Ματιές Η μπαλταδιά

Ζούμε μέρες πολύ δύσκολες, γεμάτες ένταση και ανησυχία. Η τραγική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, τα σκληρά μέτρα που πήρε η κυβέρνηση για να μπορέσει η χώρα να τα βγάλειπρος το παρόν- πέρα, η δολοφονία των τριών υπαλλήλων της τράπεζας από μολότοφ, τα συνεχή συλλαλητήρια, οι συγκρούσεις, το αβέβαιο μέλλον, μας έχουν βυθίσει όλους σε κατάθλιψη και δημιουργούν ένα ανυπόφορο κλίμα. Και σε όλα αυτά προστίθενται κάθε βράδυ οι τηλεοπτικές κραυγές που επιτείνουν την αγωνία και τον φόβο.

Αλλιώς είχαμε λογαριάσει τα πράγματα κι αλλιώς μας ήρθαν. Ώς το φθινόπωρο, που έγιναν οι εκλογές, είχαμε την εντύπωση ότι δεν κινδυνεύουμε από τίποτα και από κανέναν. Ημασταν σχεδόν αμέριμνοι. Μας κοροϊδεύανε όμως. Και ύστερα, έπεσε πάνω μας η μπαλταδιά: τόσο το έλλειμμα, τόσο το χρέος, τόσο τα σπρεντ. Ψάχναμε να βρούμε δανεικά από τις αγορές και μας κλείνουν οι πάντες την πόρτα. Από ώρα σε ώρα, το σαπιοκάραβο θα βυθιζόταν. Και η κυρία Μέρκελ, αδιάφορη για την απόγνωσή μας, με το βλέμμα της στις εκλογές, μας έσπρωχνε ακόμη πιο πολύ, στο χάος. (Και στο τέλος βέβαια την πάτησε κι αυτή…)

Υπάρχει ένα φοβερό κλίμα εναντίων των πολιτικών, πολλοί από τους οποίους δεν τολμούν να βγουν από τα σπίτια τους, γιατί φοβούνται το «κράξιμο» από πολίτες. Ολων των πολιτικών. Από τη στιγμή που δέχεται επίθεση ένας άνθρωπος όπως ο Απ. Κακλαμάνης, για χρόνια πρόεδρος της Βουλής και υπουργός, καταλαβαίνει εύκολα κανείς πόση μανία έχει ο λαός για βουλευτές που προκάλεσαν ή ανακατεύτηκαν σε δυσώδεις υποθέσεις. Και στο Κοινοβούλιο, μαίνονται οι «εχθροπραξίες», ανταλλάσσονται βαρύτατοι χαρακτηρισμοί, εκτοξεύονται απειλές.

Σωστά έπραξε ο Πρωθυπουργός και εισηγήθηκε τη σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών υπό την προεδρία του ανώτατου άρχοντα. Δεν μετέσχον, βέβαια, Παπαρήγα και Τσίπρας, αλλ΄ ανάμεσα στον Παπανδρέου και τον Σαμαρά, τουλάχιστον, χαμήλωσαν οι τόνοι. Και αυτό είναι το μόνο καλό που προέκυψε από το Συμβούλιο. Γιατί όλες οι άλλες κουβέντες είναι σαν να γράφτηκαν πάνω στο χιόνι: «τρέχα γύρευε» οι προτάσεις για μείωση του αριθμού των βουλευτών, η αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών κ.λπ. κ.λπ.

Ο κόσμος, επαναλαμβάνω, πνέει μένεα.

Πρέπει να το καταλάβουν οι πολιτικοί. Και κυρίως οι κυβερνητικοί. Και αντί να μιλάνε για πράγματα που ΘΑ γίνουν, ΑΝ γίνουν, στο μέλλον, χρήσιμο και απολύτως αναγκαίο και επείγον είναι να αντιμετωπίσουν πάραυτα τα προβλήματα (κλεψιές) στα νοσοκομεία, την αιμορραγία στον ΟΣΕ, την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και, πρωτίστως, τις τεράστιες δαπάνες του κράτους, που μονίμως «περιορίζονται», αλλά συνεχώς στο ίδιο ύψος μένουν!

Με πληροφόρησαν ότι σε κάποιες περιοχές της Αθήνας έχουν αναρτηθεί πανό που γράφουν «Συνελεύσεις παντού και στη Βουλή με ντου!» Δεν είμαστε με τα καλά μας, μου φαίνεται. Υπάρχουν και κάποια όρια, που δεν είναι δυνατόν να υπερβαίνουμε. Και σπεύδω να θυμίσω, ότι μερικούς μήνες πριν από την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών, είχε γίνει έφοδος στο Κοινοβούλιο! Και, δυστυχώς, ανάμεσα σε κείνους που την επιχείρησαν ήταν και ο σπουδαίος φιλόλογος και λογοτέχνης Ρένος Αποστολίδης…