[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τοίχοι των Εξαρχείων

Περνάτε ποτέ από τα Εξάρχεια με τα πόδια;

Πρέπει να το κάνετε, έχει πολύ ενδιαφέρον. Τοίχοι, κολόνες, κουτιά ΟΤΕ, Ταχυδρομείου, όποια κάθετη επιφάνεια διαθέτει το δομημένο περιβάλλον τέλος πάντων, είναι γεμάτη αφίσες και γκράφιτι. Γεγονότα που έχουν διαφύγει από την ειδησεογραφία προβάλλονται πρωτότυπα, απόψεις αιρετικές και ευρηματικές ξαφνιάζουν με την τόλμη τους, αλλά πολύ συχνότερα ένα τυφλό μίσος ξεχύνεται από ερμηνείες αυθαίρετες με γλώσσα τόσο βίαιη που σε κάνουν να βιάζεσαι να απομακρυνθείς. Υπάρχουν, ας πούμε, αντιρατσιστικά συνθήματα απολύτως σύμφωνα με το πνεύμα και το γράμμα του ελληνικού Συντάγματος και κάθε ελληνικού νόμου, ακριβώς δίπλα όμως βρίσκονται γραμμένα τα ρατσιστικότατα και γεμάτα μίσος γνωστά στιχάκια εναντίον αστυνομικών, δημοσιογράφων, εμπόρων κι όποιων άλλων μπορεί να φανταστεί κανείς.

Γιατί ο ρατσισμός δεν έχει τέλος έτσι και πιάσει δουλειά.

Αυτό λέγεται αμάλγαμα στα γαλλικά, καλλιεργεί ψυχαναγκαστικό κλίμα το οποίο περιβάλλει κάθε προσπάθεια σκέψης και συμπερασμάτων. Για τα άσχημα του κόσμου που μας περιβάλλει και συχνά μας καταπιέζει μόνο μια λύση προτείνεται, η καταστροφή και το μίσος. Δεν υπάρχει χαρά, δεν υπάρχει ελπίδα, κάθε προσπάθεια θετική σε κάνει υποχείριο του συστήματος.

Μέσα σε αρκετά ποιητική ατμόσφαιρα, και η ποίηση είναι ύπουλο όπλο με τον απόλυτο τρόπο της, η καταστροφή περιβάλλεται με θρησκευτική προσήλωση και φανατισμό ως μοναδική ιεροτελεστία κάθαρσης, που εγγυάται τη μέθη της επαναστατικής ουσίας, τον δυσεύρετο στόχο. Στη γλώσσα αυτή, στο κλίμα αυτό, δεν μπαίνουν πολλοί στον κόπο να απαντήσουν.

Δεν είναι κλίμα διαλόγου δυστυχώς, όμως θα έπρεπε κάποιοι άνθρωποι που θέλουν να λέγονται πολιτικοί να μπαίνουν στον κόπο κάποιου διαλόγου, να ψάχνουν τρόπους που θα μπορούσε να γίνει. Διαφορετικά δεν δικαιούνται να ξαφνιάζονται όταν βλέπουν τόσο κόσμο να συμπαραστέκεται ανοιχτά σε ανθρώπους που πιστεύουν και εφαρμόζουν τυφλή βία δήθεν επαναστατική.