[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αλλάξτε πάλι τζάµια στις βιτρίνες!

Σ την Κοραή οι µαγαζάτορες βαρέθηκαν να φτιάχνουν συνέχεια τα τζάµια τους, οι βιτρίνες είναι στολισµένες µε τις αραχνοειδείς πληγές από λιθοβολισµό. Οι κούκλες µέσα δεν το βάζουν κάτω, συνεχίζουν να προτείνουν φτηνά ρουχαλάκια που φαίνονται ακριβότερα. Τι λύσσα έχουν µε τα ρούχα αυτοί που σπάνε τις βιτρίνες; Τιµωρούν την κατανάλωση, δηλαδή την προσπάθεια των ανθρώπων να εµφανιζόµαστε στον έξω κόσµο µε όσο καλύτερο τρόπο µπορούµε. Αυτόν τον αγώνα που κάνουµε όλοι µας καθηµερινά, µε τη συνδροµή των καταστηµάτων.

Πόση ειρωνεία, πόση κριτική ακούγεται καθηµερινά για την ανθρώπινη φροντίδα της καλής εµφάνισης, λες και υπάρχει κανείς που να είναι υπεράνω. Η προσιτή πολυτέλεια, αυτή η σηµαντική κατάκτηση του ανθρώπινου γένους, βγάζει από τα ρούχα τους µερικούς, και δεν θέλουν να µπουν σε άλλα φαίνεται.

Προτιµούν την εµφανή φτώχεια, θα τους άρεσε να φοράµε όλοι παλιά, ανακυκλωµένα, τριµµένα, όπως τότε που ήµασταν εµείς παιδιά και κυκλοφορούσε κόσµος µε µπαλώµατα στα ρούχα, αληθινά, όχι για πλάκα, τα ρούχα ήταν πανάκριβα.

Είναι νέοι, δεν θυµούνται τα ξυπόλητα παιδιά, τα γυµνά µπατζάκια από παντελόνια που κόνταιναν καθώς µεγάλωνες, τα µεταποιηµένα κοστούµια, όλο εκείνο το δέος των παλιότερων απέναντι στην ένδυση και την υπόδηση. Πιστεύουν ειλικρινά ότι η αθλιότητα φέρνει επανάσταση, άλλη ανιστόρητη ροµαντική πεποίθηση κι αυτή. Φανταστείτε να περνούσε το γούστο τους, να παραιτούµασταν από τον καλλωπισµό και τον ευπρεπισµό, να βγαίναµε έξω µε τα λερωµένα, τα άπλυτα, τα παραπεταµένα, να προάγαµε την αθλιότητα γενικώς σε µια προσπάθεια να µας λυπηθούν οι ξένοι και οι δικοί, το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο και οι αναρχικοί… Πανταχόθεν επίθεση, χρειάζεται ηρωισµός για να περάσεις το κατώφλι των ανακαινισµένων νεοκλασικών, των αναπαλαιωµένων µοντέρνων µαγαζιών στο βασανισµένο µας κέντρο.