«Οφείλουμε αλληλεγγύη στην Ελλάδα»

Η αλληλεγγύη στην Ελλάδα είναι η μόνη επιλογή, εφ΄ όσον το ελληνικό πρόβλημα έχει ευρωπαϊκές συνέπειες, λέει στα «ΝΕΑ» ο Λοράν Φαμπιούς. Ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας που μίλησε χθες στο Συνέδριο «Προκλήσεις και ευκαιρίες στην Ελλάδα σήμερα» που οργάνωσε το Κέντρο Προοδευτικής Πολιτικής (ΚΕΠΠ) του Γιάννου Παπαντωνίου και η Capital Link, πιστεύει ότι σε αντίθεση με την Α. Μέρκελ, ο Ν. Σαρκοζί επέλεξε τη σωστή προσέγγιση, παρ΄ ότι ο ίδιος θα προτιμούσε «μια πιο ευρωπαϊκή λύση». Προαναγγέλλει μάλιστα μέσα από τη συνέντευξή του ότι θα είναι αντίπαλος του Ντομινίκ Στρος-Καν για το χρίσμα των γάλλων Σοσιαλιστών στις προεδρικές εκλογές του 2012!

Αν και πρωθυπουργός του Φρανσουά Μιτεράν, ο Λοράν Φαμπιούς υπέγραψε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και συχνά επικρίνει την πολιτική αδυναμία της Ευρώπης, η οποία φάνηκε ακόμη πιο έντονα σε σχέση με το ελληνικό ζήτημα. «Η νομισματική ένωση δεν μπορεί να είναι βιώσιμη χωρίς πολιτική καθοδήγηση. Είναι μια άποψη για την οποία πολεμώ από την εποχή του Μάαστριχτ. Σκεφτείτε ότι οι φόροι για τις επιχειρήσεις κυμαίνονται από 0%-30% ανάμεσα στα κράτη- μέλη! Υπάρχει άδικος κοινωνικός και φορολογικός ανταγωνισμός ο οποίος κάνει την Ευρώπη εύθραυστη. Βρισκόμαστε σε σταυροδρόμι. Η Ευρώπη οδήγησε στο ευρώ. Τώρα το ευρώ πρέπει να οδηγήσει στην Ευρώπη», λέει στα «ΝΕΑ» ο 64χρονος Φαμπιούς.

Δεν κρύβει ότι θα προτιμούσε η απάντηση της Ευρώπης στο ελληνικό πρόβλημα να ήταν «ταχύτερη, μεγαλύτερη, πιο συγκεκριμένη και πιο ευρωπαϊκή». Σε κάθε περίπτωση, σημειώνει, «τώρα πρέπει να εφαρμόσουμε τις αποφάσεις που ελήφθησαν. Η αλληλεγγύη είναι η μόνη πιθανή λύση αν δεχθούμε ότι τα προβλήματα της Ελλάδας θα έχουν ευρωπαϊκές συνέπειες. Η οικονομική κρίση ανέδειξε και επιδείνωσε την ετερογένεια της ευρωζώνης. Δυστυχώς και άλλες χώρες μπορεί να αντιμετωπίσουν προβλήματα». Παρά τα σοσιαλιστικά του διαπιστευτήρια, δεν διστάζει να απονείμει εύσημα στον Νικολά Σαρκοζί για τη στάση του: «Πιστεύω πως επέλεξε τη σωστή προσέγγιση, της αλληλεγγύης. Το πρόβλημα είναι να εφαρμοστεί στην πράξη και να είναι αυστηρή με την οικονομική κερδοσκοπία», αναφέρει.

Για τον ίδιο, ο Σαρκοζί και η Μέρκελ ανέδειξαν δύο συγκρουόμενα οράματα: Από τη μια το γαλλικό, «το να πιστεύεις ότι πρέπει να υπάρχει ευρωπαϊκή οικονομική αλληλεγγύη και ότι η απουσία πραγματικού πολιτικού συντονισμού μπορεί να χειροτερέψει τα προβλήματα και να εξασθενίσει σε μόνιμη βάση όλα τα ευρωπαϊκά κράτη».

Καλύτερη επιλογή. Κι από την άλλη, τη στρατηγική της Γερμανίας, που πιστεύει ότι «η οικονομική υποστήριξη θα αποτρέψει άλλα κράτη- μέλη από το να προχωρήσουν στις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις για να εξισορροπήσουν τα δημόσια οικονομικά τους». Η γαλλική είναι η καλύτερη επιλογή, υποστηρίζει. «Ακόμη και για τη Γερμανία, το ρίσκο της μόλυνσης ολόκληρης της ευρωζώνης θα ήταν καταστροφικό. Ακόμη κι αν το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας ήταν η έκρηξη του ευρώ και η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, το μάρκο θα υπέφερε σημαντικά».

Αυτό που χρειάζεται τώρα, επαναλαμβάνει, είναι να σταματήσει ο φαύλος κύκλος, «και με προσπάθειες από την Ελλάδα και με την αλληλεγγύη των ευρωπαίων και διεθνών εταίρων». Τελικά, δεν μπαίνει το ΔΝΤ από την πίσω πόρτα στην ευρωζώνη μέσω του μηχανισμού στήριξης της Ελλάδας; «Το ΔΝΤ έχει γνώση και εμπειρία από τέτοιες καταστάσεις. Αν ήταν το μόνο που θα ασχολείτο με τις δυσκολίες της Ελλάδας, θα ήταν αρνητικό σημάδι για την Ε.Ε. και για το ευρώ. Αλλά βρέθηκε συμβιβασμός. Και τώρα οι συζητήσεις γίνονται για τα τεχνικά ζητήματα», απαντά.

Ωστόσο, η απάντηση στο πότε θα ανακάμψει η ελληνική οικονομία δεν είναι εύκολη: «Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα γεγονότα: η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή, το έλλειμμα είναι υπερβολικά υψηλό, η οικονομική ανάπτυξη επίπεδη, η ανεργία αυξάνεται. Ολα αυτά σε συνδυασμό με τη δυσπιστία για την απόκρυψη των πραγματικών αριθμών. Οι κερδοσκόποι εκμεταλλεύονται την κατάσταση. Τα μέτρα που πήρε η ελληνική κυβέρνηση είναι αναγκαία, τώρα χρειάζεται να εφαρμοστούν οι αποφάσεις».

ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΡΚΕΛ

Ακόμη και για τη Γερμανία, το ρίσκο της μόλυνσης ολόκληρης της ευρωζώνης θα ήταν καταστροφικό

«Ναι στην ανοικτή, όχι στη δωρεάν Ευρώπη»

«Η κρίση ανέτρεψε τις βεβαιότητές μας. Ακόμη και η Γερμανία σιγά σιγά παραδέχεται πως πρέπει να υπάρξει κάποιας μορφής οικονομική διακυβέρνηση στην Ευρώπη. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα αποφύγουμε τουλάχιστον δύο μεταρρυθμίσεις: του συντονισμού των προϋπολογισμών στην ευρωζώνη και της πολιτικής εξωτερικού εμπορίου της Ε.Ε», σημειώνει ο Φαμπιούς. Πιστεύει ότι πρέπει να ενισχυθεί ο ρόλος του Γιουρογκρούπ, της Κομισιόν και του Ευρωκοινοβουλίου, «στην απεικόνιση, την εφαρμογή και την εκτέλεση των εθνικών προϋπολογισμών», ότι χρειάζεται μεγαλύτερη εναρμόνιση των εθνικών πολιτικών και κυρίως των φορολογικών. Προτείνει ακόμη και τη σύσταση ευρωπαϊκού φόρου, ο οποίος θα αντικαταστήσει τους εθνικούς. Τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις, εκτιμά, πρέπει να συνοδευτούν από μέτρα προστασίας: «Οι βιομηχανίες μας, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η τεχνογνωσία μας, κάποιες φορές τιμωρούνται από ένα πολύ ακριβό ευρώ, ενώ αντιμετωπίζουμε και ανταγωνισμό από χώρες με μοντέλο που βασίζεται σε μικρούς μισθούς και ανύπαρκτο σύστημα πρόνοιας. Πρέπει να επιμείνουμε σε ευρωπαϊκές επενδύσεις, έρευνα, καινοτομία σε όλο τον κόσμο. Αλλά την ίδια ώρα δεν πρέπει να είμαστε αφελείς: ανοικτή Ευρώπη ναι, δωρεάν Ευρώπη όχι».


«Εγώ ή ο Στρος-Καν μπορούμε να κερδίσουμε…»

O Φαμπιούς, ο νεώτερος πρωθυπουργός στην ιστορία της Γαλλικής Δημοκρατίας (ήταν 37 ετών όταν ανέλαβε, το 1984) και επί δύο δεκαετίες ηγετική φιγούρα του Σοσιαλιστικού κόμματος, συγκρούστηκε και με τον Λιονέλ Ζοσπέν και με τον Φρανσουά Ολάντ. Η δεύτερη σύγκρουση ήταν καθοριστική, καθώς το 2005 από νούμερο 2, κατέληξε να αποκλειστεί από τα ηγετικά κλιμάκια του Κόμματος. Στις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα των Σοσιαλιστών στις εκλογές του 2007 έθεσε υποψηφιότητα, αλλά τερμάτισε τρίτος, πίσω από τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ και τον Ντομινίκ Στρος-Καν. Οι Σοσιαλιστές έχασαν το 2007, αλλά οι πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία, όπως λέει, «ήταν μεγάλη επιτυχία για το Σοσιαλιστικό Κόμμα και καταστροφή για τα κόμματα της Δεξιάς». Μάλιστα, μέσα από τη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» προαναγγέλλει την εκ νέου υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2012. Ερωτηθείς αν πιστεύει ότι ο Στρος-Καν, επικεφαλής σήμερα του ΔΝΤ, θα διεκδικήσει ρόλο στα γαλλικά πολιτικά πράγματα, απαντά: «Το Σοσιαλιστικό Κόμμα θα παρουσιάσει ένα νέο πρόγραμμα κι ένα νέο όραμα για τη χώρα. Δύο ή τρεις από μας, μπορούν να κερδίσουν. Πρέπει να παραμείνουμε μετριόφρονες, αλλά να είμαστε προετοιμασμένοι για κείνη τη στιγμή».

Και η οικονομική κρίση; Δεν ανέδειξε και την κρίση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας; «Στη δεκαετία του ΄80 η σοσιαλδημοκρατία δεν κατάφερε την επανίδρυση. Ο νεοφιλελευθερισμός εξαπλώθηκε στη διεθνοποίηση του κεφαλαίου, ενώ η Εργασία παράμεινε κολλημένη σε ανεπαρκή εθνικά εργαλεία. Στο μεταξύ, οι θατσερικές πολιτικές απέτυχαν. Αλλά η παγκοσμιοποίηση, οι περιβαλλοντικές απειλές, αμφισβητούν τις παραδοσιακές απαντήσεις. Η Ε.Ε. βασίστηκε για πολύ καιρό σε ένα δόγμα, μια κυρίαρχη ιδεολογία, την οποία μέχρι πρόσφατα δεν επιτρεπόταν σε κανέναν να αμφισβητήσει: ελεύθερος και απερίσπαστος ανταγωνισμός στην Ευρώπη και στο εξωτερικό. Αλλά ο ανταγωνισμός είναι στρεβλός. Πρέπει τώρα να στρώσουμε τον δρόμο για καλύτερες ρυθμίσεις σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο».