[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Ή θα το αφανίσουμε ή θα μας αφανίσει

Στην πολιτική συμβαίνει ό,τι και στο σκάκι: πάντα θα υπάρχει μια κίνηση που αλλάζει τα δεδομένα. Απλώς πρώτα κάποιος την κάνει και μετά τη μαθαίνουμε.

Δηλαδή τα πράγματα κινούνται από τη βούληση των προσώπων να τα κινήσει- στη μία ή στην άλλη κατεύθυνση. Σε αντίθεση με τον διαλεκτικό υλισμό- θεωρητική βάση της μαρξιστικής ρητορικής- που βεβαίωνε ότι αντικειμενικές συνθήκες κρίνουν νομοτελειακά τις εξελίξεις.

Δεν είναι αλήθεια. Αυτές τις συνθήκες πρέπει κάποιος να τις κάνει λόγο, κείμενο, πολιτική δράση, ύφος δημόσιας παρουσίας.

Αλλωστε έτσι κρίνονται τα μεγάλα στοιχήματα στην Ιστορία. Ας πάρουμε το ελληνικό παράδειγμα. Στην Ευρώπη δείχνουν τους Ελληνες σαν τους «τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας».

Οι ίδιοι πίστευαν ότι είχαν μπει οριστικά στο κλαμπ των προνομιούχων. Ηταν όμως σαν αυτόν που πέφτει από τον ουρανοξύστη και καθώς περνάει από κάθε όροφο λέει: «ώς εδώ καλά πάμε».

Δεν πήγαιναν καλά. Γιατί τα τελευταία χρόνια στην ελληνική πολιτική σκηνή δεν έγινε η κίνηση που θα άλλαζε τα δεδομένα. Την έκανε το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Και το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου. Μετά ήλθε η εποχή της «ευχάριστης διαχείρισης». Το 1996 ο Κώστας Σημίτης μετά την ΟΝΕ, έκανε απλώς μία περιστροφή γύρω από τον εαυτό του. Το 2004 ο Κώστας Καραμανλής, μετά το «σεμνά και ταπεινά», κατέβηκε στο πηγάδι, και βρίσκεται ακόμη.

Τώρα είναι η σειρά του Γιώργου Παπανδρέου. Για το στοίχημα της εξόδου από τη δημοσιονομική κρίση έκανε τις πιο πολλές κινήσεις που έκανε ποτέ Πρωθυπουργός σε έξι μήνες. Αλλά η κατάσταση που παρέλαβε- και τα σπρέντ- δεν αλλάζει.

Η μεγάλη κίνηση μένει μετέωρη.

Ποια είναι την αναδεικνύει ανάγλυφα ο Γιώργος Προβόπουλος στην τελευταία έκθεσή του. Ο συνετός διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας θα βγει στους δρόμους να διαδηλώσει, αν η κυβέρνηση χτυπήσει το δημοσιονομικό τέρας στη φωλιά του: το χρέος! Περιορισμός του χρέους, σημαίνει περιορισμό του κράτους που δημιουργεί το χρέος. Ακριβώς αυτό θα τεθεί αύριο στο Υπουργικό Συμβούλιο, που θα συζητήσει για αποκρατικοποιήσεις. Από τη διπλανή αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής θα ακούγεται ο απόηχος του διλήμματος που έθεσε ένα βράδυ, στην ύστερη περίοδο της διακυβέρνησής του, ο Ανδρέας Παπανδρέου: «Ή θα αφανίσει η Ελλάδα το χρέος, ή το χρέος θα αφανίσει την Ελλάδα».