Ο πρίγκιπας της φαντασίας

Επιστροφή στα σχολικά θρανία.
Με Αλαντίν, Μασίστα, Στιβ Ριβς και άλλα τέτοια που κάνουν τη φαντασία να καλπάζει πιο γρήγορα και από την ταχύτητα του φωτός. Ετσι λατρέψαµε το σινεµά. Με µυθικές ιστορίες όπως «Ο πρίγκιπας της Περσίας» (Τhe Ρrince of Ρersia: Τhe sands of time). Μέχρι στιγµής η πιο απολαυστική επιλογή του καλοκαιριού!
Δέκα φορές ανώτερο από το «Ιron man 2» και είκοσι από το «Robin Ηood». Ετσι ακριβώς. Οπως το αισθάνθηκα. Οπως επί δύο ώρες καθηλώθηκα. Οπως νοερώς έγινα µόλις δέκα χρονών. Αυτό θα πει διασκέδαση από το πρώτο µέχρι το τελευταίο λεπτό. Ενα όργιο ευρηµάτων, ιπτάµενων πολεµιστών και µυθικών ιστοριών. Προερχόµενων από την οµότιτλη σειρά video games του Τζόρνταν Μέχνερ. Με τέσσερις σεναριογράφους και story tellers. Και µε σκηνοθέτη τον Βρετανό Μάικλ Νιούελ – 68 ετών παρακαλώ – έναν άριστο επαγγελµατία µε καλύτερη ταινία του, κατά την ταπεινή µου γνώµη, το απόλυτο ροµάντζο «Χορεύοντας µ’ έναν ξένο» του 1985 και πρωταγωνίστρια την κορυφαία Μιράντα Ρίτσαρντσον. Αλλά και «Ντόνι Μπράσκο» µε Αλ Πατσίνο και Τζόνι Ντεπ. Καθώς και «Τέσσερις γάµοι και µια κηδεία». Πώς να το κάνουµε. Οι Βrits διαθέτουν και την ικανότητα και τη µαστοριά και την τελειοµανία, αλλά και το µυαλό!

Το στόρι σωστό πανδαιµόνιο αυθαιρεσιών. Αµ, πώς αλλιώς. Οταν η αυτοκρατορία της Περσίας – λέει ο παραµυθάς – κάπου τον 10ο µ.Χ. αιώνα επεκτεινόταν από την Κασπία µέχρι κάπου κοντά στη Γαλλία. Αν θυµάµαι καλά.

Νever mind. Προορισµός µου να χορτάσω τη φαντασία µου και καθόλου να εισπράξω µάθηµα Ιστορίας. Αφήνω το σχολείο και ορµάω στο σκασιαρχείο.

Εκεί λοιπόν, σ’ αυτή την προχωρηµένη – για την εποχή της – Περσία, ένας δίκαιος αυτοκράτορας µε δύο γιους και εκατοµµύρια υπηκόους πέφτει µια µέρα πάνω σ’ έναν αυθάδη, πανέξυπνο και αίλουρο ορφανό πιτσιρικά του δρόµου. Αντί να του πάρει το κεφάλι, ο αυτοκράτωρ υιοθετεί αυτό το σπουδαίο χαµίνι και τον αναγορεύει σε τρίτο δικό του επίγονο και πρίγκιπα του τεράστιου βασιλείου του. Οπως συµβαίνει και στην Αµερική. Οι πρώτοι από τη φτωχολογιά καταλήγουν σε πανεπιστήµια σπουδαία και τροµερά. Μόνο εν Ελλάδι λειτουργεί το κονέ και η διαπλοκή. Γι’ αυτό το σύστηµα µοιάζει µε αιµοµιξία κανονική και φθίνει προς την απόλυτη παρακµή.

Ετσι το χαµίνι µεγαλώνει βασιλικά. Ετσι µπολιάζει µε σπουδαίες, πολεµικές αρετές τη φαµίλια του βασιλιά. Γιατί αυτός ο λαϊκός πρίγκιπας φροντίζει να ενσωµατώσει στην παρέα του τις φιλάρες του τις παλιές. Και έτσι δηµιουργεί το δικό του πολεµικό «σώµα». Ενα, ας το πούµε, τάγµα ατάκτων, κλεφτών και αρµατολών. Που µάχεται µε τους δικούς του κανόνες. Και που ανοίγει διαδρόµους στον πολυπληθή τακτικό στρατό. Ωσπου, εξαιτίας ψευδών πληροφοριών, προερχόµενων από τον σύµβουλο και αδελφό του βασιλιά (Μπεν Κίνγκσλεϊ), βαδίζουν και κουρσεύουν την ιερή πόλη Αλαµούτ. Επειδή, λέει, σ’ αυτή τη γωνιά του σηµερινού Ιράκ κατασκευάζουν προχωρηµένα όπλα µαζικής καταστροφής. Πράγµα άκρως επικίνδυνο για τη «σωµατική» ακεραιότητα της αυτοκρατορίας των Περσών. Ο λαϊκός πρίγκιπας λοιπόν ορµάει µε τον δικό του µικρό στρατό, ανοίγει τις θηριώδεις πύλες των εχθρών και έτσι εισβάλλει και κερδίζει ο αυτοκρατορικός στρατός. Αποτέλεσµα; Πεθαίνει µέσα σε φρικτούς πόνους ο δίκαιος βασιλιάς. Πώς; Από τον χρυσό µανδύα που του χάρισαν τα δύο του παιδιά. Γιατί ο µανδύας ήταν πασαλειµµένος µε δηλητηριώδη υγρά. Και το χειρότερο; Τον προσκόµισε και του τον φόρεσε ο λαϊκός πρίγκιπας. Ο παραγιός του δηλαδή. Ο οποίος προηγουµένως είχε αρπάξει ένα σπάνιο, χρυσό στιλέτο, περιουσιακό στοιχείο της ιερής πόλης Αλαµούτ. Εποµένως πατροκτόνος ο µικρός πρίγκιπας. Ολοι εναντίον ενός αθώου, ιπτάµενου, ήρωα του λαού. Για να δούµε λοιπόν. Πού παραπέµπουν όλα αυτά.

Πρώτον, στον «Αµλετ». Οπου ο καλός βασιλιάς της Δανιµαρκίας δηλητηριάζεται από διαβολικό χέρι στενού συγγενή. Υστερα στον Μπους και το Ιράκ. Συνωµοσία δηλαδή. Ψευδείς πληροφορίες για χηµικά όπλα µαζικής καταστροφής. Υστερα στα «Ιπτάµενα στιλέτα» του Ζανγκ Γιµού. Ακόµα στον «Ιντιάνα Τζόουνς». Αλλά και στον Αλαντίν και τις «Χίλιες και µία νύχτες». Ολα µαζί. Γιατί ύστερα απ’ αυτή την απίστευτη ανατροπή, η καταδίωξη παραβιάζει κάθε πόρτα µυθική. Δράκοι, µαυροντυµένες ανθρώπινες δολοφονικές µηχανές, φύλαρχοι, αλλά και πειρατές από την Αφρική. Ο,τι βάλει ο νους σας και ακόµα πιο πολλοί. Η φαντασία καλπάζει και ο σκηνοθέτης µε οπτικά εφέ οργιάζει. Από το καστ, τέσσερα ονόµατα τα πρωταγωνιστικά. Πρώτος και καλύτερος ο Τζέικ Γκίλενχααλ. Ο γκέι καουµπόης στο «Μυστικό του Βrokeback mountain» του Ανγκ Λι. Σαρωτικός και ολότελα – στα ιπτάµενα κόλπα – πειστικός. Με δεύτερο τον χαριτωµένο Αλφρεντ Μολίνα. Και τρίτο τον Μπεν Κίνγκσλεϊ. Αντιπαθητικός. Οµως στον ρόλο του ταιριαστός. Αλλά, παιδιά, µια θηλυκή παρουσία θα σας βγάλει τα µάτια µε το «καληµέρα». Η Τζέµα Αρτερτον. Μόλις 26. Από το Κεντ της Αγγλίας. Η πριγκίπισσα της Αλαµούτ.

Στα χυµώδη σωµατικά προσόντα ανώτερη από Μόνικα Μπελούτσι. Κάπου στα χείλη, τα µάγουλα και εν γένει την κορµάρα, έχουν στήσει χορό η αγνότητα µε τη διαστροφή. Καλού κακού φροντίστε να πάρετε µαζί σας και τη σαλιάρα του παππού. Οπως Αλαµούτ, έτσι και µπαλαµούτ!

{{{ video }}}

«Ρrince of Ρersia: Τhe Sands of time»

Οργιο περιπέτειας και φαντασίας Ιπτάµενα στιλέτα και χίλιες και µία νύχτες Σαρωτικό από το πρώτο λεπτό Με ουρί του παραδείσου την Τζέµα Αρτερτον

Βαθµοί = 7

(στο είδος της ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί στην αγορά)

Το τρένο της µεγάλης φυγής

Θα ‘θελε. Να είχε υπογράψει το «Τρένο της µεγάλης φυγής» («Run away train») του Αντρέι Κοντσαλόφσκι στην Αµερική µε τον Γιον Βόιτ πρωταγωνιστή. Θα το ‘θελε πολύ ο Κάρι Φουκουνάγκα της ταινίας «Sin Νombre» («Χωρίς όνοµα»). Οπου ένας σηµερινός µουντζούρης διασχίζει το Μεξικό από τα σύνορα µε τη Γουατεµάλα µέχρι τις ΗΠΑ, κουβαλώντας πάνω στη σκεπή του εκατοντάδες ανθρώπινα ερείπια από το Μεξικό και άλλα µέρη της Λατινικής Αµερικής. Με προορισµό το Νιου Τζέρσι και τον επίγειο παράδεισο!

Οµως αντί να συµπυκνώσει την πλοκή και προς µια συγκεκριµένη κατεύθυνση να καταλήξει, εκείνος συµπεριφέρεται προς το υλικό του σαν έλληνας σκηνοθέτης. Που σηµαίνει σχεδόν καταστροφή.

Να τα πει όλα δηλαδή. Και για τα χαµίνια του δρόµου. Και τις µαφίες στο Μεξικό. Και τους λαθροµετανάστες. Και το ροµάντζο. Και τα µαχαιρώµατα. Και τις καταδιώξεις. Και τις συµµορίες. Και τη φτωχολογιά. Και το «Πισότε, το χαµίνι του Σάο Πάολο» (το αριστούργηµα του Εκτορ Μπαµπένκο). Σας είπα. Μανία αυτοκαταστροφική. Γιατί επιδέξιος µεν στη σκηνοθεσία, αλλά αυτό δεν αρκεί. Από οργάνωση, λιτότητα, καθαρή αφήγηση ντιπ για ντιπ. Ο λόγος; Μα φυσικά να πουλήσουµε στους δυτικούς θεατές «Τρίτο Κόσµο, ανέχεια, πείνα, παιδική εγκληµατικότητα και πάσης φύσεως ανθρώπινα σκουπίδια».

Το στόρι δύο κατευθύνσεων. Από τη µια ένα ρακένδυτο παλικάρι προσπαθεί να ξεφύγει από τη συµµορία. Διότι το αφεντικό αυτής της αδίστακτης και λαίµαργης µαφίας, πάνω στην τρέλα του να χορτάσει την πείνα του βιάζοντας το κορµί της φιλενάδας του παλικαριού, τη σκοτώνει άθελά του. Από την άλλη εκατοντάδες πάµπτωχοι αγρότες περιµένουν µέσα στη νύχτα να σκαρφαλώσουν σ’ ένα τρένο που θα τους πάει µέχρι την Αµερική. Ετσι, το παλικάρι της ταινίας που καταδιώκεται από τη συµµορία σκαρφαλώνει στο ίδιο τρένο και χάνεται µέσα στο πλήθος των λαθροµεταναστών. Ορκισµένος αντίπαλός του να τον µαχαιρώσει χωρίς κανέναν δισταγµό ένας πιτσιρικάς που είναι δεν είναι ούτε δώδεκα χρονών!

{{{ video }}}

«Χωρίς όνοµα»

Συµµορίες και λαθροµετανάστες Νότιας Αµερικής Οπου φύγει φύγει προς Νιου

Τζέρσι

Σκοτεινό και µπερδεµένο

Βαθµοί = 4

(Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)

Σουρεαλιστική κοµεντί που άφησε εποχή

«Delicatessen» Σουρεαλιστικό «παραµύθι» των γάλλων Μαρκ Καρό και Ζαν Πιερ Ζενέ.

Παραγωγής 1991.

Επανάληψη δηλαδή.

Θυµίζω ότι το όνοµα του Ζαν Πιερ Ζενέ είναι η σκηνοθετική υπογραφή κάτω από σπουδαίες ταινίες όπως «Αµελί» και «Ατέλειωτοι αρραβώνες». Ο τύπος που εκτός των άλλων ανακάλυψε και καθιέρωσε την Οντρεϊ Τοτού. Το στόρι της ταινίας εντελώς σα µαύρη, «παράλογη» κοµεντί. Οπου σε µια εφιαλτική εποχή ο ιδιοκτήτης ενός διαµερίσµατος παρασκευάζει εξαιρετικά εδέσµατα µε αλλόκοτα υλικά. Η σκουριά, τα σύνεργα και τα ευρήµατα.

Εντελώς µε πρωτότυπη µατιά.

Η ταινία που άλλαξε τον ρου του σύγχρονου γαλλικού σινεµά!

Βαθµοί = Οriginal

(προσοχή στην κόπια)

Οργιο φαντασίας χωρίς φραγµό

Ζαν Κοκτό. Το µενού αυτής της εβδοµάδας ολοκληρώνεται µε δύο ταινίες του Ζαν Κοκτό. «Το αίµα του ποιητή» του 1930 και «Η διαθήκη του Ορφέα» του 1960. Οµως κορυφαίες ταινίες του είναι «Η πεντάµορφη και το τέρας» του 1946 καθώς και «Ορφέας και Ευρυδίκη» του 1950. Ο Κοκτό, από τις θρυλικές φυσιογνωµίες της µεσοπολεµικής και µεταπολεµικής γαλλικής κουλτούρας. Πέρα από τον ρεαλισµό, πέρα από κάθε κανόνα καλλιτεχνικό. Οργιο φαντασίας χωρίς φραγµό. Με έντονες επιρροές από αρχαία Ελλάδα και µυθολογία. Λάθος αν θεωρηθεί σκηνοθέτης και τυπική περίπτωση κινηµατογραφιστή. Ο Κοκτό είναι από µόνος του δικό του «είδος». Πέρα από χορό, ζωγραφική, σινεµά, ποίηση. Ολα αυτά µαζί. Ενα είναι το γεγονός. Με τις ταινίες του ή σε παίρνει µαζί του ή σε κάνει εχθρό του!

Βαθµοί = Αυστηρά για ειδικό κοινό

Αηδιαστικός πολτός κανίβαλων α λα γαλλικά

Γίνεται µαζί κανίβαλοι και cult movie? «Γίνεται», ισχυρίζονται οι λάτρεις του είδους. «Εξαρτάται» λέω εγώ. Μόνο οι εξαιρέσεις µπορεί. Ο λόγος είναι ένας και µοναδικός. Το πάρτι µε εντόσθια να κρέµονται από το πανί ξεπερνούν κάθε ίχνος από αισθητική. Παιδιά, να µου λείπει τέτοια τροφή. Αν θέλω να ψωνίσω κρέας – και µάλιστα φρέσκο – τρέχω προς το χασάπικο της γειτονιάς µου!

Κάπως έτσι και ακόµα χειρότερα αισθάνθηκα όταν έπεσα πάνω σε έναν πολτό µε τον τίτλο «Οι ορδές της εκδίκησης» («La Ηorde»). Δύο σαρκοβόρων σκηνοθετών. Του Γιανίκ Νταάν και του Μπενζαµάν Ροσέ. Για να µην τους αδικώ, ένα πράγµα έχω να πω. What a waste! Χαραµίζουν το ταλέντο τους σε απίστευτες και τάχα µου αλληγορικές µακακίες. Κρέας σάπιο. Να πιάνεις τη µύτη σου µε το µαντίλι σου.

Το στόρι είναι αόρατο και εντελώς προσχηµατικό. Τέσσερις µπάτσοι – ανάµεσά τους και ένα αχόρταγο θηλυκό -µετά την κηδεία ενός συναδέλφου τους σπεύδουν προς ένα εγκαταλελειµµένο θηριώδες οικοδόµηµα, κάπου στα βόρεια προάστια του Παρισιού. Στόχος, να βρουν και να σκοτώσουν στην ψύχρα τους συµµορίτες που τόλµησαν να δολοφονήσουν τον συνάδελφό τους. Πράγµατι φτάνουν. Και πράγµατι τους βρίσκουν. Αντί όµως να τους εκτελέσουν, πέφτουν σαν ώριµα φρούτα στην αγκαλιά των κακοποιών που σαν αληθινοί κανίβαλοι ορµάνε πάνω τους να τους δολοφονήσουν. Αυτό ήταν. Γιατί από εδώ και κάτω – πολύ κάτω – αρχίζει ένα τρελό πανηγύρι εκατοµµυρίων ζόµπι. Ολόκληρο το Παρίσι µαζί µ’ αυτήν τη γιγαντιαία πολυκατοικία καταλαµβάνεται από απροσµέτρητα βαµπίρ. Το τι συµβαίνει είναι αδύνατον να το περιγράψω. Τέτοιο σπλάτερ δεν το τολµούν ούτε οι Αµερικανοί. Μυαλά, εντόσθια, κάθε σηµείο του ανθρώπινου σώµατος καταλήγει στα σαγόνια των βαµπίρ. Για να καταλάβετε, ακόµα και το τελευταίο, το πιο µικρό κοκαλάκι του ανθρώπινου σκελετού µετατρέπεται σε οδοντογλυφίδα αυτού του αηδιαστικού πολτού!

Τι θέλουν να πουν οι σαρκοβόροι σκηνοθέτες; Πως τάχα µου η βία, απ’ οπουδήποτε και να προέρχεται, καταλήγει σε ανθρωποφαγία. Πως δηλαδή ο κόσµος µας σήµερα µοιάζει µε κρεοπωλείο.

Και πως από άνθρωποι έχουµε µεταλλαχθεί σε κανίβαλους. Τέτοιες γενικεύσεις και τέτοιες τάχα µου αναρχικές θέσεις. Πασαλειµµένες µε σάπιες σάρκες για αφασικούς πελάτες. Σκεπτόµενος εµετός δηλαδή!

{{{ video }}}

«Οι ορδές της εκδίκησης»

Μπάτσοι εναντίον δολοφόνων Βαµπίρ εναντίον όλων Γαλλικό κρεοπωλείο

Βαθµοί = 0

(ένα το καλό, σε κάνει χορτοφάγο φανατικό)