[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Υποθηκεύσαµε το µέλλον των παιδιών µας

ΤΕΤΟΙΕΣ ΩΡΕΣ κρίσιµες µόνο η αλήθεια σώζει. Η Ελλάδα περνάει Οδύσσεια από γεννησιµιού της. Νικιέται.

Αλλά δεν χάνεται. Συµπληγάδες, Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες βρίσκονταν ανέκαθεν στον δρόµο της. Αλλο είναι που µε τροµάζει: Το κερί στα αυτιά – που το κρατάµε αφού περάσουµε τις Σειρήνες – και οι λωτοί…

Από τη µεταπολίτευση κι εντεύθεν οι έχοντες την εξουσία εξωράιζαν την αλήθεια στον λαό. Κολάκευαν τα ένστικτά του, έταζαν διορισµούς, έµπαζαν στο Δηµόσιο, µοίραζαν επιδοτήσεις, βόλευαν κολλητούς και κοµµατικούς. Ποιος φταίει;

Ολοι. Και αυτοί κι εµείς. Θα διερωτηθεί κανείς: Τι φταίει ο γονιός που ήθελε µια καλύτερη µοίρα για το παιδί του και πίεζε για διορισµό;

Φταίει, γιατί δεν σκέφτηκε το εγγόνι του.

Που ήρθε σ’ αυτό τον κόσµο και θα τον βρει χειρότερο από ό,τι οι παππούδες του. Βολεύοντας µια – δυο γενιές, υποθηκεύτηκε το µέλλον των υπολοίπων. Και ο λαός, που δεν είναι ποτέ αλάθητος, επιβράβευε αυτή τη φαυλοκρατία, τη δηµοκρατία των µετρίων, µε την ψήφο του.

Ψήφιζε – όχι τον αξιότερο – αλλά τον πιο λαϊκιστή, αυτόν που θα του έκανε την εξυπηρέτηση.

Οι δε «κοψοχέρηδες» είναι µια άλλη κάστα ψηφοφόρων, η χειρότερη ενδεχοµένως. Διότι ήθελαν το κατιτί παραπάνω. Και πίεζαν τον επόµενο. Κι ας ήταν από το αντίπαλο κόµµα.

Ολη αυτή η κυνική συναλλαγή εµπεριείχε σαφή στοιχεία εκβιασµού: σου δίνω την ψήφο µου, µου κάνεις το χατίρι.

Ενοχος και ο απρόσωπος λαός, ένοχος και ο απρόσωπος πολιτικός που ανεχόταν τον εκβιασµό. Και τώρα ζητάµε τα κλεµµένα πίσω. Από το µέλλον.

Μάς παρέσυραν οι Σειρήνες του εύκολου γενικώς. Του εύκολου πλουτισµού, του εύκολου διορισµού, της εύκολης µονιµότητας. Για να έχουµε έναν δηµόσιο τοµέα αντιπαραγωγικό, υπερπληθωρικό, γραφειοκρατικό.

Μακάρι, ο Παπανδρέου να αποδειχθεί σοφός Οδυσσέας, έστω κι έπειτα από τόσα παθήµατα. Αν στο µεταξύ δεν προσαράξουµε στο νησί των Λωτοφάγων. Οι επιλήσµονες, είτε είναι πολίτες, είτε πολιτικοί, είναι οι πλέον επικίνδυνοι. Να µην ξεχνάµε ποιος φταίει για όλα αυτά. Και να προχωρήσουµε µπροστά.