Ματιές Είκοσι πόντοι

Κάνουν τα πάντα για να εκλεγούν βουλευτές. Αν εκλεγούν είναι ευτυχείς. Και αν ο Πρωθυπουργός τους αναθέσει κάποιο υπουργείο, ψηλώνουν είκοσι πόντους! Για να διαπιστώσουν σε λίγο καιρό, οι περισσότεροι, ότι δεν είναι τίποτα. Ή σχεδόν τίποτα.

Ενας γνωστός μου, κάποτε, έγινε υπουργός.

Ψήλωσε κι αυτός είκοσι πόντους. Υστερα από ένα εξάμηνο στο υπουργιλίκι, τον συνάντησα σε κάποιο φιλικό σπίτι. «Τι γίνεται;», τον ρώτησα. «Τι να γίνει; Χάλια! Ακόμη δεν έχω καμιά αρμοδιότητα. Στην ουσία, είμαι υπουργός τελετών και δεξιώσεων»! Πέρασε άλλο ένα εξάμηνο. Ο Πρωθυπουργός τον αντικατέστησε. Αλλά ο «δικός μου» δεν πήγαινε να παραδώσει, όπως είχε υποχρέωση, το υπουργείο του! Του τηλεφώνησα: «Γιατί δεν πας να παραδώσεις;». Και η απάντηση, με πάσα σοβαρότητα:

«Διότι κρίνω ότι δεν έχω ολοκληρώσει το έργο μου!» Ποιο έργο; Το μηδέν συν μηδέν!

Υπήρχε ένα πρόβλημα με τα πνευματικά δικαιώματα. Το είπα στον Καραμανλή, που ήταν- αν θυμάστε- και υπουργός Πολιτισμού. «Τηλεφώνησε, εκ μέρους μου, στον τάδε υφυπουργό, για να κουβεντιάσετε το ζήτημα». Τηλεφώνησα. «Εχει σύσκεψη». Ξανατηλεφώνησα. Πάλι «είχε σύσκεψη». Στο τρίτο τηλεφώνημα, ρώτησα τη γραμματέα: «Γνωρίζει ο υφυπουργός, που και σήμερα όπως μου λέτε είναι σε σύσκεψη, ότι θέλω να του μιλήσω, αφού συνεννοήθηκα προηγουμένως με τον Πρωθυπουργό;». «Φυσικά».

Ενας φίλος μου επιχειρηματίας, ο Μαρίνος Παράβαλος, κάλεσε μια παρέα έπειτα από δυο μήνες για φαγητό στο εξοχικό του. Ημασταν αρκετοί. Η Κική Δημουλά, ο Πεπελάσης με τη γυναίκα του, εγώ με τη δική μου και ορισμένοι άλλοι. Κάποια στιγμή, μπαίνει και ο υφυπουργός με μια τούρτα στο χέρι. Αρχίζει να λέει διάφορα για τους επικείμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κάθεται απέναντί μου.

Του λέω: «Γιατί δεν απαντάς στα τηλεφωνήματά μου;». Μου δίνει μερικές… δασύτριχες εξηγήσεις. Τα παίρνω. «Ξέρεις κάτι;», του κάνω. «Οι δικαιολογίες σου είναι στον αέρα.

Κρίμα. Εγώ, που δεν απαντάς στα τηλεφωνήματά μου, του χρόνου θα υπάρχω. Ενώ εσύ δεν θα είσαι τίποτα». Σηκωνόμαστε από το τραπέζι. Με πιάνει αγκαζέ η Δημουλά. «Συγχαρητήρια για την παρρησία!», μου ψιθυρίζει (όσο για τον υφυπουργό, πράγματι, αντικαταστάθηκε).

Τα θυμήθηκα όλ΄ αυτά, γιατί διάβασα στην «Καθημερινή», ένα θαυμάσιο κομμάτι της Μαρίλης Μαργωμένου, για τον Μάρκο Μπόλαρη, με τίτλο «Υφυπουργός με κενό περιεχομένου χαρτοφυλάκιο!». Εσκασα στα γέλια. (Η Μαργωμένου έχει ταλέντο. Τη διαβάζω κάθε Σάββατο, που γράφει. Απολαμβάνω το χιούμορ της. Ευκαιρία να αντιγράψω μερικές αράδες από το κείμενό της):

«… Την εβδομάδα που μας πέρασε ο κ. Μπόλαρης έκλεισε (αισίως;) μισό χρόνο στην κυβέρνηση (…) Η μόνη αναλαμπή διασημότητας που αξιώθηκε ως υφυπουργός ήταν όταν κόλλησε τη γρίπη των πτηνών (…). Ο κ. Μπόλαρης δεν παραπονιέται κι ας τον ταράζουν στην καζούρα σε κάθε Υπουργικό Συμβούλιο (…). Για να ξεφύγει από την πλήξη, ψηλά από το γραφείο του στο Διοικητήριο, που το μοιράζεται με την κ. Τζάκρη, κοιτάζει αν κουνιούνται οι βάρκες στην Κερκίνη. Δεν είναι αστείο. Ελλείψει άλλων αρμοδιοτήτων, ασχολείται τελευταία με τέσσερις βαρκάρηδες της Κερκίνης, που δεν τους δίνει άδειες το Λιμεναρχείο. Εφτασε να βγάλει και Δελτίο Τύπου για τους πελαγωμένους βαρκάρηδες»…

ΥΓ: Από προχθές όπως διάβασα στα «ΝΕΑ» ο Μάρκος Μπόλαρης απέκτησε ρόλο.