Ματιές Ο Χαρίλαος…

Σωστό είναι, νομίζω, να βγάζει η κυβέρνηση στη σέντρα τους μεγάλους φοροφυγάδες. Οχι μόνο για λόγους «τιμωρίας». Αλλά και για παραδειγματισμό. Διαβάζω όμως ότι ορισμένοι από τους γιατρούς που τα ονόματά τους δημοσιεύθηκαν στις εφημερίδες με τη ρετσινιά του μπαταχτσή χρωστάνε ελάχιστα χρήματα ή βρέθηκαν στη «λίστα» για επουσιώδεις φορολογικές παραβάσεις. Γι΄ αυτό και προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη.

Και έχουν δίκιο.

Υπάρχει, πάντως, εδώ- με τη δημοσίευση των ονομάτων, εννοώ- ένα ζήτημα: έχουμε να κάνουμε με «προσωπικά δεδομένα» ή όχι; Ο γνωστός συγγραφέας και συνεργάτης των «ΝΕΩΝ» Τάκης Θεοδωρόπουλος λέει:

«Ποσώς με ενδιαφέρει αν ο τάδε ή ο δείνα χρωστάει, δεν ξέρω πού και πόσα. Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι να εισπραχθούν αυτά που χρωστάει και το κυριότερο, αφού εισπραχθούν, να πειστώ ότι δεν θα βυθιστούν στις βαλτώδεις εκτάσεις του “Λεβιάθαν”».

(«Το Βήμα», 23/5)

Φυσικά, το πρώτο και κύριο είναι να εισπραχθούν τα οφειλόμενα. Διότι, όπως βλέπουμε, οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν εισπράττουν, από ανικανότητα ή άλλες αιτίες (λαδώματα κ.λπ.), τα τεράστια ποσά, που έχουν καταλογισθεί εις βάρος χιλιάδων συμπατριωτών μας. Και υπάρχει και η νομοθεσία που επιτρέπει στους οφειλέτες να πετάνε την μπάλα στην εξέδρα επί έντεκα χρόνια, ώσπου να αναγκασθούν να πληρώσουν τα χρέη τους!

Ως προς τις «βαλτώδεις εκτάσεις του Λεβιάθαν», θα ήθελα να παρατηρήσω τούτο:

κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ότι το κράτος- τέρας της Ελλάδας, αφού εισπράξει τα δισεκατομμύρια των φοροφυγάδων, δεν θα τα «φάει» σε διορισμούς ημετέρων, μίζες, «πέτσινα» ομόλογα και τα ρέστα, όπως μας έχει συνηθίσει. Να προχωρήσουμε όμως στο θέμα της δημοσίευσης των ονομάτων: ο Στ. Τσακυράκης, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου (και λάτρης του Μόλυβου, ειρήσθω εν παρόδω, όπως και ο Θεοδωρόπουλος) πιστεύει ότι τα ονόματα πρέπει να δημοσιεύονται. Τονίζει («Το Βήμα» 23/5) ότι «επειδή η φοροδιαφυγή αφορά δραστηριότητα που αδιαμφισβήτητα ανήκει στη δημόσια σφαίρα, δεν υπάρχει καμία βάση που να στηρίζει την αξίωση κάποιου να μην αποκαλυφθεί ότι κατηγορείται γι΄ αυτήν. Η δικαιολογία που προβάλλεται ότι υπάρχει κίνδυνος διαπόμπευσης του πολίτη, αφού συχνά οι κατηγορούμενοι εμφανίζονται ως ένοχοι, δεν ευσταθεί». Την ίδια μέρα, στην ίδια εφημερίδα, ένας άλλος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου, ο Κ. Χρυσόγονος, υποστηρίζει το αντίθετο. Γράφει: «Η δημοσιοποίηση από το υπουργείο Οικονομικών των ονομάτων ελεύθερων επαγγελματιών και ειδικότερα ιατρών που κατηγορούνται ότι φοροδιαφεύγουν, ασφαλώς θέτει ζητήματα συνταγματικής τάξεως, όπως σε σχέση με την προστασία των προσωπικών δεδομένων». Και παρακάτω: «Η θριαμβευτική ανακοίνωση από το υπουργείο ονομάτων και ύψους ποσών, ως εάν να επρόκειτο για λάφυρα από μια επιτυχημένη εκστρατεία, δεν φαίνεται να εναρμονίζεται προς τις απαιτήσεις που απορρέουν από το τεκμήριο της αθωότητας»…

Συμπέρασμα; Νομίζω πως δεν βγαίνει. Η ζωή, τελικά, θα δείξει, όπως θα έλεγε ο Χαρίλαος…