ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ Σύμβαση

Μερικοί υπουργοί το χρησιμοποιούν ακόμη: «Το προβλέπει το πρόγραμμά μας». Κατ΄ ευφημισμόν προφανώς. Εφεξής αυτός ο ισχυρισμός θα ισοδυναμεί με το πιο σύντομο κυβερνητικό ανέκδοτο. Η σωστή διατύπωση θα είναι: «Το προβλέπει η σύμβαση με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Και τα σκυλιά δεμένα. Οσα θα τεθούν σε εφαρμογή οσονούπω θα συνιστούν συμβατικές υποχρεώσεις της χώρας. Απλώς ο καθένας το διαβάζει όπως τον βολεύει. Η κυβέρνηση προτάσσει ότι «είναι μονόδρομος για τη σωτηρία της χώρας». Η Αριστερά λέει ότι «πρόκειται για προσχεδιασμένη παράδοση της χώρας». Η Δεξιά δεν λέει τίποτε γιατί δεν ξέρει τι να πει.

Σ΄ αυτό το πλαίσιο ο πολίτης δεν ξέρει τι να πιστέψει για την παρουσία του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Είναι εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας; Ή πολιτική επιλογή για να σωθεί μια χαμένη υπόθεση; Χάνουμε την πατρίδα ή σώζουμε την παρτίδα;

Το ακριβές είναι ότι πρόκειται για ανάθεση ενός τμήματος της διακυβέρνησης στα παιδιά του Ντομινίκ Στρος-Καν. Θα αναλάβουν τον βίαιο εκσυγχρονισμό της ελληνικής οικονομίας- ακόμη και ερήμην της ελληνικής κοινωνίας. Θα δώσουν τα δάνεια που απαιτούνται για να μην πτωχεύσει εδώ και τώρα η χώρα. Αν πετύχουν, αυτοί θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους- για δανεικά μιλάμεκαι η Ελλάδα το πιστοποιητικό που θα προσκομίσει σε επενδυτές και λοιπούς ενδιαφερομένους. Για να της δώσουν σημασία- και δάνεια. Πάντως θα εξασφαλίσει κάποιες σταθερές. Π.χ. από τώρα ξέρουμε ποιος θα γράφει τους επόμενους κρατικούς προϋπολογισμούς.

Σ΄ αυτό το πλαίσιο θα κριθεί η δημοσιονομική ικανότητα της χώρας να επιστρέψει στις προβλέψεις του Συμφώνου Σταθερότητας. Δηλαδή να διατηρήσει την παρουσία της στην ευρωζώνη.

Είναι προφανές ότι τόσο οι αρχικοί χειρισμοί, όσο και η τελική απόφαση, ανήκουν προσωπικά στον Πρωθυπουργό- οι υπουργοί παίζουν στο έργο η «σιωπή των αμνών». Και στην Ιστορία οι μεγάλες επιλογές κρίνονται από το αποτέλεσμα. Αν πρόκειται για υπέρβαση στερεοτύπων προς τη σωτηρία της χώρας ή για συνθηκολόγηση με τους επιδρομείς θα κριθεί εκ του αποτελέσματος. Η παρουσία του ΔΝΤ θα αξιολογηθεί στο τέλος. Οταν θα είναι ξεκάθαρο ποιο είναι το μέσο και ποιος ο σκοπός σ΄ αυτήν την υπόθεση. Εκεί θα κριθεί το παιχνίδι που αρχίζει τώρα. Γιατί, όπως έλεγε ο Τρότσκι, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα εφόσον υπάρχει κάτι που αγιάζει τον σκοπό».