Φαινόμενα

Χορευτές – «θηρία»
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Χορός; Μόνον πολεμικός. Και τηλεπαραθυράτος.
Εκεί διεξάγεται ένα άλλο «dancing with the stars», της πίκρας και της γκρίνιας
Ποιος θα το φανταζόταν ότι με ένα σόου χορού αντί να ευφραίνονται καρδίες… ματώνουν. Αντί να ηρεμούν ψυχές, αγριεύονται. Βγαίνουν πάθη, ένστικτα ώς και παιδικά βιώματα, τα πιο πικρά, εκείνα που τα ΄χει σημαδέψει το σύνδρομο του «σπασίκλα». Και όποιος το ΄χει πάθει είναι αδύνατον να απαλλαγεί μεγαλώνοντας. Αντιθέτως, μπροστά σε κάθε κρίση, «ξαναβρίσκεται» στο θρανίο, γεμάτος άγχος για τον καλό βαθμό και θυμό για όποιον δεν του τον βάζει.

Αλλά εκτός από το θέαμα των «διαγωνιζομένων» στο εν λόγω σόου, εξίσου αποκαλυπτικό για τα πάθη που ουδόλως ημερεύει ο χορός είναι και το θέαμα των χορευτών που εκπροσωπούν σχολές χορού στο μεσημεριανάδικο «Μπλα, μπλα» (Αlter). Εξαλλοι εναντίον της Βελίκοβα, της καθηγήτριας εκ Βουλγαρίας που είναι μέλος της κριτικής επιτροπής του «Dancing with the stars», γιατί κατά την άποψή τους έχει επιβάλει στο σόου τους χορευτές της και προωθεί τη σχολή της. Εξαλλοι όμως αποδεικνύεται ότι είναι και ο εις εναντίον του άλλου οι αποκλεισμένοι από το σόου, που αν δεν βρίσκονταν σε τηλεπαράθυρα, θα πιάνονταν στα χέρια. Ο εις, εκπρόσωπος της μιας ιδιωτικής σχολής, επιτίθεται στον έτερο εκπρόσωπο άλλης ιδιωτικής σχολής, λέγοντας ότι δεν γνωρίζει καν χορό. Ο άλλος απαντά κάτι για τα χρέη του προηγούμενου και η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι. Πάντως, το τελευταίο που μοιάζει να ενδιαφέρει είναι ο ίδιος ο χορός. Πάνω στη «φωτιά» που ΄χει ανάψει, επικοινωνεί με το στούντιο τηλεφωνικώς και η Πηγή Δεβετζή, η οποία παρά την εντυπωσιακή παράσταση που έδωσε διαγωνιζομένη, αποχώρησε κατόπιν της ψηφοφορίας του κοινού το προηγούμενο βράδυ. Κάτι λέει όμως για «παρασκήνιο». Ανάβει η όρεξη. «Είδε ότι η Βελίκοβα είχε τις συμπάθειές της και ο δικός της δάσκαλοςσυνοδός δεν ανήκε στη σχολή της». Το υπονοούμενο σαφές.

Καημοί. Μεγάλοι καημοί. Και πίκρες. Ακόμη μεγαλύτερες. Ολοι πληγωμένοι. Αυτοί που αποχωρούν. Αυτοί που δεν καλούνται να συμμετάσχουν. Αυτοί που συμμετέχουν, αλλά γίνονται αντικείμενο κριτικής. Και όλοι έτοιμοι να καταγγείλουν. Οτι τους αδικούν.

Το μόνο σίγουρο στο εν λόγω σόου είναι ένα διάχυτο αίσθημα αδικίας. Απ΄ όλους προς όλους. Η Μανωλίδου αδικημένη από τον Λάτσιο, η Δεβετζή από τη Βελίκοβα, η Μαγγίρα από τη Μανωλίδου, η Πιπιλή από τους συναδέλφους της και όλοι από όλους. Αυτό δεν είναι χορευτικό σόου, τα σώψυχα του κάθε πικραμένου είναι.

Μόνο μιζέρια αποπνέει πλέον αυτό το τοπίο. Μια αδιέξοδη μιζέρια, η οποία δεν αντανακλά παρά την αγωνία των μέτριων να επιβληθούν με κάθε μέσο, να γαντζωθούν στη δημοσιότητα με κάθε τρόπο. Η γκρίνια και ο καβγάς άλλωστε θεωρούνταν ανέκαθεν το καταφύγιο των δειλών και ατάλαντων.

Μόνον αυτοί είναι μονίμως σε θέση μάχης. Τους βλέπουμε ανά ομάδες, τους ίδιους πάντα, να διασταυρώνονται χιαστί ανάλογα με την περίσταση και να αλληλοϋποστηρίζονται, καβγαδίζοντας τάχα αγρίως.

Επίσης ανακηρύσσουν μεταξύ τους τον «βασιλιά καρνάβαλο», αυτόν που προσκυνούν αναγνωρίζοντάς του το θράσος να προβάλλει περισσότερο από τον καθένα τους τον εαυτό του σαν «ιδανικό, ατάλαντο “νούμερο”». Και ως τέτοιο, γίνεται αντικείμενο έντονου φλερτ, ακόμη και κομμάτων, τα οποία βέβαια ειδικεύονται στα «νούμερα».


Παιχνίδι με τις φήμες

Τέτοιες εποχές αρχίζουν πάντα και οργιάζουν οι φήμες για διάφορους τηλεαστέρες, ότι τάχα είναι περιζήτητοι και ότι έχουν συζητήσεις με το ένα ή τ΄ άλλο κανάλι.

Μπούρδες!

Εχει αποδειχθεί ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι εν λόγω φήμες ήταν ανυπόστατες και ή τις διέδιδαν οι ίδιοι για να σταθεροποιήσουν τη θέση τους στο κανάλι τους ή τις διέδιδαν διάφοροι άσχετοι για να «μετρήσουν» αντιδράσεις της αγοράς. Στην περίπτωση ανθρώπων της ΕΡΤ, ήδη πολυσυζητημένων για τις αμοιβές τους, κάθε άλλο παρά υπέρ τους είναι φήμες ότι με την ευκαιρία της σημαντικής μείωσης των αμοιβών τους «λοξοκοιτάζουν» προς ιδιωτικά κανάλια. Στις εποχές μας, που όλοι περνούν δύσκολα, δεν εκτιμώνται πλέον εκείνοι που κυνηγούν την υψηλή αμοιβή ούτε θαμπώνουν τα υψηλά κασέ, αντιθέτως εξαγριώνουν. Συζητήσεις όλοι μπορεί να κάνουν, αλλά ουδείς δίνει σήμερα χρήματα. Μάλλον το πανηγύρι των μεταγραφών ανήκει σε μια εποχή που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Αλλωστε, ποτέ δεν λειτούργησε σε όφελος της τηλεόρασης ούτε του κοινού.