ΜΑΤΙΕΣ Στο λούκι…

«…Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη πορεία, μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό. Ομως, πλέον, ξέρουμε τον δρόμο για την Ιθάκη και έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά. Μπροστά μας έχουμε ένα ταξίδι με απαιτήσεις από όλους μας, αλλά με μια νέα συλλογική συνείδηση και προσπάθεια θα φθάσουμε εκεί ασφαλείς, πιο σίγουροι, πιο δίκαιοι, πιο περήφανοι…».

Ηθελα να ΄ξερα ποιος γράφει για τον Πρωθυπουργό τέτοιου είδους μαθητικές εκθέσεις και τον βάζει, επιπλέον, να απευθύνεται προς τον ελληνικό λαό με φόντο τη θάλασσα και τις βαρκούλες του Καστελλόριζου σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή- προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ- για τη χώρα! Σίγουρα όχι ο αδελφός του ο Νίκος, που είναι καλός συγγραφέας. Μάλλον το επικοινωνιακό επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου.

Που όπως έλεγε την Παρασκευή στον Σκάι ο Παπαχελάς, είναι, περίπου, απερίγραπτο…

Οσο για το ΔΝΤ, παρά τον πανικό που με έπιασε μόλις άκουσα τα μαντάτα, δεν φαίνεται να είναι τα πράγματα όσο φρικτά μάς τα παρουσιάζει κραυγάζοντας η ελληνική τηλεόραση κάθε βράδυ: ο καθηγητής Στουρνάρας γράφει στην «Καθημερινή» (Σάββατο) ότι η «προσφυγή είναι μια ορθή και και αυτονόητη ενέργεια, που θα βοηθήσει την Ελλάδα να ξεπεράσει το βραχυπρόθεσμο ταμειακό πρόβλημά της» κ.λπ.

Ακόμη πιο θετικός είναι ο Στέφανος Μάνος, πάλι στην «Καθημερινή»: «Επιτέλους ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να προσφύγει στον μηχανισμό στήριξης. Εκανε πολύ καλά! Η εμπλοκή του ΔΝΤ εξυπηρετεί το γενικό συμφέρον. Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα ωφεληθεί. Η μειοψηφία που είχε καταφέρει να ζει εις βάρος της πλειοψηφίας, θα θιγεί στην αρχή, αλλά στη διάρκεια του χρόνου θα είναι και αυτή κερδισμένη…».

Και μια τρίτη άποψη (στην «Καθημερινή» πάντα) από τον Μ.Ε. Μασουράκη, διευθυντή Οικονομικών Μελετών της Αlpha Βank, ο οποίος σημειώνει: «Η ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης είναι μια σημαντική απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, που γεφυρώνει το χάσμα με τις προσδοκίες των αγορών. Είναι το πρώτο βήμα για την αποκατάσταση των περιθωρίων των ελληνικών ομολόγων, σε επίπεδο συμβατό με τη μεγάλη προσπάθεια δημοσιονομικής εξυγίανσης που καταβάλλει η ελληνική κυβέρνηση…».

Αλλ΄ αφού συμβαίνουν όλ΄ αυτά, γιατί ο Παπανδρέου όλον αυτόν τον καιρό πήγαινε μια μπρος μια πίσω, δίνοντας την εντύπωση- βεβαιότητα, πιο σωστά- σ΄ αυτά τα «καλά παιδιά» των διεθνών αγορών ότι βρίσκεται σε αμηχανία και δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει; Ή μήπως ήταν αναποφάσιστος, γιατί μαζί με όλα τα θετικά του ΔΝΤ, πάνε χέρι- χέρι και άλλα τόσα μαύρα και άραχνα; Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω. Είναι βέβαιο, όμως, ότι με την προσφυγή θα σωθούμε μεν, αλλά την ίδια στιγμή θα νιώθουμε το βαρύ χέρι του ΔΝΤ να μας τραβάει από το πέτο. Που θα πει, θα απολυθεί κόσμος, θα έχουμε προβλήματα με το Φορολογικό και το Ασφαλιστικό, θα βρεθούμε όλοι «στα δυο στενά», θα γενικευθούν οι απεργίες, θα πάρει διαστάσεις η εγκληματικότητα, το κράτος πρόνοιας θα πάει περίπατο, οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία και την παιδεία θα περιοριστούν αισθητά.

Τα φάγαμε τα λεφτά μας, δυστυχώς. Και από προχθές είμαστε χωμένοι στο λούκι. Αλλά, όπως όλα δείχνουν, δεν γινόταν διαφορετικά. Και αυτή η ταλαιπωρία θα κρατήσει χρόνια…