[ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ ] Μικροί και λίγοι

ΟΤΑΝ Η Ν.Δ. άλλαξε γνώµη «εν τω µέσω της νυκτός» και αποφάσισε να ζητήσει την κλήση του Σηµίτη στην Εξεταστική Επιτροπή, όλοι καταλάβαµε ότι ήταν µια πολιτική κίνηση µε διπλό στόχο.

ΠΡΩΤΟΝ, ΝΑ βάλει τον Σηµίτη στο κάδρο της Siemens για να υπονοήσει ότι η διαφθορά στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι µια υπόθεση συγκεκριµένων και µεµονωµένων στελεχών χωρίς ηθικές αντιστάσεις αλλά ένα οργανωµένο σύστηµα νοµής της εξουσίας που έφτανε έως τον πρώην πρωθυπουργό.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, ΝΑ σπρώξει το ΠΑΣΟΚ σε αντίποινα προκαλώντας την κλήση του Καραµανλή σε κάποια άλλη Εξεταστική Επιτροπή ώστε να κρεµαστεί και ο προκάτοχος του Σαµαρά στα µανταλάκια. ΜΕ ΑΛΛΑ λόγια, µε έναν σµπάρο δυο τρυγόνια. Η ηγεσία της Ν.Δ. προσπάθησε και το ΠΑΣΟΚ να τραυµατίσει και τον Καραµανλή να τσαλακώσει.

ΑΠΟ ΤΗΝ πλευρά της, δεν ξέρω αν ήταν έξυπνο. Σίγουρα, όµως, έµοιαζε εύκολο. Κι όπως ήταν σχεδόν φυσικό, µαζί της συντάχτηκαν όσοι επιδιώκουν εξ επαγγέλµατος την απαξίωση του πολιτικού συστήµατος. Πρώτα ο Καρατζαφέρης, ύστερα ο Τσίπρας, µετά και άλλοι.

ΦΤΗΝΟΣ ΤΑΚΤΙΚΙΣΜΟΣ, θα µου πείτε. Συµφωνώ. Αλλά ένας τακτικισµός που σε κάποια άλλη χώρα και σε κάποια άλλη περίοδο ίσως να είχε µια σηµασία. Εδώ και τώρα, όµως, δεν είναι παρά παιχνίδι µε τη φωτιά.

ΔΙΟΤΙ ΟΤΑΝ οι άνθρωποι φτάνουν να πλακώνονται ακόµη και σε έναν αγώνα χάντµπολ (!), είναι προφανές ότι η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση νευρικής κρίσης. Οτι κινείται εκτός ορίων και εκτός λογικής. Οτι ζει σε βαθιά ταραχή.

ΚΙ ΑΝΤΙ η πολιτική τάξη να ηρεµήσει τα πνεύµατα, αντί να επιβάλει µια υγιή δηµόσια ατζέντα, αντί να οδηγήσει ψύχραιµα την κοινή γνώµη, αντί να στραφεί στα ζωτικά και στα ουσιώδη, µπουσουλάει πίσω από τα γεγονότα, πολιτεύεται κουτοπόνηρα για τα δελτία των οκτώ και κάνει κωλοτούµπες για τη γαλαρία. Μικροί και λίγοι.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, ΒΕΒΑΙΩΣ, δεν έχω παράπονο. Δυο Εξεταστικές Επιτροπές εν ενεργεία κι άλλες τέσσερις, πέντε σε αναµονή, µερικοί πρωθυπουργοί και υπουργοί στο σκαµνί, σηµαίνουν δεκάδες εκποµπές υψηλής τηλεθέασης.

«ΝΑ ΜΑΤΩΣΟΥΜΕ!», επαναλαµβάνει σε κάθε ευκαιρία ο Πρωθυπουργός κι αν το αποφάσισαν, δεν έχω κανέναν λόγο να τους εµποδίσω: το αίµα είναι το πιο εµπορικό θέαµα.

ΠΟΣΟ, ΟΜΩΣ, είναι χρήσιµο αυτό που συµβαίνει όπως συµβαίνει;

Βοηθάει την αυτογνωσία και την προσπάθεια του τόπου; Αποδίδει δικαιοσύνη µε νηφαλιότητα και µέτρο; Κάνει την Ελλάδα καλύτερη, πλουσιότερη, εντιµότερη; Ή απλώς τροφοδοτεί απλόχερα ένα αιµοβόρο τηλεοπτικό ριάλιτι;

ΔΙΟΤΙ ΑΝ δεν απατώµαι και έως προσφάτως, δεν µας έλειπαν τόσο τα διακόσια χιλιάρικα του Μαντέλη όσο τα τριακόσια δισ. του εθνικού χρέους.

Αντί η πολιτική τάξη να ηρεµήσει τα πνεύµατα, αντί να οδηγήσει ψύχραιµα την κοινή γνώµη, µπουσουλάει πίσω από τα γεγονότα, πολιτεύεται κουτοπόνηρα για τα δελτία των οκτώ και κάνει κωλοτούµπες για τη γαλαρία