Νέοι Δίσκοι

Ροκ, ένταση και πορνογραφία
Της Μαρίας Μαρκουλή , mmarkou@dolnet.gr

Αλλάζει χρώµα, σχήµα, οσµή και παραµένει ροκ στην καρδιά. Ως και τις κιθάρες αφήνει στην άκρη. Αλλο τι φαίνε σαι, άλλο τι είσαι. Και όµως ροκ θα πει «δώσ’ τα όλα».

Εχω λόγο που διαλέγω Ηold Steady.

Είναι ό,τι πιο ηχηρό για να µας χτυπήσει κάτι στο κεφάλι και να συνέλθουµε.

Μέσα σε ένα κοµφούζιο από post-κάτι, πλήκτρα παραπλήκτρα και ποταµούς από «σύνθια», αφήσαµε το κλασικό ροκ σε κάτι σαχλούς τύπους. Κι έγινε µπα νάλ, βλοσυρό, κάτι που ζητάς συγγνώµη για να το αναφέρεις. Κρατηθείτε όµως γερά. Απότοµη στροφή. Ηold Steady.

Εχει ο καιρός γυρίσµατα και αισίως ο Craig Finn και η παρέα φτάνουν στο 5ο τους – «Ηeaven Whenever». Με άλλα λόγια – ανάµεσα σε Βruce Springsteen και Clash, και πρώτης ποιότητας τραγούδια – αφηγήσεις.

Περίµενα να πέσουν σε τοίχο και να βολευτούν τώρα που άφησαν τα µικρά κλαµπ και παίζουν σε µεγάλους χώρους, αλλά -φαίνεται – ξέφυγαν πονηρά από την παγίδα. Οι ιστορίες που λένε είναι για εκείνους που περνούν δύσκολα, που δεν έχουν αυτό που θέλουν στη ζωή, που κλείνονται σπίτι για να ακούσουν τους δίσκους τους ή παίρνουν ανάσες από αέρα του δρόµου γιατί κάποια στιγµή, λίγο πιο κάτω, θα βρουν σίγουρα αυτό που τους περιµένει – απλά είναι η στροφή και δεν το βλέπουν τώρα. Γι’ αυτούς και για τον εαυτό του τραγουδάει ο Finn, κλασικά πράγµατα και keep going. «Τζέσι, της λέει, δεν νοµίζω πως είµαι εγώ αυτός που έχεις στο µυαλό σου…» και γίνεται όλο πιο δύσκολο και όλο και πιο ροκ εν ρολ. Τόσο που σολάρουν µε τις κιθάρες τους και «σουινγκ-άρουν» στο barely breathing – θυµίζοντας κάπως τον παλµό που έδινε ο Στράµερ από την πρώτη νότα του τραγουδιού.

Οι Ηold Steady, ύστερα από στροφές και ευθείες, βρίσκονται ακόµη πάνω σε ρόδες και τρέχουν, χωρίς να πηγαίνουν, ούτε να φεύ γουν από πουθενά. Εχουν πίσω όµως δεµέ νο στην καρότσα το κλασικό ροκ και του κάνουν το λίφτινγκ του αιώνα. Εσείς, απλά κρατηθείτε γερά.

LΙΝΚ www.mariamarkouli.blogspot.com

Lost στον ήχο τους

Φαν των Grateful Dead, ο Εddy Κitsis, ένας από τους παραγωγούς/ σεναριογράφους του «Lost».

Ονειρεύεται από µικρός να φτιάξει ένα γκρουπ και φτιάχνει τους Geronimo Jackson, «ψεύτικο» συγκρότηµα, t-shirt και µουσικές του οποίου παίζουν στη σειρά.

Ωσπου οι Geronimo Jackson «ζωντανεύουν» χάρη στον Craig Finn (των Ηold Steady), επίσης φαν των µυστηρίων του νησιού, ο οποίος γνωρίζει τους Donkeys, γκρουπ του Σαν Ντιέγκο και τους συστήνει στον Εddy και από εκείνη τη στιγµή οι Geronimo Jackson µέσω των Donkeys βγαίνουν από το παράλληλο σύµπαν τους.

Το τραγούδι τους «Dharma Lady» µπορείς να το ακούσεις εδώ: http://www. youtube.com/ watch?v =dWeRnΗΖuUvw
Πάρ” το αλλιώς

Με τόσα γκάζια δεν φρενάρεις ποτέ. Εξ ου και φροντίζω να διατηρήσω τις ταχύτητες, µε ριψοκίνδυνους οδηγούς στο τιµόνι τους Ηoly Fuck, που είχαν απογειώσει και το προπέρσινο synch φεστιβάλ – όποιος ήταν εκεί δεν ξεχνά. Η λογική τους είναι να κάνουν ηλεκτρονική µουσική χωρίς λάπτοπ και press enter τεχνικές – το παίρνουν αλλιώς και θέλουν να ιδρώνουν για να βγάλουν τον ήχο που τους αρέσει. Και – holy fuck! – το πετυχαίνουν. Καναδοί και πεισµατάρηδες (δύο κίµπορντς/ µπάσο/ντραµς) καταλήγουν µε ένταση και µουσική και όχι µε χαοτικά σχήµατα αµφίβολης ποιότητας. Το «Latin» (ΧL) χωρίς λόγια αφήνει χώρο για να αναπνεύσει η µουσική, ενώ όλα αλλάζουν γύρω από τη ραχοκοκαλιά του άλµπουµ συνεχώς. Σε εισάγει στο θέµα µε έναν χαµηλό βόµβο (1ΜD), για να βρεθεί σε φωταψίες και στα χρώµατα του latin Αmerica κι αυτά όµως µέσα από το δικό τους φίλτρο. Αναπόφευκτα θα επιστρέψουν σε επαναλήψεις – σηµεία από όπου ξέρουν ότι πρέπει να περάσουν υποχρεωτικά, αν θέλουν να εξελίξουν τον ήχο τους. Τους ακούω πάντως ασφαλείς από του post rock τις πιο επικίνδυνες ζώνες.


Αινιγµατικοί στίχοι

Στην τελική ευθεία, οι Νew Ρornographers έχουν κινηθεί µε µα θηµατική ακρίβεια. Δεν υποτάχθη καν σε καµιά σύµβαση και αυτό µόνο καλό είναι στην περίπτωση αυτών των Καναδών µε τη χαλαρή σύνθεση στο γκρουπ και τις τολµηρές τους αφετηρί ες. Στο πέµπτο έργο – «Τοgether» (Μatador) – δεν ξέρου µε καν αν είναι όλοι µαζί ή λείπουν κάποιοι. Σίγουρα εδώ ο ΑC Νewman, ο Dan Βejar και η Νeco Case που τραγου δάει στο «Crash Υears», ένα από τα κοµβικά κοµµάτια του δίσκου, που είναι γεµάτος από ψαγµένες µελωδίες, ροκ ροή, πηγαία ευφορία. Κάτω από τα οποία καµουφλάρο νται οι αινιγµατικοί τους στίχοι και η άλλη πλευρά του καλο καιριού. Ολα πλούσια και σε αφθονία, γενναίες κιθάρες, τσέλο, πνευστά µε την ευγενική συµµετοχή των Dap-Κings επίσης. Για να δώσω το στίγµα του, είναι το καινούργιο των Νew Ρornographers από αυτά που, ενώ δεν έχεις χρόνο για τίποτε, θα βρεις για να το ξανακούσεις.