω καλύτερα πράγµατα. Μάλλον απολαµβάνω τις µέρες µου, όχι τα χρόνια µου. Και βέβαια είµαι εξαιρετικά τυχερός που δεν έχω να πάω στο εργοστάσιο να δουλέψω.

ΙΝFΟ

Παύλος Παυλίδης & Τhe Β- Μovies Live από αύριο στη «Βαβυλωνία» (Μύλος Θεσσαλονίκης). Τέλη Ιουνίου στην Αθήνα.

«Ας δώσουµε σηµασία στη δύναµη του ενός»

Εσείς οι καλλιτέχνες πρέπει να είστε σήµερα σε εγρήγορση πιο πολύ από ποτέ;

Σίγουρα. Και όπως διάβαζα σε ένα βιβλίο του Ελύτη, ήρθε η ώρα να στηθεί το µνηµείο του «άγνωστου ιδιώτη». Επειτα από την τόση πολιτική ανευθυνότητα που µας έφτασε ώς εδώ, ας δώσουµε και λίγη σηµασία στη δύναµη του ενός. Η προσωπική υπευθυνότητα είναι µεγάλη ιστορία.

Ναι, αλλά ζούµε σε µια εποχή που δεν νοµίζω ότι υπάρχει ανταµοιβή – ακόµη και ηθική – για τον υπεύθυνο άνθρωπο.

Δεν θέλω να πιστέψω ότι δεν υπάρχει. Αλλά συµφωνώ ότι ο όλος µηχανισµός λειτουργεί αποπροσανατολιστικά. Πάντως προτιµώ αυτή την εποχή, από την εποχή των ιδεολογιών. Γιατί είδαµε πώς λειτούργησαν οι έχοντες τα υψηλά ιδανικά. Τουλάχιστον σήµερα τα πράγµατα φαίνονται.

Πώς λειτούργησε η εποχή των ιδεολογιών;
Υπάρχει ένας στίχος που λέει «όσο πιο ψηλά πάει η µαϊµού τόσο πιο πολύ φαίνεται η ουρά της». Τώρα τουλάχιστον ξέρουµε ότι ζούµε σε µια κρίση και ότι είναι η τελευταία µας ευκαιρία. Το νιώθουµε ότι η απληστία µάς οδηγεί στην καταστροφή.