ΜΑΤΙΕΣ Ανασφάλεια

Αυτές τις ημέρες δεν διαβάζω, απλώς, τις εφημερίδες. Τις «τρώω». Είναι τόσο δύσκολη η εποχή! Τόσο τρομακτικά τα γεγονότα! Κανείς δεν ξέρει τι γίνεται. Αδηλο παρόν, άδηλο- πολύ περισσότερο- μέλλον. Αναλύσεις επί αναλύσεων, βεβαιότητα σχεδόν για πτώχευση της χώρας μας, αναβρασμός και ανασφάλεια στα κόμματα. Μερικοί συνάδελφοι προβλέπουν βίαιες ταραχές, ενώ κάποιοι αναλυτές αφήνουν υπαινιγμούς ακόμη και για… εμφύλιο! Και, κοντά σε όλα αυτά, έκανε και πάλι την εμφάνισή της η ηφαιστειακή τέφρα…

Είχε ένα κείμενο την Κυριακή στο «Βήμα» ο φίλος μου, σπουδαίος συγγραφέας, Παύλος Μάτεσις. Αντιγράφω την τελευταία παράγραφό του: «…Προ ετών, σε ταξίδι μου στην Αυστρία, παρακολούθησα το εξής περιστατικό: σε εξοχικό δρόμο ένα ιδιωτικό όχημα σταμάτησε, ο οδηγός κατέβηκε με μυστρί και κουβαδάκι με τσιμέντο και έφραξε μια ρωγμή στην άσφαλτο. Ο Βιεννέζος εγνώριζε ότι ο δρόμος, η χώρα, του ανήκει. Αμφιβάλλω αν ο έλληνας πολίτης θα ζητήσει και θα επιβάλει την τιμωρία (σ.σ. των υπευθύνων για τα απίστευτα σημερινά χάλια μας). Ισως αρκεσθεί να εκτονωθεί με λεβέντικες απεργίες και καταστροφές οχημάτων- που δεν του ανήκουν».

Ξοδέψαμε του κόσμου τα εκατομμύρια για να φτιάξουμε τους υπέροχους πεζόδρομους της Αρεοπαγίτου και της Απ. Παύλου. Στο ύψος του Μουσείου της Ακρόπολης είχαν τοποθετηθεί, μπηγμένα στο έδαφος, μικρά μεταλλικά αλλά πολύ γερά «κολονάκια», για να εμποδίζουν τη διέλευση τροχοφόρων. Το ίδιο και λίγο πιο πέρα από το εστιατόριο «Διόνυσος». Τα σπάσανε όλα, το ένα μετά το άλλο, ελληνες οδηγοί για να μπορούν να κυκλοφορούν τα αυτοκίνητά τους ανεμπόδιστα! Και, βέβαια, πολλές «ψηφίδες» του πεζόδρομου έχουν καταστραφεί. Και ουδείς αρμόδιος αποφάσισε να τις αντικαταστήσει! Ούτε θα αποφασίσει…

Στη Γερμανία, σε όποια πόλη, αν κάποιος παρκάρει το αυτοκίνητό του μπροστά σε διάβαση πεζών ή σε άλλο σημείο όπου απαγορεύεται η στάθμευση, διατρέχει άμεσο κίνδυνο: οι διερχόμενοι πεζοί ειδοποιούν ακαριαία την Τροχαία, που σπεύδει με τους γερανούς της και «σηκώνει» το όχημα του παραβάτη. Στην Ελλάδα, αυτή την ειδοποίηση στην Τροχαία την χαρακτηρίζουμε «χαφιεδισμό».

Αλλά υπάρχουν και χειρότερα: αν αντιληφθούμε ότι ένα τροχοφόρο τρέχει τρελά στην Εθνική Οδό και έχουμε δει ότι έχει στήσει καρτέρι η Αστυνομία ειδοποιούμε, αναβοσβήνοντας τα φώτα, τον οδηγό του «τρελού» τροχοφόρου να κόψει ταχύτητα, «για να μην τον γράψουν οι μπάτσοι». Αλληλεγγύη σε έναν ασυνείδητο «δράκο της ασφάλτου», που λίγο παραπέρα μπορεί να προκαλέσει δυστύχημα…

Δεν ήταν έτσι η χώρα μας, όμως. Δεν ήταν έτσι οι Ελληνες. Εγώ, που γεννήθηκα και μεγάλωσα σε λαϊκή γειτονιά, με πάμπτωχους ανθρώπους, ξέρω ότι η αλληλεγγύη μύριζε ζεστό χνώτο, άγγιζε με χέρια που ήταν χάδι, κοίταζε με μάτια υγρά, τρυφερά.

Την Κυριακή έβλεπα στην τηλεόραση μια καθιστική διαμαρτυρία, στο Σύνταγμα, εναντίον της βίας. Για τους νεκρούς στην Τράπεζα. Δεν ήταν πολλοί αυτοί που διαμαρτύρονταν. Χωρίς συνθήματα, κραυγές, φασαρία. Ολοι, όμως, κρατούσαν κεριά και είχαν στα πρόσωπά τους λευκές μάσκες.

Για να δείξουν ότι η καταδίκη των βιαιοτήτων είναι γενική. Ολόκληρης της κοινωνίας. Που δεν στέκεται σε «επώνυμους» και μη. Αλλά σε όλο τον κόσμο. Που πονάει.

Πολύ σωστά.