ΜΑΤΙΕΣ Το ρεσάλτο

Από το αεροδρόμιο κιόλας αντιλαμβάνεται κανείς πόσο σκληρό είναι το κράτος του Ισραήλ: ο επισκέπτης της χώρας, τουρίστας ή έμπορος ή δημοσιογράφος, απομονώνεται σε κάποια γωνιά κι εκεί κάποιος αστυνομικός ή υπάλληλος άλλης υπηρεσίας ασφαλείας τον ανακρίνει με αυστηρότητα επί ένα τέταρτο, θέτοντάς του ερωτήσεις για τα πιο απίθανα πράγματα! Και μόνον όταν έχει πεισθεί απολύτως ότι ο ανακριθείς δεν είναι… επικίνδυνος τρομοκράτης του επιτρέπει την είσοδο στο Τελ Αβίβ. Το ίδιο συνέβαινε παλιά επί υπαρκτού σοσιαλισμού και στο αεροδρόμιο του Ανατολικού Βερολίνου.

Και δεν θα ξεχάσω την καχυποψία και την επιθετικότητα με την οποία αντιμετώπισαν τον Θεοδωράκη και μένα οι Βερολινέζοι αστυνομικοί του αερολιμένα, όταν πήγαμε μαζί στη Μόσχα, περνώντας από τη Γερμανία, για να τιμηθεί ο Μίκης με το Βραβείο Λένιν. Επαίσχυντη κατάσταση…

Τα πάντα περιμένω από τους Ισραηλινούς. Εχουν τον πιο δυνατό και οργανωμένο στρατό σε ολόκληρο τον κόσμο, έχουν και την αμερικάνικη αβάντα και κάνουν ό,τι γουστάρουν στην περιοχή, που δεν απέχει και πολύ από τη γειτονιά μας. Αλλ΄ αυτό που έγινε τούτη τη φορά, με το ρεσάλτο και τη δολοφονία ακτιβιστών, δεν το φανταζόμουν- υπερβαίνει κάθε όριο! Οπως κάθε όριο υπερβαίνουν και οι απαντήσεις που προκλητικά δόθηκαν, για να δικαιολογηθεί το αίμα των αθώων: «Κατά την επιχείρηση, οι ισραηλινοί στρατιώτες αντιμετώπισαν ισχυρή σωματική βία. Ορισμένοι από τους επιβάτες των πλοίων χρησιμοποίησαν μαχαίρια και σιδηρογροθιές και προσπάθησαν να αρπάξουν το όπλο ενός στρατιώτη. Μπροστά στην αναγκαιότητα να υπερασπισθούν τη ζωή τους, οι στρατιώτες άνοιξαν πυρ».

Τη σωστή, ειρωνική απάντηση στους ισχυρισμούς του Ισραήλ τη δίνει η χθεσινή γελοιογραφία του Α. Πετρουλάκη στην «Καθημερινή»: Ισραηλινοί κομάντος, οπλισμένοι σαν αστακοί, επιτίθενται σ΄ ένα πλοίο της νηοπομπής, πυροβολούν και σκοτώνουν έναν ακτιβιστή.

Ο ακτιβιστής, πέφτοντας, χτυπάει με το κεφάλι του στην αρβύλα του στρατιώτη.

Και η λεζάντα της γελοιογραφίας: «Ντοκουμέντο: Ισραηλινός αμυνόμενος τη στιγμή που τούρκος ακτιβιστής επιτίθεται με κεφαλιά και του προκαλεί διάστρεμμα στο πόδι»!

Και όλα αυτά για ποιο λόγο; Επειδή έξι πλοιάρια του «Στολίσκου της Ελευθερίας» μετέφεραν τρόφιμα, φάρμακα και λοιπά είδη πρώτης ανάγκης στους αποκλεισμένους της Γάζας. Η μεταχείριση των οποίων, κατά περυσινή δήλωση του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ, «είναι χειρότερη από εκείνη που επιφυλάσσεται στα ζώα. Ποτέ στην Ιστορία δεν είχε απαγορευθεί έως τώρα η παροχή βοήθειας σε έναν πληθυσμό που είχε υποστεί τεράστιες καταστροφές από βομβαρδισμούς για να τις αποκαταστήσει…

Βεβαίως, ξεσηκώθηκαν ώς και οι πέτρες. Η κατακραυγή ήταν παγκόσμια: συνεκλήθη το Συμβούλιο Ασφαλείας, ύστερα από αίτημα της Τουρκίας, συνεδρίασε το Συμβούλιο του ΝΑΤΟ, ενώ έγιναν δεκάδες διαδηλώσεις στην Αθήνα, την Κωνσταντινούπολη και σε άλλες πόλεις. Οι Αμερικανοί, φυσικά, απέφυγαν να καταδικάσουν τη «σφαγή» των ακτιβιστών. Φοβάμαι ότι θα έχουμε και συνέχεια, δεδομένου ότι το αυτί των Ισραηλινών δεν ιδρώνει με τίποτα.

Είχαμε- και έχουμε- τα δικά μας, τη φτώχεια μας και το σακατιλίκι μας, ήρθε και η επιδρομή, με τους νεκρούς και τους τραυματίες, και «τα πιάσαμε τα λεφτά μας»…