ΑΙΧΜΕΣ Το καλό και το κακό σενάριο

Το καθεστώς κηδεμονίας, στο οποίο μπήκε από χθες η χώρα, παρά «το αίμα και τα δάκρυα» που συνεπάγεται, δεν εξασφαλίζει από μόνο του αίσιο τέλος.

Δίπλα στο καλό υπάρχει πάντα και το κακό σενάριο για το αύριο.

Τις τελευταίες ημέρες ο διεθνής Τύπος πλημμύρισε από αναλύσεις που επέμεναν ότι ακόμη κι αν δοθεί βοήθεια στην Ελλάδα, στο τέλος δεν θα αποφύγει τη χρεοκοπία.

Κυκλοφόρησαν επίσης φήμες για σχέδια αναδιάρθρωσης, δηλαδή για διαγραφή ενός μέρους των δανείων μας από τις τράπεζες, κάτι που προκαλεί πανικό στην αγορά και δημιουργεί κίνδυνο να μη μας δανείζει κανείς στο μέλλον. Το κακό σενάριο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην προεξόφληση της αποτυχίας του Προγράμματος Σταθερότητας. Επικαλείται τις μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις, τον κόσμο που θα βγει στον δρόμο και θα υποχρεώσει την κυβέρνηση να κάνει πίσω, τον ανίκανο κρατικό μηχανισμό. Πάνω απ΄ όλα αμφισβητείται ότι θα μπορέσει να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα από τη ρίζα του, η οποία είναι η χαμηλή ανταγωνιστικότητα της οικονομίας που οδήγησε στην υπερδιόγκωση του δανεισμού.

Το καλό σενάριο βασίζεται στην υπόθεση ότι η πειθαρχία που θα επιβάλει η «τρόικα» θα βοηθήσει την κυβέρνηση να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να εφαρμόσει με αποτελεσματικότητα και σε βάθος χρόνου τα απαιτούμενα μέτρα. Ας μην ξεχνάμε ότι παρά την κηδεμονία, την ευθύνη της καθημερινής διαχείρισης δεν θα την έχει ούτε το ΔΝΤ ούτε η Ε.Ε., αλλά η ελληνική κυβέρνηση. Αν το έλλειμμα αρχίσει να μειώνεται και το ΑΕΠ δεν βυθιστεί (σε πείσμα των αναλυτών, οι δείκτες δεν είναι τραγικοί), θα δοθεί ίσως η δυνατότητα στη χώρα- αν χρειαστεί- να ρυθμίσει καλύτερα τον χρόνο εξόφλησης των χρεών της και να μπορέσει στο τέλος να βγει από το τούνελ.

Το καλό σενάριο θα μας βγάλει φτωχότερους, αλλά με προοπτικές βελτίωσης. Το κακό σενάριο θα μας βγάλει χρεοκοπημένους. Ώς έναν βαθμό είναι στο χέρι μας.