ΜΑΤΙΕΣ Οι διαγραφές

Για μάχη που έχει και απώλειες μίλησε ο Πρωθυπουργός απαντώντας στη Βουλή σε ερώτηση δημοσιογράφων για τους Δημαρά, Οικονόμου και Σοφία Σακοράφα. Είμαι βέβαιος, ότι τη λέξη «απώλειες» την εννοούσε. Γιατί «απώλεια» δεν είναι μόνο το «μείον τρία» στην κοινοβουλευτική δύναμη του ΠΑΣΟΚ. Είναι κάτι άλλο, πολύ πιο σοβαρό: δεν θα προσφέρουν στο εξής στο κυβερνών κόμμα κάποια πρόσωπα που τους περισσεύει η μπέσα.

Μερικοί δημοσιογράφοι, μετά τις διαγραφές, άρχισαν να «ανησυχούν» και να λένε παραμύθια. Οτι, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ έχει πολλά προβλήματα μπροστά του, κρίσιμες ψηφοφορίες κ.λπ. και η μειωμένη πλέον ισχύς του στο Κοινοβούλιο, το εξασθενεί. Η αριθμητική αυτού του είδους είναι λανθασμένη. Γιατί και οι τρεις διαγραφέντες δήλωσαν αμέσως ότι βρίσκονται στο πλευρό του Πρωθυπουργού και στηρίζουν το κόμμα τους. Αρα, θα ψηφίζουν όλα τα νομοσχέδιά του.

Γράφτηκαν πολλά, «από ΄δω και από ΄κει» και για τον Παπανδρέου. Νομίζω ότι δεν είχε άλλο δρόμο από τις διαγραφές. Το ίδιο και ο Σαμαράς στην περίπτωση της Ντόρας. Που, επιπλέον, είναι πολύ μεγάλο όνομα στη Ν.Δ. Οταν είσαι ηγέτης, υποχρεούσαι να παίρνεις αποφάσεις. Και πολλές φορές «αιματηρές». Γιατί αν βρεθείς «μπόσικος», αργά ή γρήγορα μπορεί να χάσεις το παιχνίδι. Δεν είναι σίγουρο, αλλά μπορεί να το χάσεις.

Σακοράφα, Δημαράς, Οικονόμου. Τον Οικονόμου δεν τον γνωρίζω. Γνωρίζω, όμως, ότι δεν έχει ακουστεί κάτι εις βάρος του.

Τη Σακοράφα, τη γνωρίζω πολύ λίγο. Αλλά «μετράει» μέσα μου το ότι υπήρξε παγκόσμια πρωταθλήτρια στον ακοντισμό. Πόσο ζυγίζει αλήθεια στην κοινή συνείδηση, αλλά και στην Ιστορία, ένας από τους εκατοντάδες βουλευτές που έχουν εκλεγεί τα τελευταία είκοσι χρόνια; Ενας παγκόσμιος πρωταθλητής όμως είναι κορυφαίο πρόσωπο. Που έχει καταγάγει μεγάλες νίκες στους στίβους, ύστερα από σκληρούς αγώνες, πειθαρχία, αυτοπεποίθηση. Στις επιτυχίες του δεν έχουν παίξει ρόλο τα «μέσα», η δημοσιοσχετίστικη συμπεριφορά, η καπατσοσύνη, το κανάκεμα των ψηφοφόρων, το ρουσφέτι.

Απέφυγα, όπως βλέπετε, να αναφερθώ σε «πολιτικές ικανότητες» των βουλευτών.

Με ενδιαφέρουν πολύ, αλλά ελάχιστοι τις έχουν. Οι περισσότεροι είναι παιδιά του κομματικού σωλήνα, πρώην συνδικαλιστές, φίλοι και γνώριμοι του εκάστοτε αρχηγού, που απέκτησαν την έδρα τους- και τους μισθούς τους- εξ απονομής. Και θέλω να σημειώσω και τούτο: η προ «πτώχευσης» τριακονταετία απέδειξε ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους ενδιαφέρονται κυρίως για το «πολιτικό κόστος», τα «κουκιά» και τα παρασκήνια.

Τον Γιάννη Δημαρά τον έχω «μεγαλώσει».

Σαράντα χρόνια συνάδελφοι και φίλοι. Ο λαϊκός κόσμος χρησιμοποιεί για την περίπτωσή του τη λέξη «ψυχούλα». Αυτός είναι ο Δημαράς. Ακρως συναισθηματικός άνθρωπος, που συμπορεύεται με την καταγωγή του και τη γειτονιά του. Ανθρωπος που συγκινείται, ποτέ δεν ζητάει, πάντοτε «δίνεται».

Αν γύρευε τη γνώμη μου, τότε που αποφάσισε να μπλέξει με την πολιτική, θα του έλεγα «όχι». Γιατί η πολιτική σίγουρα απαιτεί ιδέες, όραμα, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, καθημερινό πόλεμο με κατεστημένα συμφέροντα, αλλά πολύ συχνά βρίσκεται αγκαλιασμένη με τον κυνισμό, τη σκληρότητα, τους υπόγειους σχεδιασμούς και συνδυασμούς. «Προσόντα», που δεν τα έχει.