[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ενα πένθος που αρνούµαστε

Ευτυχώς, οι δηµοσιογράφοι αποφασίσαµε να µην απεργήσουµε σήµερα. Είναι κάτι κι αυτό, δείχνει ότι κάτι άλλαξε µετά το πένθος της τροµερής εκείνης Τετάρτης. Αλλά δεν είναι αρκετό. Θα ήθελα να ακούσω κάποιον συνδικαλιστή, κάποιον αριστερό πολιτικό, να πει κάτι διαφορετικό. Ας πούµε κάτι σαν:

Ξέρετε, επειδή στην πορεία εκείνης της Τετάρτης σκοτώθηκαν τρεις άνθρωποι, να σταθούµε λιγάκι.

Βοηθήστε να σκεφτούµε µαζί, τι κάνουµε ακριβώς; Για τους ανθρώπους που δουλεύουν απεργούµε, συγκεντρωνόµα- στε και φωνάζουµε και πορευόµαστε ή για κάποιον άλλον λόγο; Τι γνώµη έχουµε για την εργασία αυτή που είχαν κερδίσει εκείνοι οι τρεις νεκροί από µολότοφ;

Ηταν παιδιά µε λαµπρές σπουδές. Είχαν σπουδάσει επίσης στην Αγγλία, είχαν διακριθεί, είχαν κερδίσει θέσεις καλές στην τράπεζα. Τι λέµε για όλα αυτά; Ειπώθηκε πως τους ανάγκασαν να δουλέψουν, εσείς συνάδελφοι τι λέτε, θα µπορούσε κάποιος να αναγκάσει ανθρώπους µε τέτοιες θέσεις να δουλέψουν; Κι αν δεν τους είχαν αναγκάσει και είχαν αποφασίσει µόνοι τους, εµάς ποια είναι η θέση µας; Τι έχουµε να πούµε σε ανθρώπους σαν αυτούς και χιλιάδες άλλους που επιλέγουν να µην απεργήσουν; Κι αν κάποιους τους αναγκάζουν, πώς θα τους προσεγγίσουµε; Τι κάνουµε γι’ αυτούς; Αν δεν µιλάµε εξ ονόµατός τους, τι ρόλο παίζουµε; Αν τα συµφέροντά τους είναι αντίθετα µε τα δικά µας, ποια είναι η θέση µας; Εχουµε ζητήµατα να λύσουµε, δεν γίνεται να ξαναρχίσουµε τα ίδια συνθήµατα πριν ξαναβρούµε το βασικό νόηµα των λέξεων, των εννοιών που χρησιµοποιούµε. Είναι σαν να πέθανε κάποιος και να µην τον πενθούµε, να µη µαζευόµαστε να τον αποχαιρετήσουµε, να τον αφήνουµε άκλαυτο κι αστόλιστο, και να τρέχουµε ξανά σε πάρτι. Υπάρχει ένα πένθος να βιώσουµε, κάτι έχει αλλάξει, δεν γίνεται να συνεχίσουµε έτσι.