Το τέταρτο κουδούνι

Κι αν µας ζητήσουν να µετονοµαστούµε σε CΟSCΟ Ελληνική Δηµοκρατία – πώς λέµε Skoda Ξάνθη; – τι κάνουµε; Ε; Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Η Βίκυ  Παπαδοπούλου (φωτογραφία) κι ο Θανάσης Κουρλαµπάς θα παίξουν φέτος πλάι στον Γρηγόρη Βαλτινό στην πολύ καλή παράσταση – που υπογράφει ο ίδιος – του κλασικού Αρθουρ Μίλερ «Ψηλά από τη γέφυρα», η οποία θα συνεχιστεί για δεύτερη σεζόν στο «Βρετάνια», στη θέση, αντίστοιχα, της Μαριάννας Πολυχρονίδη και του Βασίλη Ρίσβα πλην της Κερασίας Σαµαρά που θα αντικαταστήσει την Μαρίνα Ψάλτη. Οσο για τον Νίκο Πουρσανίδη, που συµµετείχε στην περσινή διανοµή αλλά µόλις ξεκίνησε να υπηρετεί τη θητεία του, ελπίζεται πως θα τα καταφέρει, τελικά, να παίζει και φέτος.

Οι φετινές δοκιµές µε την ανανεωµένη διανοµή θ’ αρχίσουν τον Σεπτέµβριο, µόλις το ΚΘΒΕ φέρει για τις παραστάσεις στην Αττική τους αριστοφανικούς «Αχαρνής» όπου ο Γρηγόρης Βαλτινός ερµηνεύει Λάµαχο πλάι στον Σταµάτη Κραουνάκη – Δικαιόπολι, ο οποίος ντεµπουτάρει στο θέατρο σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη.

Το 1879 κι όχι το 1892 όπως, κι όχι το 1892 όπως, για… αγνώστους λόγους, έγραψα στο περασµένο «Τέταρτο Κουδούνι», µε αφορµή την είδηση του ανεβάσµατος του έργου τον επόµενο χειµώνα στο «Τόπος Αλλού» απ’ τον Νίκο Καµτσή µ’ ένα καινούργιο κοίταγµα και µε τον τίτλο «Η Νόρα µετά», χρονολογείται το «Κουκλόσπιτο» – άλλως «Νόρα» – του Χένρικ Ιψεν. Μου το επισήµανε ο εκλεκτός φίλος της στήλης, ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατρολόγος Πολύκαρπος Πολυκάρπου.

Μετά την Σύµη και «Το σκλαβί», την Γαλλία του Περό και το «Η κοιµωµένη ξύπνησε», την Ιταλία και το φωτεινό «Παραµυθ…issimo», την Γερµανία και τους σκοτεινούς αδελφούς Γκριµ του «Grimm και Grimm» η Ξένια Καλογεροπούλου (φωτογραφία) κι ο Θωµάς Μοσχόπουλος (που συνυπέγραφαν το δεύτερο και το τρίτο έργο – το πρώτο και το τελευταίο υπέγραφε µόνη της η Ξένια Καλογεροπούλου – ενώ ο Θωµάς Μοσχόπουλος σκηνοθέτησε τα τρία πρώτα)

συνεχίζουν για χάρη των παιδιών την περιπλάνησή τους σε διαφορετικούς πολιτισµούς οι οποίοι καθορίζουν και το ύφος της εκάστοτε παράστασής τους. Επόµενη στάση, Ρωσία.

Ενα ρώσικο παραµύθι είναι η βάση που πάνω της δουλεύουν για το – άτιτλο ακόµα – έργο που θα παρουσιάσει το χειµώνα για τα παιδιά η «Μικρή Πόρτα» σε σκηνοθεσία Θωµά Μοσχόπουλου ο οποίος επιστρέφει στην «Πόρτα» του. Τα σκηνικά και τα κοστούµια θα ’ναι της Ελλης Παπαγεωργακοπούλου, οι µουσικές του Κορνήλιου Σελαµσή, οι χορογραφίες του Χρήστου Παπαδόπουλου κι οι φωτισµοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.

Το ιδιαίτερο της φετινής παράστασης της «Μικρής Πόρτας»: ο εντυπωσιακός θίασος.

Στο Θέατρο της Μεσογείων, µε το οποίο όλοι, µε κάποιον τρόπο, έχουν ήδη συνεργαστεί, γυρίζουν Αννα Καλαϊτζίδου, Αννα Μάσχα, Κώστας Μπερικόπουλος, Αργύρης Ξάφης, Σωτήρης Πατσίκας, Βαγγέλης Χατζηνικολάου.

Η πρεµιέρα υπολογίζεται για αρχές Νοεµβρίου. Σαράντα οκτώ σελίδες µεγάλου µεγέθους το πρόγραµµα του «Βadminton» για την ικανοποιητικότατη «Εvita» που παρουσιάστηκε εκεί, πλήθος οι φωτογραφίες από ανά τον κόσµο ανεβάσµατα της ροκ όπερας των Ράις και Λόιντ Γουέµπερ. Αλλά ούτε µια αναφορά, ούτε µια αράδα, ούτε µια φωτογραφία, έτσι, τιµής ένεκεν, εις µνήµην έστω – Αλίκη, Βλάσης Μπονάτσος – Τσε, Δηµήτρης Μαλαβέτας – Περόν, και οι τρεις βασικοί πρωταγωνιστές της δεν ζουν πια – απ’ την «Εβίτα» της Αλίκης Βουγιουκλάκη σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάµπους; Δεν ήταν και σταθµός στο διεθνές θέατρο η παράσταση αλλά δεν ήτανε και για να ντρεπόµαστε να την αναφέρουµε. Και επρόκειτο για την πρώτη και µόνη φορά που το έργο έχει παρουσιαστεί στην Ελλάδα. Σε ελληνική παραγωγή.

Μίζερο θεωρείται στην Ελλά θεωρείται στην Ελλάδα το φτωχό θέατρο… Και συνήθως είναι. Η Κυριακή Σπανού µε την παράστασή της «Ο (εθνικός) υπάλληλος» που παίχτηκε στο «Αλεκτον» µας έριξε µια διάψευση στα µούτρα – ως προς την αντίληψη αυτή – που ’ταν όλη δική µας.

Επέλεξε τον «Υπάλληλο» του Μ. Χουρµούζη – τυπώθηκε το 1836 και πρωτοπαίχτηκε µόλις το 1977 στο Εθνικό Θέατρο, πρώτο έργο του Χουρµούζη που παρουσιάστηκε στη σκηνή, χάρη στον σπουδαίο φιλόλογο και κριτικό Τάσο Λιγνάδη, πρόεδρο, τότε, της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Θεάτρου, ο οποίος εξέδωσε αργότερα, το ’86, και τη µελέτη «Χουρµούζης.

Ιστορία και θέατρο». Και επεξεργάστηκε δραµατουργικά το κείµενο µαζί µε το θίασο µε τρόπο εξαντλητικό. Και µετέτρεψε η Κυριακή Σπανού (φωτογραφία) τα ελαττώµατα του Χουρµούζη – φοβερός σαρκαστής, εδώ, της δηµοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας, που δεν ήξερε όµως τις τεχνικές του θεάτρου και που πλατειάζει και επαναλαµβάνεται κι, ώρες – ώρες, είναι σα να κυνηγάει την ουρά του – σε προτερήµατα και το µεταµόρφωσε σ’ ένα θεατρικό κείµενο λαχταριστό. Που το ακούς και νοµίζεις ότι ο χρόνος απ’ το 1836 του νεόκοπου τότε ελληνικού κράτους έχει ακινητοποιηθεί – ποτέ τόσο επίκαιρο όσο σήµερα… Και συνέπτυξε τους τριάντα τόσους ρόλους του ώστε να κρατούν το έργο τρεις ηθοποιοί! Αλλά, αν διαθέτεις τρεις πολύ καλούς νέους ηθοποιούς όπως ο Στάθης Μαντζώρος, ο Αντώνης Γκρίτσης κι ο Χάρης Φλέουρας – που πιστεύω πως θα εξελιχθεί σε πρώτης γραµµής κωµικό, αρκεί να µη χάσει το µέτρο – και ξέρεις να τους καθοδηγήσεις, αν ο σκηνογράφος / ενδυµατολόγος σου – η Ολυµπία Σιδερίδου στη δεδοµένη περίπτωση – έχει αίσθηση του γούστου και δηµιουργεί περιβάλλον µε το τίποτα κι αν έχεις κι άλλους καλούς συνεργάτες, τότε το αποτέλεσµα µπορεί να βγει όχι µόνο καυτά επίκαιρο, αλλά και απολαυστικά θεατρένιο.

Ανοίγω και ακούω πια στης Λαµπίρη να µιλάνε για την οικονοµική κρίση, στης Καραβάτου για θέµατα πολιτικά, στης Τατιάνας – ναιαιαι! – για Επανάσταση… Μήπως µου µέλλεται ν’ ακούσω να µιλάνε και στης Πάνια (φωτογραφία) για νανοτεχνολογία;

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή…
προ 50ετίας

Απόψε αρχίζει παραστάσεις και το θέατρο «Μετροπόλιταν» στο οποίο ανεβάζεται η νέα επιθεώρησις του Χρήστου Γιαννακόπουλου «Κάθε καρυδιάς καρύδι» µε τους Βασ. Αυλωνίτη, Ρένα Βλαχοπούλου, Γιάννη Γκιωνάκη, Τάκη Μηλιάδη, Νίκο Ρίζο, Ζωζώ Σαπουντζάκη, Άννα Μαντζουράνη, το χορευτικό ζευγάρι Λίντα Άλµα – Γιάννης Φλερύ και άλλους γνωστούς καλλιτέχνας του ελαφρού µουσικού θεάτρου – 3 Ιουνίου 1960. Το συγκρότηµα αρχαίας τραγωδίας του Δηµ. Ροντήρη θα µεταβή στο Παρίσι, όπου την 1η Ιουλίου θα κάµη την γενική δοκιµή του και στις 2, 3, 4 και 5 Ιουλίου θα δώση τέσσερις παραστάσεις µε την «Ηλέκτρα», τις «Χοηφόρες» και «Ευµενίδες». Και οι 4 παραστάσεις θα δοθούν στο θέατρο «Σάρα Μπερνάρ», στην σειρά των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων του «Θεάτρου των Εθνών» – 6 Ιουνίου 1960. Ο θεατρικός συνεργά συνεργάτης των «Νέων» γράφει τα εξής: Ο θίασος Ευθυµίου – Βέµπο επανέλαβε την πολυπαιγµένη «Καινούργια ζωή». Αλλ’ η «Καινούργια ζωή» του Μπόγρη, επάληωσε πλέον αρκετά! Τουλάχιστον, σε περιεχόµενο. Η τεχνική της την κάνει να στέκεται ακόµη. Έχει κάποια ευγένεια, ωρισµένους τύπους. Και, οπωσδήποτε, είναι ανώτερη από τα σηµερινά έργα των συγγραφέων της πιάτσας! Χαλαρός ο ρυθµός της παραστάσεως. Αιτία, το αργό παίξιµο της Βέµπο, Ξεχώριζε µόνον ο Ευθυµίου * – 8 Ιουνίου 1960.