Σταρ από την κούνια

Μωρά. Ακαταμάχητα μωρά. Εχουν ξετρελάνει το Ίντερνετ και ετοιμάζονται να κατακτήσουν τη μεγάλη οθόνη
Μπορεί το ντοκιμαντέρ «Βabies» του Τομά Μπαλμές να βγαίνει επίσημα στις αίθουσες στις 7 Μαΐου για να συμπέσει με τη Γιορτή της Μητέρας (δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη η προβολή του στην Ελλάδα), αλλά τα μωρά που πρωταγωνιστούν έχουν αποκτήσει χιλιάδες θαυμαστών στο Ιντερνετ. Ολοι αγαπάνε τα μωρά. Και η κάμερα του Μπαλμές δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να τα ακολουθεί τους πρώτους μήνες της ζωής τους. Τέσσερα αξιολάτρευτα μωρά. Από τη Ναμίμπια, τη Μογγολία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιαπωνία.

Πρώτα από όλα ο Μπαλμές διάλεξε τους τόπους όπου ήθελε να εστιάσει τις ιστορίες του, αμέσως μετά αναζήτησε τις μητέρες, γυναίκες σε ενδιαφέρουσα, που θα αποκτούσαν την ίδια εποχή τα παιδιά τους. Εκανε πολλές συνεντεύξεις γι΄ αυτό. Και μετά περίμενε ώσπου οι πρωταγωνιστές του να εμφανιστούν για τα γυρίσματα. Και ξεκίνησε.

Μάζεψε υλικό τετρακοσίων ωρών. Τετρακόσιες ημέρες γυρισμάτων. Ο Μπαλμές βρέθηκε μπροστά στη νέα του περιπέτεια, αφού είχε ήδη κινηματογραφήσει στις προηγούμενες δουλειές του ειρηνευτικές δυνάμεις στη Βοσνία και τη νόσο των τρελών αγελάδων και τις επιπτώσεις που είχε στην Ινδία. Είναι της άποψης πως το καλύτερο σενάριο το εξασφαλίζει η πραγματικότητα. Χρειάζεται λίγη υπομονή, να εξασφαλίσεις λίγο χρόνο δηλαδή, και πράγματα θα συμβούν- είναι σίγουρο.

Από την πρώτη ημέρα τα παιδιά είχαν μια κάμερα υψηλής ευκρίνειας και χαμηλού φωτισμού στα πρόσωπά τους και πολύ γρήγορα συνήθισαν στην παρουσία του συνεργείου. Ο σκηνοθέτης παραδέχεται πως μετά τα γυρίσματα ό,τι πίστευε για τα μωρά και το μεγάλωμά τους είχε αλλάξει. Από τις εμπειρίες και τις παρατηρήσεις του, ένα συμπέρασμα είναι πως τα μωρά θέλουν χρόνο για τον εαυτό τους. Εκείνος, λέει, με το που ξυπνάνε τα παιδιά του, παίζει μαζί τους, διαβάζει βιβλία, τραγουδάει, τα πηγαίνει σε μαθήματα χορού, γενικά γεμίζει όλο τον χρόνο τους. Εχει ενδιαφέρον όμως να παρατηρήσει κανείς πώς διαμορφώνεται η προσωπικότητα των μωρών που μεγαλώνουν χωρίς να έχουν κάτι να κάνουν.

«Εχει ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς πώς διαμορφώνεται η προσωπικότητα των μωρών που μεγαλώνουν χωρίς να έχουν κάτι να κάνουν», λέει ο σκηνοθέτης Τομά Μπαλμές

Τέσσερις διαφορετικές ζωές μπροστά στην κάμερα

Μάρι, Ιαπωνία
Η Μάρι ζει με τους γονείς της σε ένα διαμέρισμα ενός από τους ουρανοξύστες του Τόκιο.

Είναι μοναχοπαίδι, κάτι που δημιουργεί πίεση για εκείνη.

Μπορείς να καταλάβεις πως είναι η “πριγκίπισσα”.

Ολη η οικογένεια λειτουργεί ανάλογα με αυτά που πιστεύει ότι η Μάρι θα ήθελε. Μερικές φορές εκείνη εκφράζεται τόσο δραματικά που θα έκανε ώς και τις ντίβες του Χόλιγουντ να ζηλεύουν.

Κέιτι, ΗΠΑ
Η Χέιτι είναι ανεξάρτητο πνεύμα.

Ζει σε ένα όμορφο σπίτι στο Σαν Φρανσίσκο με τους γονείς της οι οποίοι είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι στα οικολογικά θέματα. Οι γονείς αντιμετωπίζουν τις απόψεις της μικρής με τον ίδιο τρόπο που θα εκτιμούσαν ενός ενήλικου. Δεν την κρίνουν. Η Χέιτι είδε τον εαυτό της στην ταινία, μέχρι που κάποια στιγμή είπε “αρκετά” στη μέση της προβολής. Σταμάτησαν και συνέχισαν αργότερα.

Μπεϊαρτζαγκάλ, Μογγολία
Οι νομάδες γονείς του Μπεϊαρτζαγκάλ ζουν σε μια μεγάλη σκηνή στη Μογγολία. Εχει μάλιστα έναν αδελφό που ήταν δύο ετών όταν γεννήθηκε εκείνος. Ο… αδελφικός ανταγωνισμός φαίνεται ότι είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Οσο κι αν τον πείραζε ο αδελφός του, ο Μπεϊαρτζαγκάλ ήταν πολύ ήρεμος. Γενικά τα μωρά στη Μογγολία είναι ήσυχα και δειλά. Δεν είναι κοινωνικά, γιατί δεν βλέπουν πολύ κόσμο. Ο μικρός όμως της ταινίας που εξοικειώθηκε με τους ανθρώπους του συνεργείου έγινε πολύ πιο κοινωνικός. Το ίδιο και ο αδελφός του.

Πονιζάο, Ναμίμπια
Η Πονιζάο είναι η όγδοη από τα εννιά παιδιά της οικογένειας της φυλής Χίμπα στη Ναμίμπια.

Περνάει τις μέρες της έξω, παίζοντας στο χώμα μαζί με άλλα παιδιά, με τις φροντίδες μιας κοινότητας γυναικών. Οπως έλεγαν οι άνθρωποι της παραγωγής, το στήθος μιας γυναίκας της φυλής προσφέρει γεύμα σε όποιο μωρό καταφέρει να φτάσει πρώτο εκεί. Ο σκηνοθέτης λέει πως ποτέ δεν είδε την Πονιζάο να γκρινιάζει.

Γελούσε ή χαμογελούσε πάντα.