Το Πνεύμα του Τόνου

Ο κανόνας
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Με την Αννα Καλουτά με συνέδεε μια βαθιά φιλία και εκ μέρους μου απεριόριστος θαυμασμός.

Ο θάνατός της παρ΄ όλο που ήταν ένα προσεχές ενδεχόμενο μ΄ έχει αφήσει να αναθυμάμαι βουβός τα μαθήματα που σε ανύποπτους χρόνους πήρα από την αφοπλιστική τέχνη της. Υπήρξα, και μου το αναγνώριζαν οι μαστόροι της επιθεώρησης, πράγμα που μου περιποιούσε μεγάλη τιμή, ο πρώτος κριτικός που όχι απλώς έγραψα θριαμβικά, θετικά και με ιστορικά επιχειρήματα για την επιθεώρηση αλλά ο πρώτος που έγραψα απλώς κριτική. Οι συνάδελφοι του παρελθόντος «αγνοούσαν» και περιφρονούσαν το είδος. Πλην του Φώτου Πολίτη που το θεωρούσε, όταν έγραψε μια κι έξω, ντροπή και παρακμή και ηθική έκπτωση του θεάτρου.

Λάτρεψα την επιθεώρηση γιατί λάτρεψα τα «θηρία» της και κυρίως την Αννα Καλουτά, τον Κανόνα του ιδιώματος, το Μέγα Υπόδειγμα και την Ανεπανάληπτη Δασκάλα.