Ιδιωτικό πάρκινγκ οι δρόμοι

Η σκηνή είναι πραγματική και την έζησα πριν από λίγες ημέρες. Σε μονόδρομο, όπου έχουν σταθμεύσει αυτοκίνητα και στις δύο πλευρές του, έχει παρκάρει διπλοσειρά ένα Ι.Χ. και ο οδηγός του μιλάει στο κινητό τηλέφωνο. Παραμένει όμως αρκετός ελεύθερος χώρος για να περάσει εύκολα ακόμη και φορτηγό. Εκείνη τη στιγμή καταφθάνει ένα άλλο Ι.Χ. με μια κυρία στο τιμόνι του, η οποία διπλοπαρκάρει ακριβώς δίπλα από το άλλο αυτοκίνητο, μπλοκάροντας έτσι εντελώς όλο το οδόστρωμα. Η κυρία βγαίνει από το αυτοκίνητό της, κοιτάζει με επιτιμητικό ύφος τον οδηγό του άλλου Ι.Χ. και μπαίνει με την άνεσή της στην απέναντι πολυκατοικία, θεωρώντας προφανώς ότι της ανήκει το τμήμα του δρόμου εμπρός από το διαμέρισμά της. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα φτάνει στο ίδιο σημείο ένα άλλο αυτοκίνητο, οπότε υποχρεώνεται ο οδηγός που μιλούσε στο κινητό του να αδειάσει τη γωνιά, αφήνοντας πίσω του το διπλοπαρκαρισμένο Ι.Χ. της «άνετης» κυρίας. Πρόκειται για μια κλασική σκηνή από το θέατρο του παραλόγου, που βιώνουμε σε καθημερινή βάση τους ελληνικούς δρόμους. Πολλοί συμπατριώτες μας πιστεύουν ότι οι δημόσιοι δρόμοι είναι κατά περίπτωση ιδιωτικοί, γι΄ αυτό και αναλαμβάνουν οι ίδιοι τη… διαχείρισή τους. Έτσι καταλαμβάνουν τους δρόμους μπροστά στα σπίτια τους και στα καταστήματά τους, τοποθετώντας οτιδήποτε κρίνουν κατάλληλο. Από καβαλέτα έως μεταλλικές ιδιοκατασκευές και από κασόνια έως πινακίδες, που σε προειδοποιούν να μην παρκάρεις, επειδή πρόκειται για χώρο φορτοεκφόρτωσης η οποία γίνεται προφανώς στο… διηνεκές. Αν αγνοήσεις αυτές τις σημάνσεις, τότε θα προσπαθήσουν να σε πείσουν αρχικά με το καλό και με διάφορες δικαιολογίες να αφήσεις ελεύθερο τον χώρο στάθμευσης, ενώ πολλές φορές ανεβαίνουν οι τόνοι, αν επιμένει να αφήσει εκεί ο παρείσακτος το αυτοκίνητό του. Δεν λείπουν μάλιστα ακόμη και έμμεσες ή άμεσες απειλές, που έχουν συνήθως σχέση με το αυτοκίνητο του αυθάδους ξένου και περιλαμβάνουν γρατσουνιές, σπάσιμο καθρεπτών, σχίσιμο των ελαστικών κ.λπ. Αρκετοί υποκύπτουν, καθώς δεν υπάρχει περίπτωση να βρουν το δίκιο τους λόγω έλλειψης μαρτύρων. Ακόμη πιο «προχωρημένη» είναι η κατάληψη ολόκληρου του δρόμου και η- δίκαιη- κατανομή των… χώρων στάθμευσης μεταξύ των γειτόνων. Πρόκειται για στενά δρομάκια μικρού μήκους, που έχουν μετατραπεί σε ιδιωτικά πάρκινγκ και τα οποία αναγκάζεσαι να παρακάμψεις, παρά να μπεις στη διαδικασία να ψάξεις να βρεις τους ιδιοκτήτες πέντε-έξι αυτοκινήτων και να τους ειδοποιήσεις να τα πάρουν από τη μέση. Για την Αστυνομία, δεν τίθεται θέμα. Διαμαρτυρίες αυτού του τύπου αντιμετωπίζονται με στωικότητα. Προσωπικά όσες φορές τηλεφώνησα στο 100 επειδή είχαν κλείσει το αυτοκίνητό μου, αναγκάστηκα να υποδυθώ τον ντετέκτιβ για να βρω τον ιδιοκτήτη του Ι.Χ. που είχε διπλοπαρκάρει, επειδή δεν έφτασε ποτέ το περιπολικό. Ομως οι καλύτεροι χώροι στάθμευσης είναι οι μικροί πεζόδρομοι, που δημιουργήθηκαν για να αναβαθμίσουν την ποιότητα της ζωής μας και κατέληξαν να γίνουν υπαίθρια γκαράζ ιδιωτικής χρήσης. Είναι ένα είδος αντιπαροχής στα πρότυπα «δίνω στο κράτος τον δρόμο μου και μου επιστρέφει έναν πεζόδρομο». Τετράγωνη λογική.