ΜΑΤΙΕΣ Καρκαγιάννης

Την είδηση για τον θάνατο του Αντώνη Καρκαγιάννη την πληροφορήθηκα το μεσημέρι της Πέμπτης, από τον γιο μου, ενώ τρώγαμε, όπως συνήθως, στην ταβέρνα της Μίνας, στην Ακρόπολη. Ταράχτηκα. Γιατί τον Καρκαγιάννη τον αγαπούσα. Τον θεωρούσα φίλο μου κι ας μην κάναμε συχνά παρέα. Αγαπούσα το μυαλό του, που ήταν καθαρό, τον μαλακό τρόπο με τον οποίο μιλούσε, την εντιμότητά του, το θάρρος του και το ιδιότυπο χιούμορ του.

Υποπτευόμουν ότι ήταν άρρωστος, αλλά δεν τολμούσα να τον ρωτήσω. Και το υποπτευόμουν, γιατί κάθε τόσο, στη στήλη του στην «Καθημερινή», δεν έμπαινε το δικό του κομμάτι, αλλά κάποιο άλλο, από ξένο πρακτορείο κατά κανόνα. Είχε, όμως, καρκίνο, όπως έμαθα τώρα. Και ο καρκίνος δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Και κανέναν δεν σέβεται.

Με συνέδεαν μαζί του πολλά πράγματα. Πρώτον, τα Αμπελάκια και η ιστορία τους.

Δεύτερον, το «Φως των σπορ». Τρίτον, ο Γιάννης Νεγρεπόντης. Τέταρτον, ο Μιχάλης Κατσίγερας. Πέμπτον, ο Μανώλης Γλέζος. Κι από εκεί και πέρα, οι αγώνες του με την Αριστερά για έναν κόσμο καλύτερο. Αλλά, νομίζω, αυτό το «αποκεί και πέρα» είναι το πρώτο απ΄ όλα.

Μερικές διευκρινίσεις: ο Γιάννης Νεγρεπόντης, ο ποιητής, υπήρξε στενός φίλος μου. Βρέθηκαν με τον Αντώνη στην εξορία. Δέθηκαν μεταξύ τους. Και όταν ο Καρκαγιάννης ανέλαβε επιτελική θέση στην «Καθημερινή», τον σκέφτηκε αμέσως και του ανέθεσε ένα κυριακάτικο χρονογράφημα. (Το ίδιο και ο Καμπανέλλης: όταν έγινε γενικός διευθυντής Ραδιοφωνίας, επί Ανδρέα Παπανδρέου, ανάμεσα στους συνεργάτες που ζήτησε να προσληφθούν ήταν και ο Νεγρεπόντης. Και θέλω να τα λέω αυτά, γιατί ξεχνιούνται. Και είναι σπουδαίο να δίνεις σε κάποιον άξιο δουλειά, σε εποχή ανάγκης). Αλλη διευκρίνιση: από το «Φως των σπορ» άρχισα κι εγώ τη δημοσιογραφία. Τότε (1955) το λέγανε «Αθλητικό Φως». Εγραφα τα πάντα. Από «προλόγους» μεγάλων αγώνων ώς και «αναγνώσματα»- όπως και ο μακαρίτης Γιάννης Χιωτάκης- σε συνέχειες. Ο Χιωτάκης, για τον ποδοσφαιριστή Χούμη, του Εθνικού Πειραιώς, εγώ τον «θρήνο της Σουμπέρκα». Ο Καρκαγιάννης, μετά την εξορία, ανέλαβε τη Διόρθωση.

Εργασία επίπονη, αγχωτική, με το μελανί μολύβι στα βρεγμένα χαρτιά, με το λάθος να παραμονεύει σε κάθε αράδα.

Διάβαζα πάντοτε τα κείμενα του Καρκαγιάννη στην «Καθημερινή». Ο Αντώνης ποτέ δεν «φιλολογούσε».

«Εριχνε» κατ΄ ευθείαν στο ψαχνό. Μπορεί, μερικές φορές, να διαφωνούσες με όσα υποστήριζε. Αλλά καταλάβαινες, με την πρώτη, ότι ο αρθρογράφος ήταν τίμιος, δεν έκανε παιχνίδια, πίστευε αυτά που έγραφε. Και «τα ΄χωνε», πολλές φορές, ακόμη και σε καλούς φίλους.

Κάποια μεσημέρια έτρωγα σ΄ ένα ταβερνάκι που βγάζει τραπεζάκια έξω, Υπερείδου και Νίκης. Ο Καρκαγιάννης έμενε στην Υπερείδου. Τον έβλεπα να πηγαίνει πεζή προς το σπίτι του, με αργό βήμα. Τα λέγαμε, «στο όρθιο». Πάντοτε για την «κατάσταση». Με στενοχώρια μεν, με αισιοδοξία δε. Τώρα που έφτασε η ώρα του τέλους, θυμάμαι μια φράση του Πάγκαλου, δημόσια διατυπωμένη: «Ο Καρκαγιάννης είναι ο καλύτερος Ελληνας δημοσιογράφος»!