[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Ολοι δικοί μας είμαστε…

Από πού πάνε για τη Νέα Μεταπολίτευση; Η ερώτηση δεν έχει απάντηση. Δεν υπάρχει Νέα Μεταπολίτευση. Υπάρχει απλώς μια ρητορική γύρω από αυτό το θέμα. Γι΄ αυτό χρειάζεται προσοχή. Πολλοί άρχισαν να παίζουν το παιχνίδι με τις ανεστραμμένες πινακίδες που δείχνουν τη λάθος κατεύθυνση. Ο σκοπός είναι προφανής: να κάνει κάποιος έναν γύρο και να ξαναβρεθεί στο ίδιο σημείο. Να νομίζει ότι βρήκε τη Νέα Μεταπολίτευση, ενώ απλώς έχει βρει τους παλιούς μουστερήδες, ντυμένους «αλλαγή του πολιτικού συστήματος». Αν είναι όμως να πάμε στη Νέα Μεταπολίτευση για να συναντήσουμε τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που εξέθρεψε η Παλαιά Μεταπολίτευση, να μένει το βύσσινο. Ποτέ το νέο δεν υπήρξε ως μεταμφίεση του παλαιού. Ούτε νοείται η δημιουργία του υπό την κηδεμονία του παλαιού. Το νέο έρχεται για να ανατρέψει το παλαιό. Να το καταστρέψει αν χρειαστεί. Και στη θέση του να βάλει κάτι εντελώς διαφορετικό. Γι΄ αυτό ξανά προσοχή: κυκλοφορούν παλαιοί πολιτικοί με σύνθημα «όλοι δικοί μας είμαστε», για να θυμηθούμε τον Ρασούλη. Είναι οι κυριλέ πολιτικοί της Μεταπολίτευσης που άρχισαν κιόλας να φλυαρούν για τη Νέα Μεταπολίτευση. Δηλαδή σε μια περίοδο που ξεχειλίζει από παντού η ανάγκη να αλλάξουν τα πράγματα, υπάρχει κίνδυνος να αναλάβουν την αλλαγή εκείνοι που δημιούργησαν το αδιέξοδο.

Η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία στηρίχθηκε σε κομματικούς σχηματισμούς που αλλιώς ξεκίνησαν κι αλλού κατέληξαν. Εγιναν μηχανισμοί νομής του κράτους και κατανομής πόρων σε εαυτούς και αλλήλους. Με τη συγκατάθεση- ενίοτε και τις επευφημίες- της κοινωνίας. Το πολιτικό σύστημα είναι εικόνα της και της μοιάζει. Ενας φαύλος κύκλος, όπου ο «πονηρός πολιτευτής» που θα έλεγε και ο Σαββόπουλος υπόσχεται τα πάντα στον πονηρό ψηφοφόρο, αν πάρει την ψήφο του και τούμπαλιν: ο ψηφοφόρος υπόσχεται την ψήφο του αν πάρει την εξυπηρέτηση που θέλει. Σ΄ αυτό το περιβάλλον διαρκούς συναλλαγής, απενοχοποιήθηκαν οι πρακτικές που μετέτρεψαν το κοινοτικό χρήμα και τους κρατικούς πόρους σ΄ αυτό που ο Αδαμάντιος Πεπελάσης έχει χαρακτηρίσει: «αγροίκος πλούτος». Αυτό το σύστημα τώρα τελειώνει. Πεθαίνει. Κι όσοι, λόγω ηλικίας κυρίως, προορίζονται να δώσουν νόημα στη Νέα Μεταπολίτευση ας κάνουν αυτό που είχε πει ο Μαρκ Τουέν: «Δεν παρέστην στην κηδεία, αλλά έστειλα ένα γράμμα που έλεγε ότι την εγκρίνω».