[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αναµείνατε… όσο εµείς θέλουµε

Την περασµένη εβδοµάδα χρειάστηκε να επισκεφθώ µεγάλο κεντρικό νοσοκοµείο της Αθήνας για µια προγραµµατισµένη µι κροεπέµβαση. Οι γιατροί µε έστειλαν αρχικά στο γραφείο κινήσεως και πήγα ελαφροπατώ ντας, νοµίζοντας ότι θα ήταν µια σύντοµη τυπι κή διαδικασία – όπως κανονικά θα έπρεπε να εί ναι. Στην ευγενική, ανυποψίαστη ερώτησή µου, πήρα την απότοµη «απάντηση» από την υπάλλη λο: «Στο σαλονάκι!».

Πηγαίνοντας στο «σαλονάκι», διαπίστωσα ότι εκεί – σε καρέκλες ανάµεσα σε «παρκαρισµένα» φορεία – περίµεναν δυο… διµοιρίες, καταπονη µένων ήδη από την πολύωρη αναµονή, ασθε νών και µεταξύ αυτών αρκετοί ηλικιωµένοι.

Από το επιτόπιο ρεπορτάζ µου διαπιστώθηκε ότι από τα πέντε γκισέ δούλευαν µόνο τα τρία.

Ο διευθυντής του τµήµατος στον οποίο απευ θύνθηκα, αναφέροντας τη δηµοσιογραφική ιδιότητά µου, ισχυρίστηκε ότι οι δύο απόντες υπάλληλοι ήταν άρρωστοι. Οι υπόλοιποι δού λευαν µε το πάσο τους, χαριεντίζονταν µε άλ λους υπαλλήλους, έτρωγαν ή έφευγαν προς άγνωστη κατεύθυνση για µακρά χρονικά δια στήµατα (στην απορία µου για την απουσία ενός υπαλλήλου επί µισάωρο, ο διευθυντής δικαιο λογήθηκε: «Μου είπε ότι πηγαίνει στην τουαλέ τα. Τι να πω;»). Ετσι, ο αριθµός προτεραιότη τας στη φωτεινή πινακίδα άλλαζε αργά, υπερ βολικά αργά, φθάνοντας και τα είκοσι λεπτά κάθε φορά. Μπροστά µας, µια πόρτα έγραφε «Προθάλαµος Ψυχιατρικού Ιατρείου». Μια κυ ρία, που περίµενε από τις οκτώ το πρωί, σχολί ασε προς το µεσηµέρι µε χιούµορ: «Μας έχουν βάλει στο σωστό σηµείο!». Εν κατακλείδι, η επεµβασούλα τελικά κράτησε ένα τεταρτάκι (µε γιατρούς και νοσηλευτές άψογους), αλλά η ανα µονή για να πάρω το γραφειοκρατικό «πάσο» της εισαγωγής διήρκεσε σχεδόν τρεις ώρες (κι ας έλεγε το χαρτάκι µου µε τη σειρά προτεραιό τητας «µέσος χρόνος αναµονής 42 λεπτά» – µου άρεσε η ακρίβεια στη λεπτοµέρεια!)…

Εχει κανείς διάθεση, ύστερα από τέτοιες εµπει ρίες, να συµπαρασταθεί στους δηµοσίους υπαλλήλους που απεργούν αύριο;