[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Χήρες και ορφανά

Ο ι χείρες των σκληρών επιτηρητών µας έφτασαν µέχρι τις χήρες. Μια λέξη που δεν τολµούσαµε πια να χρησιµοποιήσουµε, ποιος λέει στις µέρες µας µια γυναίκα χήρα όταν πεθάνει ο άντρας της; Ακουγόταν τόσο σκληρό, σχεδόν προσβλητικό, ωστόσο να που τώρα οι χήρες εγγυώνται οικονοµίες. Ακραίες καταστάσεις ζούµε. Με τις περικοπές η χήρα ξαναγίνεται χήρα, σα να αγριεύουν οι παλιές λέξεις.

Κι η χήρα συνειρµικά φέρνει στον νου το ορφανό.

Κάποτε ο Τάσος Γιαννίτσης είχε πει ότι το Ασφαλιστικό είναι το ορφανό της ελληνικής πολιτικής ζωής. Κανείς δεν ήθελε να ασχοληθεί µαζί του, όλοι το απέφευγαν κι ο ίδιος που κάποτε είχε την απρονοησία, την πολιτική επιπολαιότητα να εκπονήσει ένα σοβαρό σχέδιο για να το συµµαζέψει, είχε πάρει ένα σκληρό µάθηµα πολιτικού πραγµατισµού. Ο οποίος πραγµατισµός πάντα στηριζόταν στην άρνηση της πραγµατικότητας. Αρα ήταν ο καταλληλότερος άνθρωπος για να παρακολουθεί την πορεία του περιφρονηµένου εκείνου ζητήµατος που ως ορφανό µεγάλωσε όπου λάχει κι ήρθε κι έγινε θηρίο ανήµερο. Ηταν δηλαδή ορφανό, γιατί τώρα υιοθετήθηκε µε µεγάλη επισηµότητα και το φροντίζουν όλη µέρα γονείς και γκουβερνάντες. Μέχρι και γερµανίδες γκουβερνάντες, αλλά είναι αργά για να το συµµορφώσουν.

Ξεχνάω χρονολογίες, θυµάµαι πρόσωπα. Πότε ήταν που είχε προτείνει ο Τάσος Γιαννίτσης νοµοσχέδιο για αλλαγή του Ασφαλιστικού;

Τι εποχή κι εκείνη…

Ξαφνικά εκείνος ο συµπαθη τικός, ήπιος άνθρωπος είχε ταυτιστεί µε κάτι διαβολικό και ανάρµοστο, είχε χαθεί η φωνή της λογικής µέσα στην αγανακτισµένη φασαρία.

Αρον άρον είχε εξαφανιστεί η πρότασή του κι ο ίδιος µα ζί, σα νυχτερινός εφιάλτης που τροµάζει ένα παιδί και βιάζονται όλοι να το καθη συχάσουν. Μόνο που το παι δί µεγάλωσε στον ύπνο του κι όταν σηκώθηκε το πρωί, η πραγµατικότητα ήταν χειρό τερη από τον εφιάλτη…