Η µουσική «επανάσταση» δεν αποδίδει χρήµα

Μας υπόσχονταν ότι θα έκανε την επανάσταση στο πώς ακούµε και αγοράζουµε τη µουσική µας. Οτι µπαίνουµε σε µια χρυσή εποχή, όπου φτηνά και νόµιµα θα µπορούµε να έχουµε τα τραγούδια από τους πιο µεγάλους ποπ και ροκ σταρ.

Από τότε που εµφανίστηκε (πριν από ένα χρόνο) το µουσικό σάιτ Spotify έχει γιγαντωθεί, µε περισσότερους από 7 εκατ. χρήστες που απολαµβάνουν τις δωρεάν υπηρεσίες του και µε περίπου 300.000

µέλη πρόθυµα να πληρώσουν τις 9,99 λίρες (11,4 ευρώ) για να έχουν το προνόµιο να ακούνε Lady Gaga και Rihanna χωρίς διακοπές για διαφηµίσεις.

Η εταιρεία του Σουηδού Ντάνιελ Εκ σχεδιάζει να έχει περί τα 36 εκατ. τραγούδια µέχρι τα τέλη της χρονιάς, όταν θα λειτουργήσει και στην Αµερική.

Δεν είναι όµως όλοι χαρούµενοι µε τον ρυθµό που «παίζει» το Spotify. Και πρώτοι από όλους τους δυσαρεστηµένους είναι οι συνθέτες, οι οποίοι όπως λένε πληρώνονται ελάχιστα από την υπηρεσία.

Πριν από λίγο καιρό µάλιστα ζήτησαν από το Spotify και άλλες οnline υπηρεσίες να ξεκαθαρίσουν πόσο σκοπεύουν να πληρώνουν τους δηµιουργούς για να έχουν το δικαίωµα να χρησιµοποιούν το υλικό τους.

Λέγεται πως η Lady Gaga, που κυρι αρχεί στα ψηφιακά charts όπως και στα συµβατικά, κέρδισε µόλις 123 ευρώ από ένα εκατ. φορές που παίχτηκε η επιτυχία της «Ρoker Face» πέρσι. Αλλοι έχουν υπολογίσει πως για να φτάσει ένας σόλο καλλιτέχνης στον βασικό µηνιαίο µισθό της Αµερικής πρέπει ένα από τα τραγούδια του να παιχτεί 4,5 εκατ. φορές µέσα σε έναν µήνα.

Η Βρετανική Ακαδηµία Τραγουδοποιών, Συνθετών και Δηµιουργών προειδοποιεί πως µε αυτό το σύστηµα θα είναι αδύνατο να εµφανιστεί καινούργια γενιά ταλέντων.

Το Spotify συνεχίζει να µη διευκρινίζει πόσα πληρώνει και να µην αποκαλύπτει πόσες φορές παίζεται ένα κοµµάτι µέσω του σάιτ. Οι εισπρακτικοί φορείς των καλλιτεχνών επιµένουν πως τα λεφτά «είναι καλά», εφόσον πολλοί ακούν τα κοµµάτια.

Οι συνθέτες ζητούν διευκρινίσεις για το τι πληρώνει τελικά το Spotify, η επιτυχία του οποίου πάντως οφείλειται στο ότι είναι πολύ εύκολο στη χρήση. Από τη στιγµή δηλαδή που κάποιος συνδέεται στο σάιτ, µπορεί να γράψει το όνοµα του καλλιτέχνη/άλµπουµ και να το ακούσει. Οχι όµως και να το κατεβάσει, κάτι που κάνει και τις δισκογραφικές εταιρείες πρόθυµες να το στηρίξουν καθώς στην Αγγλία τους ανήκει ένα µέρος της υπηρεσίας.