[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τέλος εποχής

Και τώρα που είναι ο καθένας µας µόνος του τι θα γίνει; Οχι ότι είναι καινούργια η διαπίστωση αλλά είναι διαφορετικό να βλέπεις λάιβ (µε τα µατάκια σου ορθάνοιχτα) να βουλιάζει κάθε νησίδα ψευδαίσθησης και να µην έχεις πλέον το παραµικρό άλλοθι να στρουθοκαµηλίσεις. Μυωπικό βλέµµα τέλος. Πάρτε στα µούτρα (στο κεφάλι) ένα πολύ κοντινό πλάνο της πραγµατικότητας – τόσο που να φαίνονται και τα σφραγίσµατα τα πίσω – και πορευτείτε µε αυτήν την µπόχα που αναδίδει η κακοσµία. Κάτι σαν γλίτσα πάνω στο σώµα.

Κάτι σαν πολύ πυκνή τέφρα από το ηφαίστειο που φράζει ρουθούνια και στόµατα. Ασφυξία. Και η έξοδος κινδύνου να έχει κάτι από µπάντζι τζάµπινγκ.

Το πάω από ‘δώ, το πάω από ‘κεί, πάλι τα ίδια λέω. Η αφόρητη πλήξη µιας προαναγγελθείσας ήττας. Πλήξη και µπλα µπλα ατέλειωτο. Η ανάλυση σε αριθµούς, σε δάνεια, βάλτε τους καταλόγους κάτω και µετράτε, το δάνειο, τα δάνεια, τρεις το λάδι , τρεις το ξίδι, αλλά και πάλι δεν βγαίνει η πράξη σωστή (ποτέ δεν βγαίνει σωστή) και – για δες, τι σύµπτωση! – µονίµως να την πληρώνουν οι πιο αδύναµοι που (επιπλέον) δεν µπορούν να αντιδράσουν. Το πάω από ‘δώ, το πάω από ‘κεί πάλι τα ίδια λέω. Να το πω αλλιώς. Είµαι ο λαγός (που έλεγε η Λένα Διβάνη σε άρθρο της στα «ΝΕΑ») που τον έχουν τυφλώσει τα φώτα κι έχει κοκαλώσει µες στη µέση του δρόµου. Τo µόνο που µου περισσεύει πλέον είναι ανασφάλεια και καχυποψία (ου απ’ αυτή δανείζω άµα θέλει και το ΔΝΤ κι όλο το φαλιρισµένο ευρωπαϊκό κατεστηµένο, αρκεί να µη µου τα επιστρέψουν ποτέ). Το έχω καταλάβει πια. Πέρα από ΔΝΤ και ξε-ΔΝΤ και πέρα από εκείνες τις δηµαγωγικού τύπου µαγκιές που µονίµως στριγκλίζουν µπροστά στα µικρόφωνα για να υπερασπίσουν το δίκαιο του αδυνάτου (κολληµένοι για πάντα σε εκείνα τα κλισέ της γενιάς της Οκτωβριανής Επανάστασης) ένα είναι το σίγουρο: Τέλος εποχής. Τα κεφάλια µέσα. Και µια συµβουλή από τον παππού σας τον Δηµοσθένη: «Οποιος επιθυµεί, Αθηναίοι, να κάνει κάτι καλό για την πόλη µας, χρειάζεται να γιατρέψει τ’ αυτιά σας πρώτα. Γιατί είναι διεφθαρµένα. Εχετε συνηθίσει να ακούτε όλο ψέµατα…» («Η παρακµή του Δήµου», Εκδ. Ροές)