Δίκτυο

Επιτέλους, φως!
Π.Θ.Κ.

Επειτα από ταλαιπωρίες χρόνων, τα οικονοµικά κίνητρα για την ενίσχυση της κινηµατογραφικής παραγωγής που ψηφίστηκαν από τη Βουλή στο πλαίσιο του φορολογικού νοµοσχεδίου βρίσκονται στην αναπτυξιακή κατεύθυνση που τόσο έχει ανάγκη το εγχώριο σινεµά. Τα κίνητρα του νέου φορολογικού νοµοσχεδίου προβλέπουν σηµαντική απαλλαγή φόρου – 40% και 20% – για όσους επενδύουν στην παραγωγή κινηµατογραφικού έργου στην Ελλάδα µε προορισµό την προβολή σε κινηµατογραφική αίθουσα. Τα συγκεκριµένα κίνητρα αλλάζουν το πνεύµα που διέπει συνολικά την αντιµετώπιση του κινηµατογράφου στη χώρα µας και αποσκοπούν στο να αποτελέσουν έναν πυλώνα ανάπτυξης και σταθερότητας για τον κινηµατογραφικό χώρο που εδώ και δεκαετίες αναζητεί διέξοδο για την οµαλή και απρόσκοπτη ανάπτυξή του.


Πυρά για την απουσία
Χ.

«Νοµίζω πως ύστερα από τόσα χρόνια παρουσίας µου στον χώρο, δικαιούµαι να υψώσω τη φωνή µου», γράφει σε επιστολή του προς τον Τύπο ο συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης, ο οποίος διαµαρτύρεται για την απουσία τού βιβλίου του από τη «βραχεία» λίστα των υποψηφίων για το λογοτεχνικό βραβείο του περιοδικού «Διαβάζω». «Πιστεύω ότι συστηµατικά αδικούµαι από το σινάφι», λέει, «το συνηθισµένο να αυτογλείφεται και να αυτοσυστήνεται ως αρµόδιο να επιτηρεί την “ποιότητα” κατά το δοκούν». Και προσθέτει: «Δεν έχω τίποτα µε τους αγαπητούς συγγραφείς-συναδέλφους, τους οποίους τιµώ απεριόριστα. Με τη συντεχνιακή νοοτροπία αγανακτώ και µε την προκατάληψη σε βάρος µου». Ταυτόχρονα ο Γιάννης Ξανθούλης στρέφει τα πυρά του κατά του Αλέξη Ζήρα, προέδρου της Εταιρείας Συγγραφέων, αλλά και προέδρου της κριτικής επιτροπής των βραβείων του «Διαβάζω», και δηλώνει ότι παραιτείται από την Εταιρεία Συγγραφέων. «Ετσι κι αλλιώς η Εταιρεία είναι µια Εταιρεία-Φάντασµα που δεν µε αφορά από τη στιγµή που δεν µπορεί να υπερασπιστεί τα συγγραφικά µου συµφέροντα – ως συγγραφέα εν ενεργεία κι όχι “εξαρτηµένου” από τα γλυκόλογα της “παρέας”», καταλήγει.


Πολιτικοί ποιητική αδεία
Η.Κ.

Ο Αλέκος Παναγούλης ήταν αυτό που όλοι ξέρουµε.

Γενναίος άνθρωπος, ο οποίος, σε µια κοινωνία που λούφαζε, µπήκε µπροστά και προσπάθησε µόνος του να θέσει τέρµα στη δικτατορία, αποπειρώµενος τον Αύγουστο του 1968 να δολοφονήσει τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο. Συνελήφθη, βασανίστηκε, προσπάθησε να αποδράσει… Πνεύµα αντίστασης σε µια σκοτεινή περίοδο, κάποια στιγµή εκφράστηκε γράφοντας ποιήµατα. Στίχους που, προφανώς, απηχούσαν τα αισθήµατα και τις ιδεολογικές ανησυχίες της εποχής εκείνης. Εξίσου προφανώς, όµως, δεν ήταν ποιητής. Αλλά τότε γιατί ο δήµαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαµάνης και διακεκριµένοι εκπρόσωποι όλων των κοµµάτων (πλην ΛΑΟΣ), µαζί και δυο πολιτικοί αρχηγοί, ο Αντώνης Σαµαράς και ο Αλέξης Τσίπρας, τιµούν σήµερα το µεσηµέρι στο δηµαρχιακό µέγαρο τον Παναγούλη, κάνοντας πρωτίστως µνεία όχι στην αγωνιστική του δράση αλλά στα ποιήµατά του – ποιήµατα που γράφτηκαν σε φορτισµένες και πολιτικά και προσωπικά στιγµές;

Προφανώς για να τους δοθεί η ευκαιρία να µιλήσουν γενικόλογα, να χρησιµοποιήσουν την ηρωική αφήγηση που ηχεί κολακευτικά. Ο ποµπώδης, ηρωικός, εθνικός λόγος είναι το ωραιότερο και το ευκολότερο «άθληµα» ενός πολιτικού. Οσο η πραγµατικότητα θέλει συνθετότερες και αντιδηµοφιλείς αναλύσεις και διακηρύξεις εκ µέρους του τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν. Αλλά η δουλειά του πολιτικού είναι, ακριβώς, να έχει προτάσεις γι’ αυτή τη συνθετότητα των πραγµάτων. Για τη σκληρή πραγµατικότητα.