Μία τέχνη «κοινωνικά δραστήρια»

600 συμμετοχές από 36 χώρες φιλοξένησε, για έκτη συνεχόμενη χρονιά, το μεγαλύτερο φεστιβάλ ψηφιακών τεχνών και νέων μέσων στην Ελλάδα
Το κοινό στην «Τεχνόπολι» και την Ταινιοθήκη ήταν ετερόκλητο και απ΄ όλες τις ηλικίες. Κάποιοι ήταν εξοικειωμένοι με τη γλώσσα των ψηφιακών μέσων καλλιτεχνικής δημιουργίας, κάποιοι άλλοι όμως είχαν έρθει με σκοπό να προσεγγίσουν για πρώτη φορά, ένα είδος τέχνης που στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό. Μερικοί αγνοούν ακόμα και τη σημασία, αν όχι την ύπαρξη, της video art.

Ισως γιατί η ψηφιακή δημιουργία, και ειδικά η video art της Ελλάδας, «είναι ακόμα στην πρώιμη εφηβεία της», λέει η Αντωνία Πυλαρινού. Οι Γιώργος Χαλκιάς, Χρήστος Γλυνός και Δέσποινα Μαρκέλλου, που επισκέφθηκαν το φεστιβάλ «αναζητώντας τέχνες όχι και τόσο διαδεδομένες», εντοπίζουν και μια μεγάλη παρεξήγηση: «Ο κόσμος βλέπει το youtube και νομίζει ότι η video art είναι κάτι πολύ απλό. Αυτά που είδαμε όμως, μάλλον δεν έγιναν και τόσο εύκολα».

Ο Ηλίας Χατζηχριστοδούλου από την άλλη, βλέπει ότι οι ελληνικές συμμετοχές ανεβαίνουν σε ποιότητα και ποσότητα. «Από τις περίπου 600 συμμετοχές, οι μισές είναι από την Ελλάδα και το επίπεδό τους είναι κάθε χρόνο τρομακτικά καλύτερο», λέει. «Αρχίζουμε να διακρίνουμε και τάσεις. Για παράδειγμα, η ελληνική περιφέρεια “παίζει” πολύ με τη φύση».

Να πρόκειται λοιπόν για την ωρίμαση της ελληνικής video art; «Σίγουρα με προσπάθειες σαν αυτή, προβάλλονται καλλιτέχνες σε ένα μεγάλο κοινό, το οποίο δεν έχει πολλές ευκαιρίες», λέει η Ιριδα Ζιόγκα, που συμμετείχε στο φεστιβάλ με δύο έργα της. Για άλλους, η video art και η οπτική της, ενδεχομένως να έχουν ακόμα πιο πολλά να πουν στο ελληνικό κοινό. «Γιατί η ιστορία της ήταν πάντα συνδεδεμένη με τον κοινωνικό ακτιβισμό», τονίζει η καλεσμένη του φεστιβάλ Rebecca Cleman, διευθύντρια του Εlectronic Αrts Ιntermix της Νέας Υόρκης, του μεγαλύτερου οργανισμού διανομής video art. «Νομίζω ότι σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να δείτε την video art εσείς οι Ελληνες, αυτήν την περίοδο. Σαν μια κοινωνικά δραστήρια τέχνη».