ΜΑΤΙΕΣ Οι άνανδροι

Θ ΄αφήσω στην άκρη, για σήμερα τουλάχιστον, όσα κάνουν τη ζωή μας ανυπόφορη: την αγωνία για το ενδεχόμενο- πολύ πιθανό- πτώχευσης της χώρας μας, τον κυνισμό της Γερμανίας και της κυρίας Μέρκελ ιδίως, τις αγορές, τους πολιτικούς και τις πολιτικές τους, που μας οδήγησαν στο χάος, τα φορολογικά, τα ασφαλιστικά, την ανεργία, τους μαυραγορίτες, την ακρίβεια, για να συναντηθούμε με ένα γράμμα, που ξεχειλίζει από απόγνωση και σπαραγμό.

Το γράμμα είναι από τον φίλο μου Μανόλη Τσακίρη, που πολλές φορές στο παρελθόν η στήλη έχει κουβεντιάσει με τα τρυφερά ποιήματά του. Το αντιγράφω: «Φίλε Λευτέρη, τα αποδημητικά πουλιά, εκατομμύρια χρόνια πριν εμφανιστεί ο άνθρωπος, ακολουθούν το ίδιο δρομολόγιο, “στους δρόμους του φεγγαριού”, για να μετακινηθούν σε πιο εύκρατα κλίματα.

Ορτύκια, τσίχλες, τρυγόνια, συκοφάγοι, τσαλαπετεινοί, ψαρόνια, αγριόχηνες, αγριόπαπιες, πέφτουν θύματα των ψευτοκυνηγών. Αυτοί οι ανεκδιήγητοι τύποι εισβάλλουν σε δάση, ποτάμια, λίμνες και βουνά με ειδικά μαγνητόφωνα που μιμούνται τις φωνές των πουλιών, τα οποία, στην κυριολεξία, πέφτουν στα πόδια τους και τα δολοφονούν κατά χιλιάδες, αφού πρώτα, με τους υπέρηχους, καταστρέφουν το μυαλό τους!

Τρελαίνονται τα πουλιά πριν δολοφονηθούν, φίλε Λευτέρη. Τα τρελαίνουν!

Οι δολοφόνοι αυτοί, στα μαγνητόφωνά τους, για “ξεκάρφωμα”, έχουν ταμπέλες που γράφουν Καζαντζίδης, Νταλάρας, Αλεξίου, Διονυσίου, Ζαγοραίος, Πουλόπουλος, Μπιθικώτσης, Μοσχολιού. Και αυτά σου τα λέω μετά λόγου γνώσεως, γιατί εγώ ο ίδιος είχα πιάσει κάποιους απ΄ αυτούς στο αρχαιολογικό νησί Δοκό Υδρας. Θύματα αυτής της ιστορίας είναι και οι πραγματικοί, οι νομιμόφρονες κυνηγοί, που δεν καταδέχονται να ενεργούν και να εξευτελίζονται με αυτόν τον άνανδρο τρόπο. “Εδώ και εκατομμύρια χρόνια/ τα πουλιά διασχίζουν το φεγγάρι/ χωρίς να το πληγώσουν/ πουλιά της θάλασσας/ αλαφροκόκαλα, σπαθάτα”. Θέλησα να σου τα γράψω αυτά, με αγάπη και ευχές για το θρίαμβο των στιγμών και την καλύτερη διαχείριση του χρόνου μας, της μόνης αληθινής περιουσίας που έχουμε».

Μου ήταν αδύνατο να φαντασθώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που τρελαίνουν τα πουλιά, για να τα σκοτώσουν κατόπιν! Το βρίσκω ανατριχιαστικό πέρα για πέρα. Οι κυνηγοί «παλεύουν» μαζί τους και τα χτυπάνε όταν αυτά βρίσκονται στον αέρα. Τους δίνουν κάποια δυνατότητα να «αμυνθούν». Να ξεφύγουν. Αλλά να τα παγιδεύουν με αυτό τον βάρβαρο, τον σατανικό τρόπο, μόνο άρρωστα μυαλά θα μπορούσαν να το σκεφτούν.

Υπάρχουν νόμοι παντού. Και πρωτίστως στη φύση. Δεν γίνεται να τους παραβιάζουμε. Το είδαμε άλλωστε και στον βίο μας, τα τελευταία χρόνια. Χτίζουμε πάνω στα ρέματα, καίμε τα δάση για να «σηκώσουμε» βίλες, μπαζώνουμε τα ποτάμια, μολύνουμε τις θάλασσες και τον αέρα που αναπνέουμε, φυτεύουμε φρούτα και λαχανικά σε μολυσμένα χώματα, δεν περνάει καν από τον νου μας ότι αύριο θα ΄ρθουν να ζήσουν στα ίδια χώματα, στις ίδιες θάλασσες και τα βουνά, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Εκεί καταντήσαμε!

Αλλά αυτό με τα χιλιάδες τρελαμένα πουλιά δεν φεύγει από μέσα μου. Και, νομίζω, ότι την ίδια λαβωματιά θα έχουν στην ψυχή τους όσοι διαβάσουν την ιστορία του Μανόλη Τσακίρη και το SΟS που εξέπεμψε με το γράμμα του. Εχω άδικο;