[ ΡΙΠΕΣ ] Το μάθημα

ΠΡΩΤΑη είδηση: να ανεβεί στο 67ο έτος της ηλικίας το όριο συνταξιοδότησης αξιώνει από την ελληνική κυβέρνηση η Κομισιόν.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗαποκάλυψη των «ΝΕΩΝ» για το ασφαλιστικό σύστημα προσφέρεται για την εξαγωγή συμπερασμάτων ως προς τις ολέθριες συνέπειες που μπορεί να έχει η επικράτηση του λαϊκισμού στα κόμματα, στον συνδικαλισμό και στην κοινωνία. Αλλά και η έλλειψη αποφασιστικότητας από μια κυβέρνηση.

ΑΥΤΟακριβώς συνέβη την άνοιξη του 2001. Η επανεκλεγείσα κυβέρνηση Σημίτη, με υπουργό Εργασίας τον Τάσο Γιαννίτση, επεξεργάστηκε- και επρόκειτο να νομοθετήσει- σημαντικές αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα.

Ο ΣΤΟΧΟΣήταν να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητά του, με σχετικά ήπιες παραχωρήσεις από την πλευρά των ασφαλισμένων. ΕΚΕΙΝΟτο νομοσχέδιο δεν πρόλαβε να φτάσει καν στη Βουλή.

ΟΙσυνδικαλιστές, τα κόμματα της τότε αντιπολίτευσης και ένα μεγάλο τμήμα του κυβερνώντος κόμματος- ακόμη και μέλη της κυβέρνησης- ξεσηκώθηκαν.

ΕΙΡΗΣΘΩεν παρόδω ότι το ίδιο είχε συμβεί και μία δεκαετία νωρίτερα με τον νόμο Σιούφα και με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

ΠΡΟτης απειλής να αποσταθεροποιηθεί η κυβέρνησή του, ο κ. Σημίτης υποχώρησε και ο υπουργός υπέβαλε την παραίτησή του.

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝδύο νομοθετικές παρεμβάσεις, μία από καθένα από τα δύο κόμματα εξουσίας. Φυσικά κάθε άλλο παρά έλυσαν το πρόβλημα. Το ασφαλιστικό σύστημα πνέει τα λοίσθια και οσονούπω θα νομοθετηθούν σκληρά μέτρα για τη διάσωσή του.

ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΑζητούνται και συζητούνται και άλλα, ακόμη σκληρότερα, όπως αποκαλύπτει το σημερινό ρεπορτάζ για τις αξιώσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (σελ. 9) ΕΑΝτο 2001 η κοινωνία και το πολιτικό σύστημα είχαν αντιμετωπίσει με περίσκεψη και σωφροσύνη- και κυρίως με διορατικότητα- τις προτεινόμενες αλλαγές Γιαννίτση, σήμερα το σύστημα θα ήταν βιώσιμο.

ΟΙεργαζόμενοι δεν θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με το εφιαλτικό ενδεχόμενο να καταρρεύσουν τα Ταμεία. Ή να εργάζονται περισσότερα χρόνια, να βγαίνουν στη σύνταξη σε μεγαλύτερη ηλικία και να παίρνουν και μικρότερη σύνταξη.

ΤΑδιδάγματα προκύπτουν αβίαστα.