Να πούμε «φτάνει»

Να πω τι; Πόσο λυπάμαι κι εγώ για τους τρεις νέους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους; Να εκφράσω κι εγώ την οδύνη και τα ειλικρινή συλλυπητήριά μου στους γονείς και τους συγγενείς των θυμάτων; Ε καλά. Και όμως λυπάμαι. Αληθινά. Μολονότι καμιά λύπη μου, το ξέρω, δεν πρόκειται να φέρει πίσω τους δολοφονημένους. Ενώ οι μπαχαλάκηδες, και αυτό το ξέρω, θα είναι πάντα εδώ. Οπως ήταν και πέρσι και πρόπερσι και πριν από δέκα και πριν από είκοσι χρόνια. Εφόσον είναι και αυτοί εξάρτημα της Μηχανής. Οπως εξάρτημα της Μηχανής είναι και τα παπαγαλάκια και τα φερέφωνα και οι διπλοθεσίτες και οι λουφαδόροι και τα λαμόγια και οι φοροφυγάδες και οι κρατικοδίαιτοι και οι τραπεζίτες και οι πολιτευτάκηδες και οι εργατοπατέρες και οι καρατζαφέρηδες. Εξάρτημα και οι γκλαμουράτοι και οι εαυτούληδες και οι ρουσφετοκυνηγοί και οι αγανακτισμένοι. Εξάρτημα και οι καταπατητές και οι εμπρηστές. Εκμαυλιστές και εκμαυλισμένοι. Δεκαετίες τώρα. Από ματς σε ματς και από Γιουροβίζιον σε Γιουροβίζιον και από Ολυμπιάδα σε Ολυμπιάδα. Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο. Με τα δυο κόμματα εξουσίας, στο όνομα της δημοκρατίας πάντα, να συναγωνίζονται στην ψηφοθηρία και την ανευθυνότητα και με την Αριστερά συλλήβδην να αναλώνεται με αυτιστική προσήλωση σε αιτήματα και διεκδικήσεις, που όχι μόνο συρρικνώνουν τα οράματα για μια καλύτερη κοινωνία, αλλά και ρίχνουν αφειδώς νερό στ΄ αυλάκι της ψευδεπίγραφης ευημερίας και του ανερμάτιστου μικροαστισμού. Αλλά εντάξει. Η ευθύνη για τον ξεπεσμό μας, όσο κι αν αυτό βολεύει ορισμένους, δεν ισομοιράζεται. Ούτε η συνενοχή. Διότι υπάρχουν, και είναι δυστυχώς οι πιο πολλοί, και οι φτωχοί συνταξιούχοι και οι άνεργοι και οι ξεκρέμαστοι και οι λεηλατημένοι.

Κι έλεγα λοιπόν όλους αυτούς τους μήνες, με τα κυβερνητικά πήγαιν΄ έλα και τα ήξεις αφήξεις, ότι μέσα απ΄ το μαύρο χάλι μας ίσως και να έρθουμε επιτέλους στα συγκαλά μας, ως κοινωνία εννοώ, ως λαός, να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να πούμε: Φτάνει. Φτάνει με την ατιμωρησία των υπευθύνων για τη χρεοκοπία, φτάνει με την ασυλία των πολιτικών, φτάνει με την προστυχιά των παπαγάλων, φτάνει και με τη δική μας αποχαύνωση. Δεν θα είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που βρεθήκαμε στο χείλος της αβύσσου! Αρκεί τι; Να μην τρομοκρατηθούμε. Μπορούμε; Να ιεραρχήσουμε αλλιώς τις αξίες μας στη ζωή; Να διεκδικήσουμε εκ νέου το δικαίωμά μας στην αξιοπρέπεια; Και να τη, χλωμή στο βάθος του τούνελ, η ελπίδα.