[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τα γκαρσόνια της Βενετίας

Πέρσι το καλοκαίρι έκανα εναλλακτικές διακοπές στη Βενετία. Δηλαδή, τι εναλλακτικές; Εµενα σε σπίτι κι όχι σε ξενοδοχείο, όπου µπορούσα να µαγειρεύω, κι όταν έτρωγα έξω διάλεγα φτηνά εστιατόρια, αγόρασα κάρτα απεριορίστων διαδροµών µε τα βαπορέτα, συγκεντρωτικό εισιτήριο για τα µουσεία, ψώνιζα στην κεντρική αγορά, γενικά ήµουν το είδος τουρίστα που στην Ελλάδα θεωρούµε ανεπιθύµητο. Ηθελα όµως να µείνω περισσότερες µέρες και ήµουνα ψυχολογικά προετοιµασµένη για λοξά ενοχληµένα βλέµµατα και γκρίνιες.

Ανακάλυψα ένα εστιατόριο µε µενού 5 ευρώ. Το είχε ένας τύπος σαν φρικιό. Μόλις κάθησα έφερε σερβίτσια και χάρτινο σουπλά, ρώτησε τι επιθυµώ µε όλους τους τύπους, δεν στραβοµουτσούνιασε που ζήτησα µόνο ένα πιάτο, δεν µε στραβοκοίταξε που έφαγα µε την ησυχία µου. Συνέχισα τη χαµηλού κόστους ζωή, µπήκα σε γεµάτα βαπορέτα όπου δεν σε έβριζαν οι κατακουρασµένοι οδηγοί, απαντούσαν στις ερωτήσεις, ακόµα κι αν έσταζε ο ιδρώτας καθώς προσπαθούσαν να κάνουν ζάφτι τα πλήθη των τουριστών, αλώνισα τα µαγαζιά χωρίς να ψωνίζω, δοκίµασα κι άλλα εστιατόρια αλλά κατέληγα κάθε βράδυ στο φρικιό µε τα πέντε ευρώ για να απολαµβάνω το θαύµα του σερβιρίσµατος. Δηλαδή εκείνον τον νεαρό µε τα ράστα µαλλιά και τα σκουλαρίκια στα φρύδια να χαµογελάει σαν µετρ ντ’ οτέλ του Παλάτσο Γκρίτι και να χρησιµοποιεί εκλεπτυσµένες φράσεις καλωσορίσµατος, παρουσίασης του µενού, σερβιρίσµατος και αποχαιρετισµού για την αφεντιά µου και όλους τους πελάτες της µικρής του τρύπας. Πραγµατικά οι βενετσιάνοι από θαλασσοκράτορες της Ανατολής έχουν καταλήξει να είναι τα γκαρσόνια της Ευρώπης. Απέναντι δε από την ωραία Βενετία είναι η βιοµηχανική Μάργκερα, να θυµίζει ότι υπάρχουν κι άλλες οδοί ανάπτυξης.

Αδικα φοβόµασταν κάποτε ότι θα γινόµασταν εµείς εδώ τα γκαρσόνια της Ευρώπης. Ο τίτλος τούς ανήκει.