ΟΙ ΚΟΙΝΟΤΟΠΙΕΣ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Είναι άλλο ένα πράγμα να βρίσκεσαι μπροστά σε έναν νομπελίστα ο οποίος εξακολουθεί ακόμη να οργίζεται από τις κακοτεχνίες του κόσμου του, και είναι ένα άλλο να έχεις την αίσθηση διαβάζοντάς τον πως εξαντλεί τα εντυπωσιακά του εκφραστικά μέσα στις κοινοτοπίες μιας παρωχημένης σκέψης.

Ματαίως αναζητούσα στο Τετράδιο το ίχνος κάποιας πρωτότυπης σκέψης για την Αριστερά η οποία, όπως επιμένει ο Σαραμάγκου, έχει πάντα δίκιο αλλά συμπεριφέρεται σαν να μην το ξέρει. Φαντάζομαι αν είχε την τύχη να ακούσει κάποιον λόγο της κυρίας Παπαρήγα μπορεί και να λυτρωνόταν από την απογοήτευσή του.

Οφείλω πάντως να ξεχωρίσω από αυτήν την ανθοδέσμη κοινοτοπιών και πολιτικής ορθότητος όσα κείμενα αναφέρονται στη λογοτεχνία. Απόλαυσα τα «Γυαλιά του Πεσόα», και δεν μπόρεσα να μη χαμογελάσω από ευχαρίστηση διαβάζοντας το κείμενο για τον Φουέντες. Σ΄ αυτά τα σημεία αισθάνεσαι αυτήν την πλάγια ματιά που κάνει τον συγγραφέα να διαφέρει από τον καθημερινό αρθρογράφο.

Συμπέρασμα: Ο κόσμος μας έχει αλλάξει τόσο που μάλλον οφείλουμε να αλλάξουμε και τον τρόπο που σκεφτόμαστε αν θέλουμε να ασχοληθούμε στα σοβαρά μαζί του.